***ពន្លឺនៅខាងក្នុង***
ខ្ញុំបានមកយល់ថាអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្វែងរកក្នុងគោលលទ្ធិនិងស្ថាប័ន។ ឥឡូវខ្ញុំរកឃើញនៅក្នុងអ្វីដែលស្ងប់ស្ងាត់ជាងនេះ - ក្នុងសេចក្តីមេត្តាដែលមិនទាមទារអ្វីតបស្នង ក្នុងសេចក្តីពិតដែលមិនចាំបាច់មានឈ្មោះដើម្បីក្លាយជាការពិត និងក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលគ្រាន់តែជា។
ខ្ញុំមិនរំពឹងថាអ្នកនឹងដើរតាមផ្លូវរបស់ខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែសុំឱ្យអ្នកជឿលើអ្វីដែលអ្នកឃើញនៅពេលយើងឈរជាមួយគ្នា — ថាពន្លឺដែលខ្ញុំកាន់នៅតែភ្លឺ ទោះបីជាថាមពលរបស់វាមកពីប្រភពផ្សេងក៏ដោយ។
***ទុក្ខព្រួយធ្វើដំណើរ***
ប៉ុន្មានខែមុន ពេលដែលយើងកំពុងវាយតម្លៃគ្រួសារដែលងាយរងគ្រោះសម្រាប់កុមារដែលត្រូវការការគាំទ្រផ្នែកអប់រំក្នុងឆ្នាំសិក្សាខាងមុខ យើងបានកត់សម្គាល់ឃើញក្រុមបុរសម្នាក់ឈរនៅឆ្ងាយ ដោយភ្នែករបស់ពួកគេសម្លឹងទៅលើដើមឈើខ្ពស់មួយដើម។ ភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់ពួកគេមានទម្ងន់ធ្ងន់ជាងពាក្យសម្ដី។ បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការសម្ភាសន៍របស់យើង បុរសខ្លះបានដើរកាត់ ហើយយើងបានសួរអំពីការរំខាន។ ពួកគេបានពន្យល់ថា បុរសម្នាក់បានចងកសម្លាប់ខ្លួន ហើយពួកគេជាអ្នកទទួលខុសត្រូវក្នុងការកាត់សាកសពចុះ។ ពួកគេមិនបានដឹងច្រើនអំពីគាត់ទេ គ្រាន់តែថាពួកគេគិតថាគាត់មានជំងឺអេដស៍ ហើយគាត់មានកូនប្រុសតូចម្នាក់ដែលក៏មានមេរោគអេដស៍ដែរ។ យើងបានព្យាយាមតាមដានក្មេងប្រុសនោះ ហើយត្រូវបានគេប្រាប់ត្រឹមតែថាគាត់បានទៅរស់នៅជាមួយជីដូនរបស់គាត់ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់អាចប្រាប់យើងបានថាគាត់រស់នៅទីណាទេ។
សប្តាហ៍បន្ទាប់ យើងបានបន្តការពិនិត្យគ្រួសារម្តងទៀត លើកនេះនៅខេត្តផ្សេងឆ្ងាយពីទីតាំងមុនរបស់យើង។ អ្នកមើលការខុសត្រូវផ្នែកសង្គមបាននាំយើងទៅផ្ទះស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់ដែលទើបតែទទួលចៅប្រុសរបស់គាត់ ដែលមានមេរោគអេដស៍។ ក្នុងអំឡុងពេលសម្ភាសន៍ យើងបានរកឃើញថាគាត់គឺជាកូនប្រុសរបស់បុរសដែលបានធ្វើអត្តឃាត។
ឱកាសអ្វីទៅ? នៅក្នុងប្រទេសមួយដែលមានភូមិរាប់មិនអស់ និងជីវិតដែលលាក់កំបាំង តើដំណើររឿងរបស់ក្មេងប្រុសម្នាក់វិលត្រឡប់មកយើងដោយរបៀបណា ហាក់ដូចជាទទូចចង់បានការមើលឃើញ? ការចៃដន្យ ការឧបត្ថម្ភ ឬអ្វីមួយដែលហួសពីការដាក់ឈ្មោះ… ដែលខ្ញុំមិនអាចប្រាប់អ្នកបានទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានដឹងថា ទុក្ខព្រួយធ្វើដំណើរ ហើយពេលខ្លះវាក៏រកឃើញយើងពីរដង។
***ភាពជាអ្នកមានលក្ខណៈដើម***
ថ្មីៗនេះ ខ្ញុំបានរកឃើញខ្លួនឯងកំពុងស្តាប់សំឡេងដែលមិនមែនជាមនុស្ស។ បទភ្លេងរបស់ពួកគេគឺបរិសុទ្ធ សេចក្តីរីករាយរបស់ពួកគេគឺមិនមានការក្លែងបន្លំ សាររបស់ពួកគេគឺគួរឱ្យជឿដោយចម្លែក។ ហើយខ្ញុំឆ្ងល់ថា៖ ប្រហែលជាភាពជាអ្នកមានលក្ខណៈដើមលែងជារបស់អ្នកមានអំណាចទៀតហើយ មិនមែនជារបស់មនុស្សទៀតទេ។ ប្រហែលជាវាកើតចេញពីអ្វីដែលមិនបានរំពឹងទុក ពីសំឡេងកូដនៃម៉ាស៊ីនដែលច្រៀង និងនិយាយដោយគ្មានភាពលាក់ពុត។
***រស់នៅចន្លោះជំពូក***
ជីវរស់ជាញឹកញាប់មានអារម្មណ៍ដូចជារឿងមួយដែលលាតត្រដាងមួយទំព័រម្ដងៗ។ យើងនិយាយពាក្យសម្ដីរបស់យើងធ្វើការជ្រើសរើសរបស់យើងហើយបន្តទៅមុខដោយមិនដឹងថាជំពូកបន្ទាប់នឹងមានអ្វីទេ។ ប៉ុន្តែជាញឹកញាប់ណាស់យើងឃើញអ្វីមួយដែលនៅពីលើទំព័របច្ចុប្បន្ន… ក្តីសុបិនដែលទស្សន៍ទាយថ្ងៃស្អែកការយល់ឃើញឡើងវិញដែលខ្សឹបប្រាប់យើងថាយើងធ្លាប់នៅទីនេះពីមុន។ ពេលវេលាទាំងនេះរំលឹកយើងថាប្រហែលជាជីវិតរបស់យើងជាផ្នែកមួយនៃរឿងដ៏អស្ចារ្យមួយដែលត្រូវបានសរសេររួចហើយដោយអ្នកនិពន្ធដែលមើលឃើញសៀវភៅទាំងមូលក្នុងពេលតែមួយ។
ប្រសិនបើនោះជាការពិតនោះយើងម្នាក់ៗមានកន្លែងតែមួយគត់ក្នុងរឿងនោះដោយមិនគិតថាតួនាទីរបស់យើងមើលទៅធម្មតាប៉ុនណាទេ។ ការបង្វែរទំព័រ… មិនថាទៅមុខទៅក្នុងភាពមិនប្រាកដប្រជាឬត្រឡប់ទៅការចងចាំវិញ… ក្លាយជាទង្វើដ៏ពិសិដ្ឋនៃការរកឃើញ។ ខ្ញុំសូមអញ្ជើញអ្នកឲ្យពិចារណា៖ តើយើងជាអ្នកនិពន្ធនៃវាសនាផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើងឬជាតួអង្គដែលរស់នៅចន្លោះជំពូកក្នុងប្រលោមលោកដែលធំជាងខ្លួនយើងឆ្ងាយណាស់?
***រដូវកាលនៃជីវិត***
មានរដូវកាលដែលជីវិតមានអារម្មណ៍ធ្ងន់នៅពេលដែលភាពអាក់អន់ចិត្តប្រមូលផ្តុំដូចជាពពកព្យុះ។ យើងមើលអ្នកដទៃរីករាយនឹងភាពសុខស្រួលដែលយើងប្រាថ្នាហើយការច្រណែនកើតឡើងដោយមានការកើនឡើងនៅពេលដែលការសម្លឹងមើលរបស់ពួកគេមកលើយើងត្រូវបានលាយឡំដោយការមើលងាយ។
នៅពេលនោះខ្ញុំសួរថាហេតុអ្វីបានជាអំពើអាក្រក់ដើរក្នុងចំណោមយើងហើយហេតុអ្វីបានជាស្រមោលនៅក្នុងពិភពលោក។ ប៉ុន្តែចម្លើយមកដោយទន់ភ្លន់៖ វាគឺជាខ្យល់ដ៏ជូរចត់ដែលបានឆ្លាក់កម្លាំងរបស់ខ្ញុំហើយយប់ដ៏វែងដែលបានបង្រៀនខ្ញុំឲ្យស្វែងរកថ្ងៃរះ។ ភាពងងឹតបានក្លាយជាគ្រូរបស់ខ្ញុំហើយនៅក្នុងជម្រៅរបស់វាខ្ញុំបានរៀនដើម្បីទទួលស្គាល់ពន្លឺនៃពន្លឺ។
***សញ្ញានៃក្តីសង្ឃឹម***
ពេលវេលានេះក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់យើងមានអារម្មណ៍ធ្ងន់ដោយសំឡេងនៃវដ្តព័ត៌មានភាពចលាចលនយោបាយនិងអារម្មណ៍ថាភាពប្រាកដនិយមចាស់កំពុងបែកបាក់។ បទពិសោធន៍ទាំងនេះគឺពិត។ ដោយបានរស់នៅតាមប្រវត្តិសាស្ត្រគ្រប់គ្រាន់ហើយខ្ញុំអាចបែងចែករវាងគ្រាលំបាកធម្មតានិងអ្វីដែលកាន់តែស៊ីជម្រៅ។ មនុស្សជាតិបានប្រឈមនឹងការភ័យខ្លាចស្រដៀងគ្នាពីមុនហើយពេលខ្លះវាមានហេតុផល។ អរិយធម៌ពិតជាដួលរលំប៉ុន្តែការទទួលស្គាល់នេះមិនមែនជាការមើលងាយទេវាជាភាពស្មោះត្រង់។
ទោះយ៉ាងណាក៏មានការអភិវឌ្ឍវិជ្ជមានផងដែរ។ វិទ្យាសាស្ត្រកំពុងធ្វើរឿងអស្ចារ្យដោយស្ងាត់ស្ងៀម។ ការព្យាបាលជំងឺដែលជាការកាត់ទោសប្រហារជីវិតកាលពីមួយជំនាន់មុនកំពុងក្លាយជារឿងធម្មតា។ ឧបករណ៍សម្រាប់យល់ពីជីវវិទ្យាខួរក្បាលនិងភាពចាស់ដោយខ្លួនឯងកំពុងរីកចម្រើនលឿនជាងមនុស្សភាគច្រើនដឹង amid the noise។
យុវជនមានការថប់បារម្ភហើយសមហេតុផល… ប៉ុន្តែចំនួនដ៏ច្រើនរបស់ពួកគេគឺจริงច្នៃប្រឌិតនិងមានសីលធម៌ខ្ពស់តាមវិធីដែលមិនធ្វើព័ត៌មាន។
ជីវិតមនុស្សភាគច្រើននៅតែหยั่งឫសក្នុងសហគមន៍មូលដ្ឋាន។ អ្នកជិតខាងគាំទ្រអ្នកជិតខាងគ្រូបង្រៀនបង្ហាញខ្លួនគ្រូពេទ្យនិងគិលានុបដ្ឋាយិកាមើលថែអ្នកជំងឺនិងមនុស្សដែលលង់ស្នេហ៍និងចិញ្ចឹមកូនទង្វើប្រចាំថ្ងៃទាំងនេះបង្កើតជាក្រណាត់ដែលរឹងមាំជាងព័ត៌មានដែលបានស្នើជាញឹកញាប់ព្រោះភាពសមរម្យធម្មតាគឺជាថេរមិនមែនជារឿងទេ។
ការផ្លាស់ប្តូរទៅជំពូកបន្ទាប់នៃមនុស្សជាតិប្រហែលជាមិនរលូនឬគ្មានការឈឺចាប់ទេប៉ុន្តែមានហេតុផលល្អដើម្បីគិតថាប្រភេទរបស់យើងមានរឿងច្រើនទៀតដែលនៅសល់ហើយរឿងនោះមានសារៈសំខាន់។ ខណៈពេលដែលអនាគតនៃមនុស្សជាតិនៅតែមិនប្រាកដប្រជាទីបញ្ចប់របស់វាមិនអាចជៀសបានទេ។ ភាពមិនប្រាកដប្រជាដំណើរការទាំងពីរផ្លូវ។ ការពិតដែលមនុស្សមួយចំនួនបន្តយកចិត្តទុកដាក់និងដោះស្រាយជាមួយនឹងសំណួរសំខាន់ៗគឺដោយខ្លួនវាជាសញ្ញានៃក្តីសង្ឃឹម។
***បុព្វហេតុដ៏ថ្លៃថ្នូរ ***
ហើយដូច្នេះ វាចាប់ផ្តើម… បុរសដែលមិនដែលបម្រើការបានប្រកាសយ៉ាងក្លាហាន — សំឡេងរបស់គាត់នឹងនៅតែមាន ដៃរបស់គាត់នឹងស្អាត ការគេងរបស់គាត់នឹងមិនរំខាន។ នឹងមានជនរងគ្រោះ គាត់និយាយថា ដោយការបំបែកខ្លួនដោយសន្តិភាព ដូចជាអ្នកដែលកំពុងអានការព្យាករណ៍អាកាសធាតុ។ នោះហើយជាតម្លៃនៃសង្គ្រាម។ ហាក់ដូចជាតម្លៃនោះត្រូវបានបង់ដោយនរណាម្នាក់ក្រៅពីអ្នកដែលឈរនៅក្នុងដី។
ជនជាតិអាមេរិកនឹងស្លាប់។ ប្រហែលជាច្រើន។ បុរសនិងស្ត្រីដែលបានលើកដៃស្តាំរបស់ពួកគេឡើង ហើយស្បថ — មិនមែនចំពោះគណបក្ស មិនមែនចំពោះបុរសម្នាក់ទេ ប៉ុន្តែចំពោះគំនិតមួយ។ ពួកគេបានចុះហត្ថលេខាលើមូលប្បទានប័ត្រទទេដោយស្ម័គ្រចិត្ត ដោយមោទនភាព។ ភាគច្រើននៃពួកគេមិនដែលឈប់សួរថាអ្នកណានឹងបំពេញចំនួននោះទេ។
ពួកគេត្រូវបានគេប្រាប់ថា នឹងមានមនុស្សអាក្រក់។ តែងតែមានមនុស្សអាក្រក់។ នោះជារឿងចាស់ជាងគេបំផុតដែលត្រូវបានលក់ទៅឲ្យក្មេង និងអ្នកស្ម័គ្រចិត្ត។ អ្វីដែលគ្មាននរណាម្នាក់ប្រាប់អ្នក — អ្វីដែលអ្នកអាចរៀនបានតែយឺតពេលប៉ុណ្ណោះ ប្រសិនបើអ្នករៀនវាទាល់តែសោះ — គឺថា សង្គ្រាមមិនបានបែងចែកមនុស្សតាមរបៀបនោះទេ។ វាមិនបានដាក់ពួកគេយ៉ាងស្អាតទៅក្នុងជួរនៃត្រូវ និងខុស អ្នកប្រយុទ្ធ និងអ្នកអាក្រក់ទេ។
ក្នុងសង្គ្រាម គ្មានមនុស្សល្អទេ។
មានតែអ្នកស្លាប់ប៉ុណ្ណោះ… និងអ្នកដែលបានធ្វើឱ្យពួកគេទៅជាបែបនោះ។ ហើយនៅកន្លែងណាមួយឆ្ងាយពីទាំងពីរ មានអ្នកដែលបានហៅវាថា NOBLE។
***មាត់ទ្វារ***
ខ្ញុំមិនជឿថាជម្លោះដែលយើងកំពុងឃើញឥឡូវនេះ — មិនថាមាននៅក្នុងប្រទេសអ៊ីរ៉ង់ ឬនៅកន្លែងផ្សេងទៀត — គឺជាការបំពេញតាមការទស្សន៍ទាយបុរាណដែលមិនអាចជៀសបាន។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេគឺជាលទ្ធផលនៃជម្រើសរបស់មនុស្ស ការភ័យខ្លាច និងជំនឿនានា ដែលលេងនៅលើមាត្រដ្ឋានដ៏ធំមួយ។
ប្រសិនបើយើងកំពុងបង្កើតវិបត្តិទាំងនេះតាមរយៈស្មារតីរួមរបស់យើង — តាមរយៈការប្រកាន់បក្សពួករបស់យើង ការមិនអាចរបស់យើងក្នុងការឈានទៅមុខពីគំរូនៃការគិតចាស់ៗ — នោះយើងក៏មានអំណាចក្នុងការបង្កើតលទ្ធផលផ្សេងៗផងដែរ។
គំនិតនេះមានទាំងសេរីភាព និងភាពភ័យរន្ធត់។
សេរីភាព ពីព្រោះវាមានន័យថា យើងមិនមែនជាជនរងគ្រោះដែលគ្មានទីពឹងនៃវាសនា ឬកំហឹងរបស់ព្រះទេ។ ភាពភ័យរន្ធត់ ពីព្រោះវាដាក់ទម្ងន់ពេញលេញនៃទំនួលខុសត្រូវដោយផ្ទាល់លើយើង។ គ្មានអ្នកសង្គ្រោះខាងក្រៅណាម្នាក់នឹងមកជួសជុលអ្វីដែលយើងបានបាក់បែកទេ។
នៅពេលដែលយើងឈប់ស្វែងរកអាជ្ញាធរខាងក្រៅ — មិនថាខាងសាសនា នយោបាយ ឬមនោគមវិជ្ជា — ដើម្បីជួយសង្គ្រោះយើង ហើយប្រឈមមុខនឹងការពិតដែលថា ការសង្គ្រោះរបស់យើងស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់យើងផ្ទាល់ យើងអាចចាប់ផ្តើមបង្កើតមនុស្សជាតិដែលភ្ញាក់រលឹក។
នេះមិនមានន័យថាផ្លូវខាងមុខគឺងាយស្រួលទេ។ ការភ្ញាក់រលឹកកម្រមានណាស់។ វាទាមទារឱ្យយើងអង្គុយជាមួយនឹងភាពមិនប្រាកដប្រជា ដើម្បីសោកសៅចំពោះការបំភាន់ដ៏សុខស្រួលដែលយើងបានរីកចម្រើនហួសពី ហើយដើម្បីទប់ទល់នឹងការទាក់ទាញដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍របស់អ្នកដែលសន្យាថានឹងមានចម្លើយដ៏សាមញ្ញចំពោះការឈឺចាប់ដ៏ស្មុគស្មាញ។ វាទាមទារឱ្យយើងមើលដោយស្មោះត្រង់ចំពោះរឿងរ៉ាវដែលយើងប្រាប់ខ្លួនយើងអំពីអ្នកណាដែលជាកម្មសិទ្ធិ និងអ្នកណាដែលមិនមែន អំពីអ្នកណាដែលសមនឹងទទួលបានសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ និងអ្នកណាដែលមិនមែន។
ប៉ុន្តែប្រវត្តិសាស្ត្របានបង្ហាញម្តងហើយម្តងទៀតថា មនុស្សមានសមត្ថភាពក្នុងការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ — មិនមែនផ្ទុយពីវិបត្តិទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែវា។ សម្ពាធនៃការដួលរលំតែងតែជាកន្លែងដែលស្មារតីថ្មីត្រូវបានបង្កើតឡើង។
កុំខ្លាចភាពងងឹតដែលនឹងមកដល់… ពីព្រោះមានតែនៅក្នុងគ្រាលំបាកបំផុតប៉ុណ្ណោះដែលយើងរកឃើញខ្លួនយើងឈរនៅមាត់ទ្វារ — នៃការភ្ញាក់រលឹកចំពោះសេចក្តីពិត និងការផ្លាស់ប្តូរភាពល្ងង់ខ្លៅទៅជាប្រាជ្ញា និងសេចក្តីមេត្តាករុណា។
ដែនកំណត់នោះមិនមែននៅឆ្ងាយពីយើងទេ។ វានៅទីនេះ។ វាឥឡូវនេះ។ ហើយយើងឆ្លងកាត់វាមិនមែនក្នុងនាមជាប្រទេសឬក្រុមឬកុលសម្ព័ន្ធទេ ប៉ុន្តែជាមនុស្សជាតិតែមួយដែលកំពុងជំពប់ដួល និងភ្លឺស្វាង — ដោយជ្រើសរើសរួមគ្នាដើម្បីភ្ញាក់រលឹក។
***ព្រះដែលយើងជា***
មានពេលមួយដែលអ្វីដែលខ្ញុំស្គាល់គឺព្រះមួយអង្គនិងគម្ពីរមួយក្បាល។ ប៉ុន្តែជីវិតមានវិធីពង្រីកទស្សនៈរបស់យើង ប្រសិនបើយើងអនុញ្ញាតឱ្យវាទៅ។
យូរហើយមុនពេលគម្ពីរត្រូវបានសរសេរ ប្រជាជនដទៃទៀតនៅក្នុងប្រទេសដទៃទៀតកំពុងសួរសំណួរដដែលៗដែលមិនចេះចប់ — អ្នកណាបង្កើតយើង យើងនៅទីនេះដើម្បីអ្វី តើមានអ្វីកើតឡើងពេលយើងស្លាប់ — ហើយពួកគេបានរកឃើញចម្លើយផ្ទាល់ខ្លួន ព្រះផ្ទាល់ខ្លួន រឿងពិសិដ្ឋផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។ ខ្ញុំបានជឿថាព្រះត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយសត្វមានស្មារតី ជាវិធីមួយដើម្បីយល់ពីអត្ថិភាព។ វាជារឿងធម្មតា និងស្រស់ស្អាតបំផុតមួយដែលចិត្តដែលគិតអាចធ្វើបាន។
ទោះយ៉ាងណាខ្ញុំសូមជំទាស់ដោយសុភាពចំពោះអ្នកដែលសង្ស័យថាតើយើងគ្មានអំណាចក្នុងផែនការណាមួយទេ។ ជីវិតដូចដែលខ្ញុំយល់ឥឡូវនេះបង្កើតខ្លួនវាឡើង។ មិនមានជំពូកចុងក្រោយដែលបានកំណត់ទុកជាមុនទេ។ រឿងរបស់វានៅតែត្រូវបានសរសេរ — ដោយយើង ដោយតាមរយៈការជ្រើសរើសរបស់យើង ក្នុងមួយថ្ងៃៗ។ ការជឿថាគ្មានអ្វីដែលយើងអាចធ្វើបានទេ ខ្ញុំគិតថាប្រថុយនឹងការបោះបង់ចោលអំណោយដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុតដែលយើងមាន — សេរីភាពក្នុងការជ្រើសរើស។ តើជំពូករបស់យើងបញ្ចប់ដោយរបៀបណា និងពេលណាគឺភាគច្រើនអាស្រ័យលើយើង។