Yocón គឺជាសហគមន៍មួយដែលមានទាំងមនុស្សធម្មតា និងមិនធម្មតា។ មិនមានទូរស័ព្ទ ឬឧបករណ៍ទំនាក់ទំនងទំនើបទេ — មានតែវិទ្យុទាក់ទងតាមរយៈ walkie-talkies និងក្រុមហ៊ុនពីរបីដែលមានវិទ្យុរលកខ្លីប៉ុណ្ណោះ។ ព័ត៌មានអ្វីក៏ដោយដែលអ្នកទទួលបាន គឺមកពីមាត់របស់នរណាម្នាក់ដែលបានឃើញ ឬឮអ្វីមួយដែលសមនឹងចែករំលែក។ មានអាថ៌កំបាំងតិចតួចនៅក្នុងទីក្រុង ហើយអ្នកដែលនៅតែលាក់បាំង គឺល្អជាងនៅតែបែបនោះ។
សូមអរគុណដល់អ្នកឈ្លានពានអេស្ប៉ាញ ដែលជាច្រើនសតវត្សរ៍មុនបានសម្លាប់បុរស និងរំលោភស្ត្រីក្នុងនាមនៃសាសនាគ្រឹស្ត ទៅកាន់អ្វីដែលពួកគេចាត់ទុកថាជាកុលសម្ព័ន្ធដែលមិនទាន់មានការអភិវឌ្ឍន៍ ប្រទេសហុងឌូរ៉ាសបានក្លាយជាប្រទេសដែលប្រកាន់យកសាសនាកាតូលិកជាសំខាន់។ ប្រជាជនរបស់ពួកគេធ្លាប់ជា និងនៅតែជាអ្នកជឿយ៉ាងរឹងមាំលើព្រះនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ និងអព្ភូតហេតុ។ នៅពេលដែលខ្ញុំរស់នៅទីនោះ ខ្ញុំផ្ទាល់ជាគ្រិស្តសាសនិក — ទោះបីជាខ្ញុំជិតបាត់បង់ជំនឿក៏ដោយ។ ដោយសារតែហេតុផលនោះ ខ្ញុំតែងតែរកឃើញថាជំនឿក្នុងស្រុកខ្លះពិបាកទទួលយក ដោយបដិសេធថាវាមិនមែនជាអ្វីក្រៅពីការជឿលើអបិយជំនឿ។ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណាក៏មានពេលខ្លះ ព្រឹត្តិការណ៍ខ្លះ ដែលមិនមានកន្លែងសម្រាប់ការបកស្រាយងាយស្រួល។ ពេលខ្លះដែលពាក្យតែមួយគត់ដែលហាក់ដូចជាសមរម្យគឺ “អព្ភូតហេតុ”។
ក្នុងនាមជាជនជាតិ gringos តែមួយក្តាប់តូច ដែលបានរស់នៅក្នុង Yocón ពិតប្រាកដ ខ្ញុំបានស្គាល់មនុស្សសំខាន់ៗនៅក្នុងទីក្រុងយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ដោយសារតែខ្ញុំបានផ្តល់ថ្នាំដោយឥតគិតថ្លៃនៅគ្លីនិក ទីបំផុតខ្ញុំបានជួបមនុស្សមកពីភូមិក្បែរខាងផងដែរ។ ក្នុងចំណោមពួកគេមានស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់ដែលរកស៊ីដោយការលក់ពងមាន់។ ខ្ញុំបានទិញមួយដប់ពីនាងពីរដង ប៉ុន្តែក្នុងមួយដងៗ ពាក់កណ្តាលនៃពងទាំងនោះចាស់ និងរលួយ ដូច្នេះខ្ញុំក៏ឈប់ទៅ។ បន្ទាប់ពីនោះ រាល់ពេលដែលខ្ញុំឃើញនាងដើរចុះតាមផ្លូវ ខ្ញុំបានធ្វើដូចអ្នកភូមិភាគច្រើនធ្វើ — ខ្ញុំរកកន្លែងផ្សេងទៅ។ ខ្ញុំអាណិតនាង ប៉ុន្តែមិនអាណិតដល់ថ្នាក់ទិញពងមាន់អាក្រក់ទៀតទេ។ នាងរស់នៅតែម្នាក់ឯងនៅក្នុងខ្ទមតូចមួយនៅខាងក្រៅទីក្រុង ជាស្ត្រីធម្មតាដែលសហគមន៍មិនសូវចាប់អារម្មណ៍ — រហូតដល់យប់នៃអព្ភូតហេតុ។
Stevey ជាកូនប្រុសអាយុប្រាំបួនឆ្នាំរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាគាត់មានអត្ថិភាពទេ រហូតដល់ខ្ញុំបានទៅលេងមួយរសៀល ដើម្បីយកថ្នាំក្អកដែលក្រុមគ្រួសារបានស្នើសុំសម្រាប់គាត់។ Stevey មានជំងឺ dystrophy សាច់ដុំ។ ដោយសារតែគាត់ត្រូវការការថែទាំជាប្រចាំ ឪពុករបស់គាត់ស្ទើរតែមិនបានធ្វើការនៅខាងក្រៅផ្ទះ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បានបើកបារតូចមួយចេញពីផ្ទះរបស់ពួកគេ — កន្លែងសម្រាប់បុរសក្នុងស្រុកចូលមកផឹកស្រាខ្លាំងមួយ ឬពីរដង មុនពេលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញទៅកាន់ក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេ។ Stevey រស់នៅក្នុងពិភពលោកដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់ ដោយពេញចិត្តនឹងការវារតាមកម្រាលដី និងការសុំអាហារ។ ភាគច្រើន គាត់មិនត្រូវបានគេកត់សម្គាល់ទេ។ ខ្ញុំមិនជឿថាគាត់ត្រូវបានគេធ្វើបាបទេ ហើយទោះបីជាវាស្តាប់ទៅឃោរឃៅក្នុងការនិយាយថាគាត់ចំណាយពេលថ្ងៃរបស់គាត់នៅលើកម្រាលដីក៏ដោយ គាត់ហាក់ដូចជាមិនដែលខ្វល់ទេ។ គាត់ស្ទើរតែមិនដែលស្វែងរកការស្រលាញ់ពីនរណាម្នាក់ទេ ហើយមានតិចតួចណាស់ដែលត្រូវបានផ្តល់ជូនជាការតបស្នង — មានការលើកលែងមួយ។
ម៉ារីយ៉ាជាស្ត្រីវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលរស់នៅក្នុងផ្ទះទល់មុខនឹងហាងស្រា។ ជាម្តាយទោលមានកូនពីរនាក់ នាងជាសំឡេងដ៏រឹងមាំ និងនិយាយដោយបើកចំហសម្រាប់សិទ្ធិនារីក្នុងសហគមន៍។ ប្តីរបស់នាងត្រូវបានគេសម្លាប់ក្នុងការបាញ់ប្រហារប៉ុន្មានឆ្នាំមុនពេលខ្ញុំមកដល់។ នាងត្រូវបានគេគោរពដោយភាគច្រើន និងខ្លាចដោយស្ងៀតស្ងៀមដោយអ្នកគង្វាលសេះដែលឈ្លានពានមួយចំនួនដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាបានបញ្ចេញការខកចិត្តរបស់ពួកគេទៅលើប្រពន្ធរបស់ពួកគេ។ រាល់ពេលដែលម៉ារីយ៉ាមានពេល នាងនឹងឆ្លងផ្លូវទៅអង្គុយជាមួយនឹងស្ទីវី ដោយផ្តល់ឱ្យគាត់នូវក្តីស្រលាញ់ដែលមានមនុស្សតិចតួចប៉ុណ្ណោះដែលខ្វល់នឹងផ្តល់ឱ្យ។ ប្រសិនបើខ្ញុំនិយាយដោយស្មោះត្រង់ ខ្ញុំគិតថានាងត្រូវការការទៅលេងទាំងនោះច្រើនដូចគាត់ដែរ។ ស្ទីវីបានចំណាយពេលពេញមួយជីវិតដ៏ខ្លីរបស់គាត់នៅលើឥដ្ឋនៃហាងស្រានោះ — រហូតដល់ព្រឹកនៃអព្ភូតហេតុ។
ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យជំងឺមហារីកគឺជាការបំផ្លិចបំផ្លាញ ដោយមិនគិតថាវាកើតឡើងនៅទីណាក្នុងពិភពលោកទេ។ នៅសហរដ្ឋអាមេរិក វាមានន័យថាការធ្វើតេស្តជាច្រើនខែ ការពិនិត្យឈាម អ្នកឯកទេស និងផែនការព្យាបាល — និងការចំណាយដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។ នៅប្រទេសហុងឌូរ៉ាសនៅពេលនោះ នីតិវិធីគឺសាមញ្ញជាងច្រើន និងឃោរឃៅជាងច្រើន៖ ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ហើយស្លាប់។ ខ្ញុំបានឃើញស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់នៅ Yocón អត់អាហារដោយខ្លួនឯងដោយសន្តិវិធី ដោយមានគ្រួសាររបស់នាងនៅជុំវិញនាងរហូតដល់ទីបញ្ចប់។ ខ្ញុំបានផ្តល់សារធាតុរាវតាមសរសៃឈាម ហើយនាងបានញញឹមដាក់ខ្ញុំដោយក្តីកក់ក្តៅពិតប្រាកដ និងបានបដិសេធ។ នាងមិនចង់ពន្យាររឿងច្រើនជាងចាំបាច់ទេ។ កិច្ចសហប្រតិបត្តិការដ៏ស្ងប់ស្ងាត់បែបនោះមិនងាយស្រួលក្នុងការសង្កេតទេ។ វាកាន់តែពិបាកក្នុងការទទួលយកនៅពេលដែលប៉ុន្មានខែក្រោយមក ម៉ារីយ៉ាបានទទួលការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យដូចគ្នា។
ដូចស្ត្រីមុននាង ម៉ារីយ៉ាបានប្រឈមមុខនឹងដំណឹងដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ដែលខ្ញុំបានរកឃើញថាជាការបន្ទាបខ្លួន និងជាការឈឺចាប់ក្នុងចិត្ត។ នាងបានឈប់ញ៉ាំអាហារ ប៉ុន្តែបានបន្តការងាររបស់នាងជាអ្នកគាំទ្រសហគមន៍អស់រយៈពេលប៉ុន្មានសប្តាហ៍ទៀត។ ខ្ញុំនឹងឈប់ទៅលេងនាងពេលទៅឬមកពីគ្លីនិក។ នាងបានរៀបចំរួចហើយសម្រាប់កូនពីរនាក់របស់នាង ប៉ុន្តែការគិតរបស់នាងបានត្រឡប់ទៅស្ទីវីវិញ។ យើងបាននិយាយអំពីការទិញរទេះរុញឱ្យគាត់ ឬប្រហែលជាសាងសង់កន្លែងលេងតូចមួយដែលមានរបងព័ទ្ធជុំវិញឱ្យគាត់នៅក្នុងទីធ្លា។ រាល់ការសន្ទនាបានវិលជុំវិញសំណួរដដែលដែលមិនអាចឆ្លើយបាន៖ តើអ្នកណានឹងស្រឡាញ់គាត់ដូចនាងដែរ? ខ្ញុំបានព្យាយាមផ្តល់ការលើកទឹកចិត្ត។ យើងទាំងពីរដឹងចម្លើយ។
ពួកគេបានមករកខ្ញុំនៅម៉ោងប្រាំមួយព្រឹក ហើយប្រាប់ខ្ញុំថានាងមានរាត្រីដ៏អាក្រក់មួយហើយកំពុងសួររកខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានទៅរកនាងមុនពេលទៅគ្លីនិក ហើយអង្គុយជាមួយនាងមួយរយៈ។ នាងបានដេកលក់ហើយភ្ញាក់ពីដំណេក ប៉ុន្តែបានទទួលស្គាល់វត្តមានរបស់ខ្ញុំ។ នៅចំណុចមួយ នាងបានដកដង្ហើមយឺតៗ និងជ្រៅ ហើយបើកភ្នែកឡើង។
“វ៉េន” នាងនិយាយ “ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តហើយ — ពេលខ្ញុំទៅដល់ស្ថានសួគ៌ ខ្ញុំនឹងទៅរកព្រះ ហើយប្រាប់ទ្រង់ថាខ្ញុំចង់បានស្ទីវីនៅជាមួយខ្ញុំ។”
ខ្ញុំបានញញឹម ដោយស្រមៃឃើញនាងធ្វើបែបនោះដោយផ្ទាល់ ដោយដើរឡើងទៅកាន់បល្ល័ង្កដោយដាក់ដៃលើត្រគាករបស់នាង។ “ខ្ញុំប្រាកដថាទ្រង់នឹងស្តាប់អ្នក” ខ្ញុំនិយាយ។
នាងបានបិទភ្នែកម្ដងទៀត ហើយខ្សឹបប្រាប់ខ្លួនឯងថា៖ “ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យទ្រង់ស្តាប់។”
នាងមិនបានដឹងខ្លួនវិញទេ។ នាងបានស្លាប់នៅព្រឹកនោះ។ បន្ទាប់ពីចេញពីគ្លីនិកហើយ ខ្ញុំបានទៅផ្ទះ ហើយចំណាយពេលមួយយប់នៅទីនោះ រួមជាមួយសហគមន៍ភាគច្រើន ដូចជាទម្លាប់នៅ Yocón។ នៅព្រឹកបន្ទាប់ អ្នកភូមិទាំងមូលបានដង្ហែមឈូសរបស់នាងតាមដងផ្លូវ ហើយបញ្ចុះនាងនៅក្នុងទីបញ្ចុះសពលើភ្នំដែលមើលឃើញទីក្រុង។
វាជិតថ្ងៃត្រង់ហើយពេលយើងត្រឡប់មកវិញ ហើយអ្នករាល់គ្នាហត់នឿយហើយត្រៀមខ្លួនគេង នៅពេលដែលកណ្ដឹងមរណភាពបានបន្លឺឡើងម្ដងទៀត។ Stevey ត្រូវបានគេប្រទះឃើញស្លាប់នៅលើគ្រែរបស់គាត់ — គ្រែដែលគ្រួសាររបស់គាត់បានទុកគាត់នៅពេលពួកគេចូលរួមពិធីបុណ្យសពរបស់ Maria។
ឧបទ្ទវហេតុ? ការប្រព្រឹត្តរបស់ព្រះ? ខ្ញុំនៅតែមិនទាន់សម្រេចចិត្តទេ។ ប៉ុន្តែទោះជារឿងនេះសោកសៅប៉ុណ្ណាក៏ដោយ វាមិនបានបញ្ចប់ត្រឹមនេះទេ។
ចាំអ្នកលក់ពងបានទេ?
យើងបានជួបជុំគ្នាម្ដងទៀត — លើកនេះនៅផ្ទះរបស់ Stevey — ដើម្បីយាមពេញមួយយប់ ដូចជាទម្លាប់តម្រូវ។ ផ្ទះត្រូវបានរៀបចំយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់៖ កៅអីត្រូវបានដឹកពីសាលា; សន្លឹកគ្រែត្រូវបានព្យួរតាមជញ្ជាំងដើម្បីបែងចែករបារហើយគ្របអ្វីដែលមើលទៅមិនសមរម្យ។ មនុស្សបានចូលមកដោយស្ងាត់ស្ងៀម ហើយអង្គុយចុះ។ កាហ្វេត្រូវបានរៀបចំ។ អ្នករាល់គ្នាកំពុងតែធ្វើការដោយមិនបានគេងស្ទើរតែសោះ ហើយបន្ទប់បានធ្លាក់ទៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ។ អ្នកណាម្នាក់បានស្រែកថ្ងូរ ហើយវាបានរីករាលដាលជុំវិញបន្ទប់ដូចជារលក។
អ្នកលក់ពងបានលាតដៃរបស់នាងចេញ ហើយផ្អៀងទៅក្រោយ — ទៅក្នុងអ្វីដែលនាងបានគិតថាជាជញ្ជាំង។ វាមិនមែនទេ។ មានសំឡេងធ្លាក់ចុះ រួចជើងពីរបានលេចឡើងក្នុងអាកាស ដោយមានចលនា។
បន្ទប់ទាំងមូលបាននិយាយថា អូ! ក្នុងពេលតែមួយ — ហើយបន្ទាប់មក ដល់ការភ្ញាក់ផ្អើលរបស់អ្នករាល់គ្នា រួមទាំងខ្លួនពួកគេផងដែរ បានផ្ទុះសំណើច។
សំណើចបានស្ងប់យ៉ាងឆាប់រហ័ស ហើយមនុស្សបានស្ងប់ចិត្តដោយមានអារម្មណ៍โล่งចិត្តដែលនាងមិនបានរងរបួស។ ប៉ុន្តែមានអ្វីមួយបានកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ។ មិនថាខ្ញុំធ្វើអ្វីក៏ដោយ ខ្ញុំនៅតែផ្ទុះសំណើចម្ដងទៀត។ ខ្ញុំបានគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង ហើយបន្ទាប់មករលកមួយទៀតបានវាយប្រហារ។ បន្ទាប់ពីប្រហែលដប់ប្រាំនាទី ឪពុករបស់ Stevey បានមកហើយបានណែនាំដោយស្ងាត់ស្ងៀមថា ប្រហែលជាខ្ញុំមិនចាំបាច់នៅទេ។ ខ្ញុំបានចាកចេញ ដោយមុខក្រហម ហើយខ្មាសយ៉ាងខ្លាំងដែលត្រូវបានគេបណ្ដេញចេញពីពិធីបុណ្យសពរបស់កុមារ។
ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក ពេលណាអ្នកលក់ពងមកជុំវិញ ខ្ញុំបានទិញពងទាំងអស់ដែលនាងមាន — ផ្នែកមួយជាការសារភាពចំពោះភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់ខ្ញុំ ហើយផ្នែកមួយទៀតដោយសារតែខ្ញុំពិតជាមានអារម្មណ៍ចំពោះនាងតាំងពីដើមមក។ ប្រាក់ចំណូលបន្ថែមបានអនុញ្ញាតឱ្យនាងទិញមាន់បន្ថែម ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន នាងបានលក់ពងស្រស់ជាទៀងទាត់។ ជីវិតរបស់នាងបានប្រសើរឡើង តាមវិធីតូចតាចរបស់នាង។
ខ្ញុំស្មានថានោះជាអ្វីមួយ។