ថ្ងៃចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំនៅ Yocón បានធ្វើឱ្យសហគមន៍ និងខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលទាំងស្រុង។ ខ្ញុំបានខ្ចប់កាបូបរបស់ខ្ញុំសម្រាប់ការធ្វើដំណើរប្រចាំខែទៅកាន់ Tegucigalpa ដើម្បីទិញថ្នាំ។ ខ្ញុំបានគ្រោងនឹងចំណាយពេលចុងសប្តាហ៍ជាមួយនិស្សិតសាកលវិទ្យាល័យដែលខ្ញុំឧបត្ថម្ភ ដូច្នេះខ្ញុំបានយកសម្លៀកបំពាក់ចំនួនពីរឈុត។
នៅពេលដែលខ្ញុំកំពុងរៀបចំចេញដំណើរពីផ្ទះ ខ្ញុំបានឮសំឡេងមួយនៅក្នុងបន្ទប់ក្មេងប្រុស។ អ្នករាល់គ្នាគួរតែទៅសាលារៀន ប៉ុន្តែនៅពេលដែលខ្ញុំបើកទ្វារ ខ្ញុំបានឃើញ Ricardo អង្គុយនៅលើគ្រែរបស់គាត់។
“ថ្ងៃនេះមិនទៅសាលាទេ?” ខ្ញុំបានសួរ ដោយដឹងចម្លើយរួចហើយ។
“ខ្ញុំឈឺក្បាល។”
“តើអ្នករំពឹងថានឹងរកប្រាក់ចិញ្ចឹមជីវិតដោយរបៀបណា ប្រសិនបើអ្នកមិនទៅសាលារៀន?”
“ខ្ញុំនឹងទៅសហរដ្ឋអាមេរិក ហើយរកការងារធ្វើ។”
“នោះជាការស្រមើស្រមៃ Ricardo អ្នកមិនមានលុយទេ ហើយអ្នកក៏និយាយភាសាអង់គ្លេសមិនបានល្អដែរ។ នោះជាបញ្ហាជាមួយអ្នកដទៃដែលបានព្យាយាម។ ពួកគេបានឆ្លងកាត់ព្រំដែនទាំងអស់ ហើយនៅពេលដែលប៉ូលីសព្រំដែនសួរពួកគេនូវសំណួរមួយ ពួកគេបានឆ្លើយជាភាសាអេស្ប៉ាញ ហើយត្រូវបានបញ្ជូនត្រឡប់មកវិញ។ ប្រសិនបើអ្នកធ្លាប់ឆ្លងកាត់ព្រំដែន សូមចាំរឿងនោះ។ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់បញ្ឈប់អ្នក ចូរឆ្លើយជាភាសាអង់គ្លេស។”
ខ្ញុំបានបោះកាក់ 50 សេនតាវឲ្យគាត់ ជាសញ្ញាតូចមួយនៃការលើកទឹកចិត្ត ហើយបានដើរចេញពីបន្ទប់។ “យើងនឹងនិយាយអំពីរឿងនេះ នៅពេលខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ។”
ពេលខ្ញុំដើរចេញពីផ្ទះ ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលដែលឃើញ Noel កំពុងរង់ចាំខ្ញុំ។
“ម្នាក់ទៀតមិនបានទៅសាលា - យ៉ាងម៉េចដែរ?”
“ខ្ញុំចង់ដើរទៅគ្លីនិកជាមួយអ្នក។” គាត់伸出手，当我们一起走出城镇走向诊所时，我们一路闲聊了几句。当我们接近诊所时，他有些担忧地问道：“你还会回来吗？”
“បាទ/ចាស៎ ជាការពិតណាស់។ ខ្ញុំនឹងត្រឡប់មកវិញនៅថ្ងៃច័ន្ទ។ តើអ្នកសួរយ៉ាងម៉េច?”
“ពីព្រោះអ្នកបានប្រាប់យើងកាលពីសប្តាហ៍មុនថាអ្នកចង់ទៅវៀតណាម។”
ចិត្តខ្ញុំនឹកឃើញដល់ការសន្ទនាដែលខ្ញុំបានធ្វើជាមួយក្មេងប្រុសមួយចំនួន បន្ទាប់ពីបានឃើញអត្ថបទមួយនៅក្នុង “The Banner” ដែលជាការបោះពុម្ពផ្សាយរបស់ CRC ដែលខ្ញុំបានទទួល ដោយសារខ្ញុំនៅតែត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាសមាជិកដែលប្រកាសសាសនា ចាប់តាំងពីខ្ញុំទទួលបាន ១០០ ដុល្លារក្នុងមួយខែពីព្រះវិហារផ្ទះរបស់ខ្ញុំនៅ Bauer។ អត្ថបទនោះបានលើកឡើងថា CRC បានបើកការិយាល័យមួយនៅទីក្រុងភ្នំពេញ ប្រទេសកម្ពុជា ដែលជាប្រទេសមួយដូចជាវៀតណាម ដែលត្រូវបានបិទចំពោះជនបរទេសអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ។ ខ្ញុំចាំបានថាបាននិយាយនៅពេលនោះថា ខ្ញុំមានបំណងដើមចង់ទៅវៀតណាម ប៉ុន្តែដោយសារតែវាត្រូវបានបិទ ខ្ញុំក៏ទៅហុងឌូរ៉ាស់ជំនួសវិញ។
“អ៎ បាទ។ ខ្ញុំចាំបានថាបាននិយាយបែបនោះ ប៉ុន្តែខ្ញុំគ្រាន់តែគិត aloud ប៉ុណ្ណោះ Noel។ ខ្ញុំចាស់ពេកហើយមិនអាចធ្វើវាបានទៀតទេ។”
ខ្ញុំបានឲ្យគាត់ 50 សេនតាវ ដើម្បីទិញអាហារសម្រន់។ “ខ្ញុំត្រូវតែធ្វើការឥឡូវនេះ - ត្រឡប់ទៅសាលារៀនវិញ ហើយខ្ញុំនឹងឃើញអ្នក នៅពេលខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ។”
សំណាងល្អអ្នកជំងឺមិនច្រើនទេ ហើយពួកយើងក៏រួចរាល់មុនថ្ងៃត្រង់។ ខ្ញុំប្រាប់គ្រីស្ទីណាថា នាងអាចចេញទៅមុនបានប្រសិនបើនាងចង់។ នាងបានសម្អាតឧបករណ៍មួយចំនួនដែលពួកយើងបានប្រើប្រាស់រួចហើយក៏ចាប់ផ្តើមដើរទៅរកទ្វារ ប៉ុន្តែបានឈប់មួយភ្លែត ហាក់ដូចជាភ្លេចអ្វីមួយ រួចក៏សួរដោយក្តីបារម្ភថា “អ្នកនឹងត្រឡប់មកវិញទេ?”
“បាទ/ចាស៎ ជាការពិតណាស់។ ខ្ញុំនឹងត្រឡប់មកវិញនៅថ្ងៃចន្ទ” ខ្ញុំបានឆ្លើយ ដោយមានការងឿងឆ្ងល់បន្តិចថាហេតុអ្វីបានជានាងសួរដូចណូអែល។
វាជាការពិតដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ហត់នឿយបន្តិច ប៉ុន្តែខ្ញុំធ្លាប់ឆ្លងកាត់រឿងនេះពីមុនមក ហើយទោះបីជាមានគ្រូពេទ្យថ្មីៗបានផ្លាស់មករស់នៅក្នុងតំបន់នេះក៏ដោយ ក៏ពួកយើងនៅតែឃើញអ្នកជំងឺជាច្រើនជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ខ្ញុំដឹងថាពួកគេមិនសប្បាយចិត្តដែលខ្ញុំធ្វើការដោយឥតគិតថ្លៃ ព្រោះវាបានរារាំងអ្នកជំងឺមិនឱ្យទៅរកពួកគេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំមិនបានដឹងពីការអាក់អន់ចិត្តរបស់ពួកគេទេ រហូតដល់ពេលថ្មីៗនេះ នៅពេលដែលប្រធានផ្នែកសេវាវេជ្ជសាស្រ្តនៅអូលAnche ឈប់ដើម្បីព្រមានខ្ញុំថា មានពាក្យបណ្តឹងមួយចំនួន។ គាត់បានផ្តល់ដំបូន្មានខ្លះៗដល់ខ្ញុំ ប្រសិនបើខ្ញុំបានសម្លាប់នរណាម្នាក់ដោយចៃដន្យ:
“ធ្វើបុណ្យសពពួកគេក្នុងដី មុនពេលការពិនិត្យសាកសពអាចធ្វើឡើង។ មនុស្សទាំងនេះមានជំនឿច្រើនណាស់ ហើយនឹងមិនជីកផ្នូរឡើងវិញឡើយ។”
ខ្ញុំមិនប្រាកដថាគាត់និយាយលេងសើច ឬគ្រាន់តែជាដំបូន្មានដែលគាត់ផ្តល់ឱ្យគ្រូពេទ្យទាំងអស់របស់គាត់ទេ។
ខ្ញុំបានចាក់សោររួចហើយក៏ដើរទៅរកចំណតឡានក្រុង។ មិនទាន់មាននរណាម្នាក់នៅទីនោះទេ ហើយពេលខ្ញុំមើលទៅខាងក្រោយទីលានគ្លីនិកជាមួយនឹងចំការដូងប្រេង និងវាលស្មៅបៃតងដែលត្រូវបានថែរក្សាយ៉ាងល្អ ខ្ញុំបានគិតអំពីពេលដែលពួកយើងមកដល់។ អ្វីៗជាច្រើនបានផ្លាស់ប្តូរទៅតាមឆ្នាំ។
ខ្ញុំនឹកឃើញភូមិមួយនេះ មុនពេលផ្លូវដែលតភ្ជាប់ពួកយើងទៅកាន់ផ្នែកម្ខាងទៀតនៃភ្នំត្រូវបានបញ្ចប់ — ជាភូមិដាច់ស្រយាលមួយ ដែលមានមនុស្សតិចតួចណាស់ដែលចង់ចាកចេញ។ នាឡិការោទិ៍មិនចាំបាច់ទេ ព្រោះចង្វាក់នៃសកម្មភាពពេលព្រឹកបានកំណត់ពេលវេលា។ នៅម៉ោងបួនកន្លះព្រឹក សំឡេងទះនំ tortilla អាចឮនៅក្នុងផ្ទះនីមួយៗ។ នៅម៉ោងប្រាំ មាន់រងាវចាប់ផ្តើមច្រៀង ហើយនៅម៉ោងប្រាំកន្លះ បុរសៗបានចេញទៅស្រែដោយនំ tortilla ក្តៅដែលទើបធ្វើថ្មីៗ។ ថ្ងៃលិចបានសម្គាល់ការបញ្ចប់នៃថ្ងៃ: អាហារពេលល្ងាចដោយទៀន ហើយប្រហែលជាការមើលផ្កាយពេលកំពុងនិយាយជាមួយមិត្តភក្តិ មុនពេលចូលគេង។
ផ្លូវថ្មីបានបង្កើតច្រកមួយនៅក្នុងជញ្ជាំងដែលហ៊ុំព័ទ្ធ Yocón អនុញ្ញាតឱ្យមានឱកាសដើម្បីស្វែងយល់ពីអ្វីដែលនៅហួសពីភ្នំ។ ពួកយើងបាននាំក្មេងប្រុសចាស់ៗមួយចំនួនទៅមើលមហាសមុទ្រនៅ La Ceiba។ ពួកគេមិនអាចជឿភ្នែករបស់ពួកគេបានទេ នៅពេលដែលពួកគេឃើញវាលាតសន្ធឹងពេញផ្ទៃមេឃ។ ពេលត្រឡប់មកវិញ ពួកយើងបានដេកនៅក្នុងផ្នែកខាងក្រោយនៃរថយន្តភីកអាប់។ ក្មេងប្រុសម្នាក់បានសួរថាតើព្រះចន្ទនៅលើមេឃគឺជាព្រះចន្ទតែមួយដែលពួកយើងបានឃើញនៅ Yocón ឬទេ។ ការធ្វើដំណើរនេះបានបង្ហាញពីភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់ពួកគេ ហើយសម្រាប់មនុស្សជាច្រើន ការអប់រំបានក្លាយជាការសំខាន់។ មនុស្សជាច្រើនថែមទាំងបានបន្តទៅសាកលវិទ្យាល័យទៀតផង។
ផ្លូវថ្មីបាននាំមកនូវអគ្គិសនី។ ផ្ទះទាំងឡាយពោរពេញទៅដោយពន្លឺ; កង្ហារបក់នាំមកនូវខ្យល់; ទូរទឹកកកបន្លឺសំឡេង; និងទូរទស្សន៍បញ្ចេញពន្លឺជាមួយរឿងរ៉ាវពីចម្ងាយ។ វាត្រូវបានគេហៅថាជាការរីកចម្រើន ប៉ុន្តែអ្វីមួយដែលស្ងប់ស្ងាត់បានរលាយបាត់ទៅ។ តារាទាំងឡាយបានរលត់ទៅពីក្រោយចង្កៀងផ្លូវ ហើយពេលល្ងាចដែលធ្លាប់ត្រូវបានសម្គាល់ដោយការឆ្លុះបញ្ចាំងដ៏ទន់ភ្លន់បានកាន់តែមានសំឡេងខ្លាំងឡើង មិនសូវស្ងប់ទេ។ ភរិយាទាំងឡាយបាននៅដល់ពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រជាមួយនឹងរឿងភាគម៉ិកស៊ិក ហើយពេលព្រឹកលែងចាប់ផ្ដើមដោយចង្វាក់ដ៏ទន់ភ្លន់នៃដៃដែលបង្កើតជានំតូរទីឡាទៀតហើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ មាន់រងាវបានប្រកាសពីថ្ងៃ ហើយទ្វារបានបិទយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលប្ដីទាំងឡាយស្វែងរកភាពកក់ក្ដៅនៃប្រពៃណីដែលបានចាប់ផ្ដើមរលត់ទៅ។ ការរីកចម្រើនបានបំភ្លឺផ្ទះប៉ុន្តែបានធ្វើឲ្យផ្កាយទាំងឡាយកាន់តែស្រអាប់។
ការនឹករលឹករបស់ខ្ញុំត្រូវបានរំខានដោយស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់ចុះពីផ្លូវភ្នំ។ ខ្ញុំស្គាល់គាត់ថាជាអ្នកមកជាប្រចាំរបស់យើង ហើយយើងបានផ្លាស់ប្តូរការស្វាគមន៍។ បន្ទាប់មកគាត់បានដើរមកចាប់ដៃខ្ញុំ ហើយនិយាយដោយការព្រួយបារម្ភថា “ពួកយើងនឹងនឹកអ្នកណាស់។”
ខ្ញុំបានអរគុណគាត់ ហើយបានធានាគាត់ថាខ្ញុំមិនបានទៅណាទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនគិតថាគាត់យល់ទេ។ ខ្ញុំបានមើលគាត់បន្តដើរចុះតាមផ្លូវ ដោយឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីបានជាមនុស្សជាច្រើនហាក់ដូចជាប្រាកដថាខ្ញុំនឹងចាកចេញ។
ហាក់ដូចជាមានការបញ្ជាពីលើឡានក្រុងបានមកដល់ ហើយខ្ញុំបានឡើងឡាន។ ខ្ញុំបានឈប់មួយភ្លែតនៅលើជណ្ដើរខាងលើ ដោយមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំកំពុងបោះបង់អ្វីមួយចោល ហើយបានមើលទៅក្រោយ ប៉ុន្តែមិនឃើញអ្វីនៅលើដីទេ។ ជាសំណាងល្អ មានកៅអីទំនេរ ហើយខ្ញុំបានជ្រើសរើសមួយកៅអីក្បែរបង្អួច។ នៅពេលយើងទៅដល់កំពូលភ្នំ ខ្ញុំបានមើលទៅភូមិតូចមួយដែលមានទន្លេហូរកាត់នោះ។ ការគិតអំពីការចាកចេញមិនទាន់បានកើតឡើងក្នុងចិត្តខ្ញុំទេ រហូតដល់ណូអែលបានលើកឡើងអំពីវា។
ខ្ញុំមានអាយុ 52 ឆ្នាំ ចាស់ពេកសម្រាប់ការចាប់ផ្ដើមថ្មី ប៉ុន្តែគំនិតនោះនៅតែវិលវល់។ ក្នុងរយៈពេលប្រាំម៉ោងបន្ទាប់ ខ្ញុំបានបង្កើតផែនការមួយ។ នៅពេលខ្ញុំទៅដល់ទីក្រុង Tegucigalpa ខ្ញុំបានទៅត្រង់ទៅភ្នាក់ងារទេសចរណ៍ ហើយបានកក់សំបុត្រយន្តហោះសម្រាប់ព្រឹកបន្ទាប់។ ត្រឡប់មកផ្ទះល្វែងវិញ ខ្ញុំបានប្រាប់សិស្សសាកលវិទ្យាល័យអំពីផែនការរបស់ខ្ញុំ។ ពួកគេមិនជឿខ្ញុំទេ រហូតដល់ខ្ញុំបានធ្វើផ្ទាំងគំនូរពន្យល់អំពីការចាកចេញរបស់ខ្ញុំពីភូមិ។ ខ្ញុំក៏បានផ្ទេរកម្មសិទ្ធិផ្ទះនៅ Yocón ឲ្យពួកគេផងដែរ ដើម្បីពួកគេអាចលក់វាហើយប្រើប្រាក់ចំណូលដើម្បីបង់ថ្លៃសិក្សារបស់ពួកគេ។ នៅព្រឹកបន្ទាប់ ខ្ញុំបានចាកចេញពីផ្ទះដោយមានការណែនាំមិនឲ្យតាមខ្ញុំទៅព្រលានយន្តហោះ។
“បន្ទាប់!”
ពាក្យនោះបានបំបែកតាមស្ថានីយដូចជាគ្រាប់កាំភ្លើង។ ក្បាលខ្ញុំឈឺ គំនិតវិលវល់ជារង្វង់៖ “អ្នកប្រាកដចិត្តអំពីរឿងនេះហើយឬ?” សំឡេងរបស់អ្នកយាមបានកើនឡើងម្តងទៀត កាន់តែមុតស្រួចជាងនេះទៀត បង្ខំខ្ញុំឲ្យធ្វើការសម្រេចចិត្ត។
“Lo siento mucho, aqui esta mi pasaporte.” ខ្ញុំបានឆ្លើយតបពេលខ្ញុំដើរកាត់ច្រកចេញ។
ពេលវេល在 Yocón 結束了。我默默地離開，只帶著一個小包，但心中充滿了對那些歡迎和質疑我的人的感激之情，他們以自己的方式幫助我為離開做準備。帶我來到 Yocón 的同一條路現在帶我離開，但那個村莊的精神與我同在——提醒我，是臨在，而不是永恆，真正定義了有意義的生活。即使現在，在黎明時分，如果我聽到公雞打鳴，我就會想到 Yocón，並意識到我的一部分從未真正離開。它仍然在路邊的巴士站，就在那條越過山脈的路旁。