ការរកឃើញ Yocón របស់ខ្ញុំនឹងមិនអាចទៅរួចទេ ប្រសិនបើគ្មាន Paul ជាអ្នកផ្សាយដំណឹងល្អជនជាតិអាមេរិក និងជាជាងទន្តពេទ្យ ដែលបានចំណាយពេលជាច្រើនឆ្នាំរស់នៅក្នុងប្រទេសហុងឌូរ៉ាស់។ កូនប្រុសរបស់គាត់ឈ្មោះ James ដែលជាអ្នកបកប្រែរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងក្រុមបេសកកម្ម បានផ្តល់ចិត្តល្អឲ្យខ្ញុំស្នាក់នៅផ្ទះរបស់គាត់ពីរបីថ្ងៃ ខណៈពេលដែលខ្ញុំសម្រេចចិត្តជំហានបន្ទាប់របស់ខ្ញុំ។
James ដែលមានអាយុជាងម្ភៃឆ្នាំ រស់នៅក្នុងផ្ទះតូចមួយជាមួយប្រពន្ធ កូនស្រីអាយុបួនឆ្នាំ និងប្អូនប្រុសអាយុ 14 ឆ្នាំរបស់ប្រពន្ធគាត់។ កាលខ្ញុំទៅដល់ភូមិគ្រឹះក្នុង Talaga, James បានណែនាំខ្ញុំទៅកាន់ឪពុករបស់គាត់។
Paul បានសួរអំពីផែនការរបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបានពន្យល់ថា ក្រុមគ្រូពេទ្យមួយក្រុម កំពុងគ្រោងនឹងបង្កើតគ្លីនិកតូចមួយនៅក្នុងភូមិដាច់ស្រយាលមួយ។ ពួកគេបានទៅលេងប្រទេសហុងឌូរ៉ាស់ជាមួយក្រុមផ្សេងៗគ្នា ជារៀងរាល់ពេលទៅទីតាំងផ្សេងគ្នា ប៉ុន្តែដោយគ្មានការតាមដាន ការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ពួកគេខ្វះភាពបន្ត។ ពួកគេមានគោលបំណងបង្កើតគ្លីនិកមួយ ដែលពួកគេអាចត្រឡប់មកវិញជារៀងរាល់ឆ្នាំ ដើម្បីគាំទ្រការកែលម្អសុខភាពប្រកបដោយចីរភាពនៅក្នុងសហគមន៍។
“តើអ្នកគ្រោងនឹងនៅប៉ុន្មានថ្ងៃ?”
“យូរតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន” ខ្ញុំបានឆ្លើយ។ “ខ្ញុំមិនចង់ត្រឡប់ទៅសហរដ្ឋអាមេរិកវិញទេ។”
“តើអ្នកនឹងស្នាក់នៅឯណា?”
“James បានអញ្ជើញខ្ញុំឲ្យដេកនៅលើឥដ្ឋក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ពីរបីថ្ងៃ។ បន្ទាប់ពីនោះ ខ្ញុំមិនដឹងទេ។”
“អញ្ចឹង វានឹងមិនកើតឡើងទេ។ ខ្ញុំមានបន្ទប់ទំនេរនៅក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ដែលអ្នកអាចស្នាក់នៅបាន។ មានរឿងជាច្រើនដែលអ្នកអាចធ្វើនៅទីនេះ ដើម្បីរកប្រាក់ចំណូលសម្រាប់ជីវភាពរបស់អ្នក។”
ក្នុងរយៈពេលពីរសប្តាហ៍បន្ទាប់ ខ្ញុំបានរវល់ជួយធ្វើសួនច្បារ និងជួសជុលជញ្ជាំងឡើងវិញនៅក្នុងផ្ទះបាយ ប៉ុន្តែមិនមានពេលដើម្បីស្វែងរកភូមិ ដែលជាគោលបំណងសំខាន់របស់ខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំបានលើកឡើងរឿងនេះនៅយប់មួយពេលអាហារពេលល្ងាច។ Paul បានគិតមួយសន្ទុះ បន្ទាប់មកបាននិយាយអំពីភូមិមួយ ដែលគាត់បានទៅលេងពីរបីឆ្នាំមុន។ វាជាភូមិដាច់ស្រយាល និងខ្វះការយកចិត្តទុកដាក់ ប៉ុន្តែគាត់បានធានាខ្ញុំថាផ្លូវនោះអាចទៅបាន — ត្រឹមតែពីរបីម៉ាយល៍នៃផ្លូវធូលី និងការឆ្លងកាត់ពីរបី។ “គ្មានអ្វីដែលត្រូវព្រួយបារម្ភទេ” គាត់បាននិយាយ។ “យើងអាចធ្វើដំណើរនៅថ្ងៃសៅរ៍។”
Paul, James និងខ្ញុំបានចេញដំណើរដោយរថយន្តភីកអាប់ Toyota ចាស់របស់ Paul ដោយបានបក់បួលពពកធូលីពណ៌លឿងពីក្រោយយើង ខណៈដែលផ្លូវកៅស៊ូបានប្រែទៅជាផ្លូវក្រួស រួចទៅជាផ្លូវរដិប។ កាលយើងទៅដល់ទន្លេ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍មិនស្រួលបន្តិច។ វាធំជាងខ្ញុំរំពឹងទុក និងមានភក់ច្រើនជាងមុន ហើយផ្លូវឆ្លងកាត់បណ្តោះអាសន្ន — មិនមានអ្វីច្រើនជាងដីដែលបានចាក់ និងក្តីសង្ឃឹម — មើលទៅហាក់ដូចជាមិនបានស្ងួតអស់រយៈពេលជាច្រើនសប្តាហ៍។
“ទន្លេនេះមើលទៅមិនមានសុវត្ថិភាពទេ” ខ្ញុំបានខ្សឹប។
Paul បានញញឹម ជាស្នាមញញឹមប្រភេទដែលធ្វើពុតជាបំបាត់ការសង្ស័យ។ “ប្រព័ន្ធបើកបួនកង់ — គ្មានបញ្ហាទេ។”
នៅពាក់កណ្តាលផ្លូវ Toyota បានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងរណ្តៅដែលលាក់។ រថយន្តបានផ្អៀង ទឹកបានឡើងជុំវិញស្បែកជើងរបស់យើង លិចលង់ដោយភាពមិនចៀសមិនរួចនៃនាវាដែលកំពុងលិច។
យើងបានឡើងទៅលើច្រាំងភក់។ ក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់ យើងបានមើលរថយន្ត Toyota លិចទៅមួយអ៊ីញម្ដងៗ។ ជាសំណាងល្អ យើងមិនបានអស់ធនធានទាំងស្រុងទេ។ កសិករម្នាក់កំពុងធ្វើការនៅក្បែរនោះជាមួយនឹងហ្វូងគោមួយក្រុម ហើយបន្ទាប់ពីការចរចាខ្លីៗយ៉ាងស្វាហាប់ ដែលធ្វើឡើងទាំងស្រុងជាភាសាអេស្ប៉ាញ គាត់ក៏យល់ព្រមទាញរថយន្តចេញពីដីស្ងួត។ អង្គម៉ាស៊ីនក៏ចាប់ផ្ដើមដំណើរការឡើងវិញ។ Paul បានជូតទឹកចេញពីផ្ទាំងបញ្ជាដោយក្រណាត់។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏មើលមកខ្ញុំដោយក្ដីសង្ឃឹមយ៉ាងស្មោះត្រង់របស់មនុស្សម្នាក់ ដែលមិនទាន់បានពិចារណាពីលទ្ធភាពនៃការបរាជ័យនៅឡើយ។
“តើអ្នកចង់ព្យាយាមម្ដងទៀតទេ?” គាត់បានសួរ។
“ទេ មិនមែនទេ ប្រសិនបើនេះជាការឆ្លងតែមួយទេ វានឹងមានគ្រោះថ្នាក់ពេកសម្រាប់ក្រុមវេជ្ជសាស្ត្រ។” ការរស់រានមានជីវិតនៅទីនេះនឹងមានន័យថាការលេងល្បែងជាមួយនឹងទន្លេ — ហើយខ្ញុំមិនទាន់ត្រៀមខ្លួនដើម្បីភ្នាល់ជីវិតដោយចៃដន្យទេ។
អ្វីដែលបានចាប់ផ្ដើមជាការជជែកអំពីភាពឈ្លាសវៃនៃការប៉ុនប៉ងលើកទីពីរបានស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញដោយស្ងៀមស្ងាត់ ហើយការពិភាក្សាយ៉ាងក្តៅគគុកអំពីពិធីបុណ្យជ្រមុជទឹកនិងអំពើបាបដើមកំណើតបានផ្ទុះឡើងវិញនៅពេលយើងធ្វើដំណើរត្រឡប់មកវិញ។ ទោះបីជាយើងបានជជែកអំពីបញ្ហាទាំងនេះពីមុនមកហើយមិនដែលផ្លាស់ប្តូរទស្សនៈរបស់យើងក៏ដោយ វាជាវិធីល្អក្នុងការចំណាយពេលវេលា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងក៏បានឆ្លងកាត់ផ្លូវបំបែកដែលនឹងនាំយើងទៅផ្ទះដែរ។
“តើអ្នកប្រាកដទេថាយើងនៅលើផ្លូវតែមួយ?” ខ្ញុំបានសួរបន្ទាប់ពីអ្វីដែលហាក់ដូចជារយៈពេលយូរជាងពេលដែលយើងមក។ “ខ្ញុំមិនចាំផ្លូវកោងទាំងអស់នេះទេ។”
“ហ៊ឹម អ្នកនិយាយត្រូវហើយ” Paul បានឆ្លើយ។ “ខ្ញុំឆ្ងល់ថាផ្លូវនេះនឹងនាំយើងទៅណា? យើងអាចឈប់នៅភូមិបន្ទាប់ដើម្បីរកមើល។”
ផ្លូវបានវាត់ឡើងតាមភ្នំព្រៃរហូតដល់កំពូលភ្នំបែកចេញ បង្ហាញជ្រលងភ្នំដ៏ស្រស់ស្អាតដែលមានអារម្មណ៍ដូចជាអាថ៌កំបាំងដែលរក្សាទុកដោយផែនដីផ្ទាល់។ នៅទីនោះ នៅលើបាតជ្រលងភ្នំ មានភូមិតូចមួយដែលមានទន្លេហូរកាត់វា។
“នោះហើយ!” ខ្ញុំបានอุทาน។ វាជាអ្វីដែលខ្ញុំបានស្រមៃឃើញយ៉ាងពិតប្រាកដ។
យើងបានបើកឡានចុះទៅក្នុងជ្រលងភ្នំ ហើយឈប់ផឹកកូកាកូឡាត្រជាក់នៅហាងតូចមួយ ដែលPaul បានសួរអំពីភូមិជាភាសាអេស្ប៉ាញយ៉ាងរលូន ហើយប្រមូលព័ត៌មានដែលគាត់អាចធ្វើបាន។ គាត់បានត្រឡប់មកវិញជាមួយនឹងដំណឹងពីរផ្នែក។
“តើដំណឹងល្អឬអាក្រក់មុនគេ?” គាត់បានសួរពេលយើងឡើងឡានវិញតាមផ្លូវទៅផ្ទះ។
“ល្អ” ខ្ញុំបានឆ្លើយ ដោយងាកមើលភូមិក្នុងជ្រលងភ្នំវិញ។
“អញ្ចឹងហើយ ពួកគេចង់មានគ្លីនិកនៅទីនេះ។ មន្ទីរពេទ្យដែលជិតបំផុតនៅឆ្ងាយបួនម៉ោង ហើយពួកគេភាគច្រើនពឹងផ្អែកលើ«អ្នកប្រាជ្ញវេទមន្ត»និងថ្នាំបំបាត់ការឈឺចាប់របស់គាត់នៅពេលពួកគេឈឺ។ មិនមានជនជាតិលោកខាងលិចណាម្នាក់នៅតំបន់នេះអស់រយៈពេលជិតពីរឆ្នាំហើយ។
“នោះស្តាប់ទៅជាការប្រឈមមួយ” ខ្ញុំបានឆ្លើយដោយភាពរីករាយ។ “តើដំណឹងអាក្រក់ជាអ្វី?”
“មូលហេតុដែលគ្មានជនជាតិលោកខាងលិចនៅទីនេះគឺដោយសារកម្មករ Peace Corps ពីរនាក់ត្រូវបានសម្លាប់ក្នុងការប្រយុទ្ធគ្នារវាងគណបក្សនយោបាយដែលប្រឆាំងគ្នា។ បន្ថែមពីនេះ ក្រុមចោរនិងសំណល់នៃទាហាន Contra នៅតែអណ្តែតកាត់តាមតំបន់ Olancho នេះដូចជាអាកាសធាតុអាក្រក់។” Paul បានជំរុញខ្ញុំឲ្យរកទីតាំងដែលនៅជិតអาร្យធម៌ជាង។ ខ្ញុំបានងក់ក្បាល ប៉ុន្តែខាងក្នុងខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាមានការទាក់ទាញពីជ្រលងភ្នំនោះ — កន្លែងដែលសម្គាល់ដោយគ្រោះថ្នាក់ ប៉ុន្តែខ្សឹបប្រាប់ពីគោលបំណង។ ពេលខ្លះការជាកម្មសិទ្ធិលាក់ខ្លួននៅកន្លែងដែលអ្នកដទៃខ្លាចនឹងដើរទៅ។
បន្ទាប់ពីត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ប៉ុល ខ្ញុំបានទូរស័ព្ទទៅអ្នកគង្វាលនៅរដ្ឋ Mississippi ហើយប្រាប់គាត់អំពីភូមិ។ គាត់បាននិយាយថាវាស្តាប់ទៅល្អ ហើយគាត់នឹងជូនដំណឹងដល់វេជ្ជបណ្ឌិត។ ពីរថ្ងៃក្រោយមក គាត់បានទូរស័ព្ទមកវិញ ហើយនិយាយថា វេជ្ជបណ្ឌិតមានការរំភើបចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ចំពោះការរកឃើញភូមិមួយ ហើយបានបរិច្ចាគរថយន្ត pickup របស់ក្រុមហ៊ុន Chevy ចាស់មួយគ្រឿង និងសម្ភារៈពេទ្យ ដើម្បីចាប់ផ្តើម។ គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំឱ្យប្រាប់ James ថាគាត់អាចចាប់ផ្តើមធ្វើការពេញម៉ោងបាន ហើយការចាត់តាំងដំបូងរបស់គាត់គឺត្រូវទៅរដ្ឋ Mississippi ដើម្បីទៅយកឡាន និងអំណោយ។ វេជ្ជបណ្ឌិតនឹងចេញថ្លៃចំណាយរបស់គាត់។
ពេលខ្ញុំបានប្រាប់ព័ត៌មានដល់ប៉ុល និង James ប៉ុលបានស្នើឱ្យពួកយើងទាំងបីនាក់ធ្វើដំណើរត្រឡប់ទៅសហរដ្ឋអាមេរិកវិញ ដើម្បីគាត់អាចយកឡានក្រុងចាស់មួយគ្រឿងមកវិញ ដែលធ្លាប់ជាផ្ទះវិស្សមកាលចល័តរបស់ពួកគេ។ វាស្ថិតនៅក្នុងទីធ្លាចំណតរថយន្តមួយកន្លែងនៅរដ្ឋ Texas។ ប្រសិនបើគាត់មានឡានក្រុងនៅប្រទេស Honduras គាត់អាចប្តូរវាទៅជាគ្លីនិកធ្មេញចល័ត និងពង្រីកកិច្ចការផ្សព្វផ្សាយរបស់គាត់ ដែលរួមមានការដកធ្មេញ និងធ្វើធ្មេញក្លែងក្លាយសម្រាប់អ្នកដែលមិនមានលទ្ធភាពទិញ។
“អ្នកណានឹងបើកឡានក្រុង?” ខ្ញុំបានសួរ ដោយមានអារម្មណ៍ថាហត់នឿយបន្តិច។ “ដោយសារខ្ញុំមើលឃើញមិនច្បាស់ ខ្ញុំមិនអាចបើកឡានក្រុងបានទេ។”
“កុំបារម្ភ ខ្ញុំនឹងបើកឡានក្រុង អ្នកអាចបើកឡាន Toyota បាន។ វាមានទំហំតូច និងងាយស្រួលបើក។ James នឹងបើកឡាន pickup របស់ក្រុមហ៊ុន Chevy។”
ប៉ុលបានធ្វើឱ្យវាស្តាប់ទៅសាមញ្ញណាស់ ប៉ុន្តែប្រសិនបើខ្ញុំបានដឹងពីអ្វីដែលយើងនឹងជួបប្រទះ ខ្ញុំនឹងធ្វើតាមអារម្មណ៍ ‘តើអ្នកឆ្កួតទេ!’ របស់ខ្ញុំ ហើយព្យាយាមរកផែនការផ្សេង។
យើងចាប់ផ្តើមនៅព្រឹកព្រលឹម។ វាត្រូវបានសម្រេចថាវានឹងមានមនុស្សច្រើនពេក ប្រសិនបើពួកយើងទាំងបីនាក់អង្គុយនៅខាងមុខ។ ខ្ញុំបានស្ម័គ្រចិត្តដេកនៅខាងក្រោយរថយន្ត pickup ដែលជាសំណាងល្អមានដំបូល។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ដំបូលទាបពេក ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំមិនអាចអង្គុយត្រង់បាន។ ខ្ញុំបានដេកច្រើន ព្រោះទិដ្ឋភាពតែមួយគត់គឺចេញពីបង្អួចខាងក្រោយដែលកខ្វក់។
នៅពេលថ្ងៃលិច ប៉ុល និងខ្ញុំបានផ្លាស់ប្តូរទីកន្លែង ដើម្បីឱ្យគាត់សម្រាក។ បន្ទាប់មក James បានកាន់ចង្កូត ហើយយើងបានបន្តដំណើរទៅមុខទៀតពេញមួយយប់។ ខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើលដោយគ្រោះថ្នាក់នៃផ្លូវនៅប្រទេសម៉ិកស៊ិក — គ្មានស្មារផ្លូវ អ្នកបើកបរដោយមិនបើកភ្លើងនៅពេលយប់ ហើយពេលខ្លះមានគំនរ wreckage ពីការបុកគ្នាក្រោយពីមុខដែលត្រូវបានគេបោះបង់ចោល។ ខ្ញុំមិនចាំអ្វីច្រើនទៀតទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែចាំថាមានអារម្មណ៍โล่งใจយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលយើងឆ្លងកាត់ត្រឡប់ទៅសហរដ្ឋអាមេរិកវិញ។
ដំបូងឡើយ យើងបានធ្វើដំណើរទៅរដ្ឋ Mississippi ដើម្បីទៅយកឡាន pickup របស់ក្រុមហ៊ុន Chevy ដែលយើងបានប្រាប់ថាត្រូវបានជួសជុលឡើងវិញទាំងស្រុង។ បន្ទាប់មក យើងបានបើកឡានទៅរដ្ឋ Texas។ ប៉ុលបានបើកឡានទៅមុខតែម្នាក់ឯង ខណៈពេលដែល James និងខ្ញុំបានរីករាយជាមួយទំហំធំទូលាយរបស់ឡាន Chevy។ បន្ទាប់ពីបើកបរលើផ្លូវហាយវ៉េអស់ជាច្រើនម៉ាយ យើងបានទាក់ទងគ្នាដោយប្រើ walkie-talkies ថាពួកយើងចង់ឈប់ញ៉ាំអាហារ។ ប៉ុលបានចេញពីផ្លូវហាយវ៉េបន្ទាប់ ហើយពួកយើងបានធ្វើតាម។ James បានចុចឈ្នាន់ហ្វ្រាំងដើម្បីបន្ថយល្បឿន ប៉ុន្តែគ្មានអ្វីកើតឡើងទេ។ គាត់បានបូមហ្វ្រាំងជាច្រើនដង ប៉ុន្តែគ្មានការឆ្លើយតបទេ។ ហ្វ្រាំងបន្ទាន់បានបន្ថយល្បឿនពួកយើងបន្តិច ប៉ុន្តែនៅពេលដែលភ្លើងសញ្ញាផ្លូវបត់បានប្រែជាក្រហម ប៉ុលបានដាក់ហ្វ្រាំង ហើយពួកយើងបានបុកពីក្រោយគាត់។
ការខូចខាតមានតិចតួច ដូច្នេះ ផូល បានជួសជុលហ្វ្រាំងដោយខ្លួនឯង ដោយមិនចាំបាច់យកឡានដឹកទំនិញទៅហាងទេ។ ក្រោយមក យើងបានទៅដល់កន្លែងស្តុកទុក ហើយចាប់ផ្តើមសម្អាតឡានក្រុងចាស់មួយគ្រឿង ដែល ផូល ធ្លាប់ប្រើប្រាស់សម្រាប់ការធ្វើដំណើរកម្សាន្តរបស់គ្រួសារ កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន។ ពេលកំពុងស្វែងរកក្នុងទូដាក់របស់របរមួយកន្លែង ក៏មានកណ្តុរមួយក្បាលលោតចេញមកស្រាប់តែ—ជាប់ដោយគ្មានកន្លែងរត់ វាបានរត់ឡើងលើខោរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំស្រែក ស្រាតខោរបស់ខ្ញុំ ដោយសង្ឃឹមថាវានឹងរត់គេចខ្លួនដោយមិនបន្សល់ស្លាកស្នាមខាំ ឬកោសណាមួយឡើយ។ មិនចាំបាច់និយាយទេ ខ្ញុំកាន់តែប្រុងប្រយ័ត្នជាខ្លាំងបន្ទាប់ពីនោះ។
ផូល គឺជាជាងជួសជុលរថយន្តដែលមានជំនាញ ហើយបានធ្វើឲ្យឡានក្រុងចាស់ដំណើរការឡើងវិញក្នុងរយៈពេលតែប៉ុន្មានថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ដោយប្រើប្រាស់គ្រឿងបន្លាស់ដែលគាត់រកបាននៅកន្លែងចាក់សំរាម។ យើងបានដេកនៅលើឡានក្រុងដើម្បីសន្សំប្រាក់ ហើយមុនពេលយើងដឹងខ្លួន ថ្ងៃចេញដំណើរបានមកដល់។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ភ័យព្រោះដោយសារតែមានភ្នែកល្អតែមួយគត់ ការយល់ឃើញពីចម្ងាយរបស់ខ្ញុំមិនអាចទុកចិត្តបានទេ។ ផ្លូវនៅក្នុងប្រទេសម៉ិកស៊ិកធ្វើឲ្យខ្ញុំព្រួយបារម្ភ ប៉ុន្តែខ្ញុំកំពុងធ្វើនេះដើម្បីជាការពេញចិត្តដល់ ផូល ចំពោះអ្វីៗទាំងអស់ដែលគាត់បានធ្វើសម្រាប់ខ្ញុំ។
ការឈប់ដំបូងគឺការទិញប័ណ្ណធានារ៉ាប់រង ដែលជាតម្រូវការចាំបាច់នៅពេលធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ប្រទេសម៉ិកស៊ិក។ ផូល បាននិយាយថាគាត់នឹងមើលថែវា ហើយបានចូលទៅខាងក្នុងជាមួយនឹងឯកសារទាំងអស់។ គាត់ចេញមកមិនយូរប៉ុន្មានក្រោយមក ហើយនិយាយថា “យើងមានបញ្ហា។” គាត់ត្រូវបានចុះបញ្ជីរួចហើយនៅក្នុងប័ណ្ណធានារ៉ាប់រងរបស់ Toyota ដូច្នេះគាត់ត្រូវបន្ថែមឈ្មោះខ្ញុំទៅក្នុងប័ណ្ណធានារ៉ាប់រងរបស់ឡានក្រុង។
“ទេ! ខ្ញុំមិនអាចបើកឡានក្រុងនោះឆ្លងកាត់ប្រទេសម៉ិកស៊ិកបានទេ!”
“អ្នកមិនចាំបាច់ទេ។ អ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើគឺបើកបរវាឆ្លងកាត់ច្រកចូល។ ពេលដែលយើងចូលទៅក្នុងប្រទេសម៉ិកស៊ិក ខ្ញុំនឹងទទួលយក។ គ្រាន់តែសម្រាក អ្នកអាចធ្វើបាន។”
ខ្ញុំបានយល់ព្រម ប៉ុន្តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាំងណាស់នៅពេលឆ្លងកាត់គយនៅខាងម៉ិកស៊ិក។
វាដំណើរការរលូនជាងអ្វីដែលខ្ញុំគិត ហើយបន្ទាប់ពីចុះឈ្មោះរួច ផូល បានទទួលយកការបើកបរឡានក្រុង ខណៈពេលដែលខ្ញុំបើកបរ Toyota ដោយមាន James បើកបរនៅខាងក្រោយក្នុងរថយន្ត Chevy។
អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដំណើរការទៅដោយរលូន រហូតដល់យើងទៅដល់ប៉ុស្តិ៍ត្រួតពិនិត្យប៉ូលីសមួយកន្លែងនៅកណ្តាលប្រទេសម៉ិកស៊ិក។ ពួកគេកំពុងត្រួតពិនិត្យរកអាវុធ គ្រឿងញៀន និងអ្វីៗជាច្រើនទៀតដែលខ្ញុំមិនដឹង។ មន្ត្រីប៉ូលីសមានអាវុធយ៉ាងច្រើន និងគួរឲ្យខ្លាច។ បន្ទាប់ពីការត្រួតពិនិត្យយ៉ាងละเอียดលើរថយន្ត និងឡានក្រុង ទីបំផុតពួកគេបានប្រាប់យើងថា យើងអាចទៅបាន។ ពេលខ្ញុំឡើងទៅក្នុង Toyota មន្ត្រីដែលទទួលបន្ទុកបានបញ្ឈប់ខ្ញុំចេញ ដោយដឹងថាឈ្មោះរបស់ខ្ញុំស្ថិតនៅលើប័ណ្ណធានារ៉ាប់រងរបស់ឡានក្រុង មិនមែន Toyota ទេ។ ផូល មិនបានប្រកែកនៅពេលនេះទេ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលយើងផ្លាស់ប្តូរ កូនសោ គាត់បានខ្សឹបថា “បើកបរយឺតៗ ខ្ញុំនឹងរកវិធីដោះស្រាយ។”
ដប់ម៉ាយល៍តាមផ្លូវ គាត់បានឈប់នៅកន្លែងសម្រាកតូចមួយ ដើម្បីឲ្យយើងអាចផ្លាស់ប្តូរយានជំនិះបាន។ បុរសវ័យក្មេងពីរនាក់បានចូលមកជិតយើង ហើយសួរថាតើយើងកំពុងធ្វើដំណើរទៅប្រទេស Honduras ឬទេ។ ពួកគេគឺជាអតីតទាហាន Honduran ដែលបានព្យាយាមចូលទៅសហរដ្ឋអាមេរិក បន្ទាប់ពីពួកគេត្រូវបានបញ្ឈប់ពីការងារ ប៉ុន្តែត្រូវបានចាប់ខ្លួន។ ពួកគេសង្ឃឹមថានឹងទទួលបានការជិះត្រឡប់ទៅ Honduras វិញ ហើយ ផូល បាននិយាយថា “បានហើយ។”
ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលណាស់នៅពេលដែលពួកយើងបានចូលប្រទេសហ្គាតេម៉ាឡា។ ខណៈពេលដែលរង់ចាំឯកសារត្រូវបានដំណើរការ បុរសម្នាក់ស្លៀកពាក់យ៉ាងស្រស់បំព្រងបានសុំប៉ូលឲ្យជិះឡានទៅព្រំដែនហុងឌូរ៉ាស ហើយប៉ូលបានអញ្ជើញគាត់ឲ្យធ្វើដំណើរជាមួយពួកយើងនៅក្នុងឡានក្រុង។ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដំណើរការទៅដោយរលូនរហូតដល់ពេលអាហារថ្ងៃត្រង់។ ប៉ូលបានចុះពីឡានក្រុងមកចូលរួមជាមួយពួកយើង ប៉ុន្តែនៅពេលគាត់ចូលមកជិត បុរសដែលស្លៀកពាក់យ៉ាងស្រស់បំព្រងនោះស្រាប់តែលោតចេញពីឡានក្រុង ហើយរត់គេចខ្លួន។ ដោយគិតថាត្រូវតែមានមូលហេតុខ្លះទើបគាត់រត់គេចខ្លួនភ្លាមៗនោះ ទាហានចាស់ពីរនាក់បានដេញតាមគាត់ ហើយក៏ចាប់គាត់បាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សកម្មភាពដ៏រហ័សរបស់ពួកគេបានទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់ក្រុមល្បាតព្រំដែន ហើយមួយសន្ទុះ ខ្ញុំខ្លាចថាពួកយើងទាំងអស់គ្នានឹងជួបបញ្ហា។
ប៉ូលបានពិនិត្យមើល ហើយបានរកឃើញថា លិខិតឆ្លងដែន និងកាបូបលុយរបស់គាត់បានបាត់ពីឡានក្រុង។ បុរសនោះ ពិតណាស់បានបដិសេធ ហើយបានអះអាងថា ប៉ូលបានចាប់ជំរិតគាត់។ ប៉ូលីសមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីទេ ព្រោះពួកគេនិយាយថាពួកគេគ្មានភស្តុតាង។ ទាហានចាស់ពីរនាក់នោះក៏បានចាប់បុរសនោះ រួចក៏ចាប់គាត់បញ្ច្រាស់ក្បាលចុះក្រោម ហើយចាប់ផ្តើមអ្រងួនគាត់។ កាបូបលុយ លិខិតឆ្លងដែន និងវត្ថុចោរកម្មជាច្រើនទៀតរបស់ប៉ូលបានធ្លាក់មកដី ហើយបុរសនោះក៏ត្រូវបានចាប់ខ្លួននៅនឹងកន្លែង។ ប៉ូលបានយករបស់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់មកវិញ ហើយពួកយើងក៏បើកឡានចេញទៅ ដោយមានប៉ូលជាអ្នកបើកឡានក្រុងនៅខាងមុខ។ វាគឺជាពេលរសៀលជ្រៅហើយ នៅពេលដែលពួកយើងបានចូលមកដល់ទីធ្លា ដោយមានមិត្តភក្តិ និងអ្នកជិតខាងជាច្រើននៅទីនោះដើម្បីស្វាគមន៍ពួកយើងត្រឡប់មកវិញ។
មួយសប្តាហ៍ក្រោយមក ខ្ញុំ និងជែមส์បានរៀបចំផែនការដើម្បីទៅរស់នៅ Yocón។ ជែមส์មានការស្ទាក់ស្ទើរខ្លះអំពីការផ្លាស់ប្តូរគ្រួសាររបស់គាត់ចេញពីកន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាពនៃការរស់នៅជាមួយឪពុករបស់គាត់ ហើយខ្ញុំគិតថាប៉ូលក៏ឃើញខ្ញុំជាការគំរាមកំហែងដល់ទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេផងដែរ។ នៅល្ងាចមួយ មានការពិភាក្សាដ៏ក្តៅគគុកមួយក្នុងចំណោមជែមส์ ប្រពន្ធរបស់គាត់ និងប៉ូល។ អ្វីៗទាំងអស់សុទ្ធតែជាភាសាអេស្ប៉ាញ ដូច្នេះខ្ញុំមិនយល់ពីអ្វីដែលពួកគេកំពុងនិយាយនោះទេ។ នៅពេលព្រឹក ជែមส์ និងប្រពន្ធរបស់គាត់កំពុងផ្ទុកឡាន Chevy។ មួយម៉ោងក្រោយមក ពួកយើងក៏បានចេញដំណើរ ដោយគ្មានពាក្យលាគ្នា មានតែភាពស្ងៀមស្ងាត់ប៉ុណ្ណោះ។
ដំណើរនេះបានចាប់ផ្តើមដោយការជួយ ហើយក៏បានបញ្ចប់ដោយការជួយផងដែរ—ការជួយដែលបានកែប្រែចំណង បង្វែរស្ពានទៅជាផ្លូវឆ្លងកាត់ដែលលែងនាំត្រឡប់ទៅវិញទៀត។