ខ្ញុំបានចំណាយពេលជិត ៣០ ឆ្នាំនៅប្រទេសកម្ពុជា ដោយមានការបំផុសគំនិតពីចង្វាក់ជនបទរបស់ខ្លួន។ ការធ្វើដំណើររបស់ខ្ញុំក៏បាននាំខ្ញុំទៅកាន់កន្លែងរស់នៅរបស់ជនជាតិឥណ្ឌា នៅរដ្ឋ New Mexico និងប្រទេសហ្វីលីពីន។ នៅក្នុងភូមិតូចៗនៅជនបទប្រទេសហុងឌូរ៉ាស ខ្ញុំបានជួបប្រទះពិធីបុណ្យអ៊ីស្ទើរ ដែលបានបង្កើតការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ ខ្ញុំក៏បានឃើញសេចក្តីស្លាប់នៅក្នុងតំបន់សង្គ្រាម និងមន្ទីរពេទ្យ ហើយបានប្រារព្ធពិធីនៃការលូតលាស់របស់កុមារងាយរងគ្រោះទៅជាមនុស្សពេញវ័យ និងឪពុកម្តាយដែលមានទំនួលខុសត្រូវ។ ការធ្វើដំណើរទាំងនេះ — តាមដងផ្លូវ ទន្លេ និងជីវិត — បានផ្តល់ព័ត៌មានដល់រឿងរ៉ាវដែលខ្ញុំចែករំលែក។

ខ្ញុំសរសេរមិនមែនដើម្បីផ្តល់ចម្លើយទេ ប៉ុន្តែដើម្បីលើកកញ្ចក់។ អនុស្សាវរីយ៍ រឿងប្រៀបប្រដូច និងការសញ្ជឹងគិតរបស់ខ្ញុំបានស្វែងយល់ពីការអភ័យទោស ការបរាជ័យ និងជំនឿ។ ពួកវាត្រូវបានផ្តល់ជូនជាមិត្តរួមដំណើរ — ការឆ្លុះបញ្ចាំងដ៏ទន់ភ្លន់ដែលអញ្ជើញការលួងលោម ការចង់ដឹងចង់ឃើញ និងក្តីសង្ឃឹម។

ខ្ញុំសូមស្វាគមន៍អ្នកឱ្យដើរជាមួយខ្ញុំមួយរយៈ។ សូមអាន ពិចារណា ហើយប្រសិនបើរឿងណាមួយមានតម្លៃ សូមផ្តល់ត្រឡប់មកវិញដោយមិត្តភាព។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាពាក្យទាំងនេះនឹងនាំមកនូវពន្លឺ សេចក្តីមេត្តា និងមិត្តភាពតាមដងផ្លូវរបស់អ្នក។ ប្រសិនបើអ្នកសម្រេចចិត្តបង្ហាញការដឹងគុណរបស់អ្នក អ្នកអាចធ្វើវានៅទីនេះ: