ខ្ញុំនៅតែចាំបានពីប្រតិកម្មដែលខ្ញុំទទួលបានក្នុងអំឡុងពេលសន្ទនាជាមួយអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាដែលធ្វើការរយៈពេលយូរពីរដ្ឋបាលសាសនាគ្រឹស្ត (CRC) មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីខ្ញុំបានផ្លាស់ទៅ Yocón ។ វាជាព្រឹកថ្ងៃអាទិត្យ ហើយខ្ញុំនៅ Tegucigalpa ដើម្បីទិញសម្ភារៈ ។ ខ្ញុំបានឃើញព្រះវិហារនៅជិតជ្រុងពីសណ្ឋាគារ Boston ដែលខ្ញុំស្នាក់នៅ ។ ខ្ញុំធំឡើងនៅក្នុង CRC ។ ទោះបីជាពួកគេបានបដិសេធខ្ញុំមិនឲ្យធ្វើការផ្សព្វផ្សាយដោយសារតែខ្ញុំខ្វះការបង្រៀនព្រះគម្ពីរ និងមិនអាចនិយាយភាសាអេស្ប៉ាញបានក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនៅតែរក្សាសញ្ញាតិកម្មនោះ ។
ខ្ញុំបានណែនាំខ្លួនខ្ញុំទៅអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាជនជាតិអាមេរិក ហើយប្រាប់គាត់ថាខ្ញុំមកពី Grand Rapids រដ្ឋ Michigan ។
“តើអ្នកមកពីក្រុមប្រឹក្សាភិបាលបេសកកម្មឬ?” គាត់បានសួរដោយប្រយ័ត្នប្រយែង ។ ខ្ញុំនឹងរៀននៅពេលក្រោយថាមានហេតុផលសម្រាប់ការព្រួយបារម្ភរបស់គាត់ ។ អាចារ្យស្រុកកំពុងព្យាយាមដណ្ដើមយកក្រុមជំនុំ ហើយអ្នកផ្សព្វផ្សាយកំពុងបាត់បង់ការគ្រប់គ្រង ។ ប្រសិនបើអ្នកបរិច្ចាគដឹងរឿងនេះ វាអាចបណ្ដាលឲ្យបាត់បង់ថវិកា ឬការផ្ទេរតំណែង ។
“ទេ” ខ្ញុំបានឆ្លើយ ។ “ខ្ញុំកំពុងចាប់ផ្ដើមបេសកកម្មផ្ទាល់របស់ខ្ញុំ ។”
“នៅទីនេះនៅ Tegus?”
“ទេ ខ្ញុំបានបើកគ្លីនិកមួយនៅ Olancho ។”
“ខ្ញុំបានឮថាតំបន់នោះមានតម្រូវការច្រើន ។ ខ្ញុំនៅហុងឌូរ៉ាសអស់រយៈពេល ១០ ឆ្នាំហើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលមានឱកាសទៅទស្សនាទេ ។ តើអ្នកចេញទៅញឹកញាប់ប៉ុណ្ណា?”
“ខ្ញុំរស់នៅទីនោះ” ខ្ញុំបាននិយាយ ។ “ខ្ញុំនៅទីនោះបានពីរបីខែហើយ ។”
“អ្នករស់នៅទីនោះ?” គាត់ហាក់ដូចជាភ្ញាក់ផ្អើល ។ “នោះជាកន្លែងដែលគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់ក្នុងការទៅទស្សនាមិនចាំបាច់និយាយពីការរស់នៅនោះទេ ។ អ្នកគួរតែប្រុងប្រយ័ត្នខ្លាំងណាស់ ។”
ពេលវេលានឹងបង្ហាញថាគាត់និយាយត្រូវ ទោះបីជាខ្ញុំមិនដែលຮູ້สึกថាមានគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងនៅពេលដែលខ្ញុំនៅទីនោះក៏ដោយ ។ ខ្ញុំស្មានថាភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់ខ្ញុំមានអ្វីទាក់ទងនឹងរឿងនោះ — ឬភាពល្ងង់ខ្លៅដូចដែលខ្ញុំមើលទៅលើវាឥឡូវនេះ ។
ទាហាន Contra កំពុងរស់នៅក្នុង Olancho ។ ពួកគេមិនបានបង្ហាញវត្តមានជាសាធារណៈទេ ប៉ុន្តែប្រជាជនបានដឹងយ៉ាងច្បាស់អំពីវា ។ ថ្ងៃមួយ បុរសម្នាក់បានមកគ្លីនិក ហើយបានអញ្ជើញខ្ញុំឱ្យចូលរួមក្រុមមួយដែលកំពុងធ្វើដំណើរទៅកាន់ព្រំដែនដើម្បីគាំទ្រពួកគេ — គាត់ចង់ឲ្យខ្ញុំយកថ្នាំ និងបង់រុំដើម្បីព្យាបាលអ្នករបួស ។ ខ្ញុំពិតជាចង់ទៅ ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវបានគេព្រមានថា ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវបានគេចាប់បាន ខ្ញុំនឹងត្រូវបានគេបណ្ដេញចេញពីប្រទេស ។ ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តមិនទៅ ។
នៅពេលនោះ ខ្ញុំមិនបានឃើញពួក Contra ជាការគំរាមកំហែងច្រើនទេ ប៉ុន្តែក្រោយមកខ្ញុំបានដឹងថា សូម្បីតែយោធាអាមេរិកក៏ប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះការជួបពួកគេដែរ ។ រឿងនោះបានច្បាស់នៅព្រឹកមួយ នៅពេលដែលក្មេងប្រុសក្នុងស្រុកមួយចំនួនបានដាស់ខ្ញុំដោយគោះបង្អួចបន្ទប់គេងរបស់ខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំង ។
“¡Vamos, Vamos! ¡Hombres con rifles! Pies grandes, nariz roja. Hablan inglés.”
“អី?” ខ្ញុំបានស្រែកពេលខ្ញុំស្លៀកពាក់យ៉ាងប្រញាប់ ។ ខ្ញុំអាចឃើញថាពួកគេមានការភ័យស្លន់ស្លោ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចយល់ពីអ្វីដែលពួកគេកំពុងនិយាយបានទេ ។ “James! តើពួកគេចង់បានអ្វី?”
គាត់也听到了他们的声音，走进我的房间。“他们要我们跟着他们——附近有带步枪的男人。其中一人穿着大鞋子，鼻子红红的。他们只会说英语。”他停顿了一下。“我去拿卡车。”
我们开车出了镇子约一英里，来到河边的一片空地，在那里我们发现了三名全副武装的美国士兵和一个穿着小丑服的大个子。
“早上好！”我下车时说道。
“天哪，我们真高兴见到你！”小丑回答道，伸出手来和我握手。“我们被困住了。他们把我们丢在这里，分发邀请函给当地的孩子们，告诉他们明天早上有一个医疗队要来。我们本应在十五分钟后被搜救队接走，但他们找不到我们。”
两名士兵正俯身在一张地图上，明显沮丧地通过无线电与搜救队联系。我瞥了一眼地图，注意到他们把地图拿倒了。当我指出这一点时，他们把我的注意力引向远处的山脉和标记的下车点，他们以为那就是他们的位置。我从他们手中接过地图，将其南北对齐，然后告诉他们标记的位置在山的另一边。一旦他们获得了正确的坐标，搜救队在几分钟内就赶到了。
他们非常感激。“你一个人住在这里？”小丑问道，他们正准备离开。
“是的，在村子里。”
“嗯，我们的地图显示这是一个敌对区域。小心点。”
除了反政府武装，还有帮派和雇佣枪手。我听说该地区有一个人，他会为了二十美元杀死任何人。他已经成为当地的一个传奇人物，据说拥有从他脖子上佩戴的奖章中汲取的超自然力量。他因多起谋杀案被通缉，并据报道多次躲过了警方的埋伏——这都归功于那枚奖章。最终，当有人发现了他在河边的秘密沐浴地时，他才结束了他的生命。他们为了赏金向警方告密；警方设下埋伏，当他摘下奖章沐浴时将他射杀。
这些帮派主要由家庭成员组成，他们认为自己应该从世界上获得更多。他们携带枪支，看起来很强硬，但他们的主要动机往往是金钱或珠宝，除非被激怒，否则他们很少杀害受害者。有一次，他们抢劫了一辆可乐卡车，司机的手下错误地向一名匪徒开枪，导致团伙反击，杀死了他和司机。找到替代品花了将近一个月的时间，所以在那段时间里该地区没有出售冷饮。幸运的是，有很多 Chatamuskas——塑料袋里的冷冻 Kool-Aid——可以帮助消暑。
បន្ទាប់មកមានការសងសឹក។ ទាំងនេះជាការលំបាកបំផុតសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការសង្កេតមើល ព្រោះពួកគេច្រើនតែទាមទារមនុស្សដែលមានទេពកោសល្យបំផុតនៅក្នុងសហគមន៍។ នៅពេលមានការបាញ់ប្រហារគ្នា — ហើយមានច្រើន — លទ្ធផលល្អបំផុត ទោះបីជាវាស្តាប់ទៅចម្លែកយ៉ាងណាក៏ដោយ គឺនៅពេលដែលបុរសទាំងពីរនាក់ស្លាប់។ ប្រសិនបើមានតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលនៅរស់ វាបានក្លាយជាកាតព្វកិច្ចដ៏ឧឡារិករបស់ក្រុមគ្រួសារអ្នកស្លាប់ដើម្បីសងសឹក — ហើយមិនមែនប្រឆាំងនឹងអ្នកដែលនៅរស់នោះទេ ប៉ុន្តែប្រឆាំងនឹងសមាជិកលេចធ្លោបំផុតនៃគ្រួសាររបស់គាត់។ វាជាវដ្តមួយដែលគ្មានទីបញ្ចប់ដ៏ស្អាតស្អំ។
នៅពេលដែលខ្ញុំបានមកដល់ Yocón ជាលើកដំបូង សាលារៀនតែមួយគត់ — ជាអគារតូចមួយនៅពីក្រោយព្រះវិហារកាតូលិក — បានផ្តល់ការបង្រៀនរហូតដល់ថ្នាក់ទីបីប៉ុណ្ណោះ។ ការចូលរៀនត្រូវបានកំណត់ត្រឹមតែកុមារមកពីគ្រួសារដែលមានឥទ្ធិពលជាង ហើយការអប់រំបន្ថែមទៀតហាក់ដូចជាមិនចាំបាច់នៅក្នុងកន្លែងដែលជីវិតកម្រលាតសន្ធឹងហួសពីជញ្ជាំងជ្រលងភ្នំ។ រថយន្តដឹកទំនិញម្តងម្កាលដែលមានសម្ភារៈ ប ônibus ដែលបាត់ទៅលើភ្នំ ហើយត្រឡប់មកវិញជាមួយនឹងរឿងរ៉ាវអំពីទីក្រុង ឬជនបរទេសនិយាយភាសាផ្សេង គឺជាសញ្ញាតែមួយគត់នៃពិភពលោកមួយទៀត។
ដោយមានជំនួយពីមិត្តភក្តិ ខ្ញុំបានរៃអង្គាសប្រាក់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីជួលគ្រូបង្រៀនថ្មីម្នាក់ ដោយពង្រីកថ្នាក់រៀនរហូតដល់ថ្នាក់ទីប្រាំមួយ។ ភ្លាមៗនោះ ការអប់រំបានក្លាយជាការសំខាន់។ ក្នុងរយៈពេលពីរបីឆ្នាំ កុមារអាចបន្តរៀនរហូតដល់វិទ្យាល័យ។ ក្នុងចំណោមអ្នកដែលមើលឃើញការអប់រំថាជាសំបុត្រចេញដំណើរគឺ David។ គាត់មិនមានទ្រព្យសម្បត្តិទេ ប៉ុន្តែគាត់មានទំនុកចិត្តយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។ គ្រូបង្រៀនកោតសរសើរពីសមត្ថភាពរបស់គាត់ ក្មេងប្រុសគោរពភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់គាត់ ហើយក្មេងស្រីរកឃើញគាត់មានមន្តស្នេហ៍។ នៅក្រោមមន្តស្នេហ៍នោះ មានការតាំងចិត្ត — បំណងប្រាថ្នាដើម្បីកើនឡើងហួសពីជញ្ជាំងជ្រលងភ្នំ។ អស់មួយរយៈកាល David បានតំណាងឱ្យក្តីសង្ឃឹមថា ការអប់រំអាចផ្លាស់ប្តូរអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។
មេរៀនជីវិតទាំងអស់មិនត្រូវបានរៀននៅក្នុងថ្នាក់រៀនទេ។ នៅរសៀលមួយ ភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃការសម្រាកថ្ងៃត្រង់ត្រូវបានបំបែកដោយការស្រែកនិងការយំរបស់ក្មេងស្រីម្នាក់។ David ត្រូវបានគេរកឃើញជាមួយកូនស្រីរបស់គ្រួសារអ្នកមានម្នាក់នៅក្នុងផ្ទះដែលគេបោះបង់ចោល។ ក្មេងស្រីនោះត្រូវបានបញ្ជូនទៅផ្ទះ ប៉ុន្តែ David ត្រូវបានគេអូសទៅសាលារៀន ដែលជាកន្លែងដែលមេដឹកនាំបានសម្រេចចិត្តថាគាត់នឹងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យសិក្សាទៀតទេ។ បន្ទាប់ពីនោះ គាត់បានបាត់ខ្លួនទៅក្នុងភ្នំជាមួយបងប្រុសរបស់គាត់ ដែលមានភ្នែកខាងស្តាំខូច។
ពាក្យចចាមអារ៉ាមបានរីករាលដាលយ៉ាងលឿន។ អ្នកខ្លះនិយាយថាពួកគេបានទិញកាំភ្លើងពីពួក Contra; អ្នកខ្លះទៀតនិយាយថា David បានស្បថសងសឹក។ មិនយូរប៉ុន្មាន ការប្លន់បានចាប់ផ្តើម — រថយន្តឈប់នៅលើផ្លូវ អ្នកដំណើរពិពណ៌នាអំពីបុរសវ័យក្មេងម្នាក់ និងបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលមានភ្នែកមិនល្អ។ រឿងព្រេងរបស់ David បានកើនឡើង។ គាត់ធ្លាប់បានបញ្ឈប់រថយន្តក្រុងមួយ ដោយរៀបចំអ្នកដំណើរជាជួរ ហើយទាមទារទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ។ នៅពេលដែលស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់ស្ទាក់ស្ទើរកាត់បន្ថយចិញ្ចៀនអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់នាង គាត់បានញញឹមហើយអនុញ្ញាតឱ្យនាងរក្សាវាទុក។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលទាហានដែលមិនបំពេញកាតព្វកិច្ចបានតស៊ូ David បានដោះគាត់ចេញពីអ្វីៗទាំងអស់ សូម្បីតែសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ មុនពេលបាត់ខ្លួនទៅក្នុងព្រៃ។
ពាក្យខ្សឹបខ្សៀវបានអះអាងថា David បានរៀបការហើយ; នារីវ័យក្មេងម្នាក់បានបង្ហាញខ្លួនម្តងម្កាលនៅគ្លីនិករបស់ខ្ញុំជាមួយនឹងទារកដែលខ្វះអាហារូបត្ថម្ភ ហើយមនុស្សនឹងខ្សឹបថា “នោះជាប្រពន្ធរបស់ David។”
ដាវីឌធ្លាប់ជាមិត្តម្នាក់ ហើយតែងមកផ្ទះខ្ញុំក្រោយពេលរៀនចប់។ គាត់มีบุคลิกแบบ “Fonz” แต่ก็แสดงด้านที่อ่อนไหวออกมาด้วย ฉันไม่เคยพบพี่ชายตาเหล่ของเขาอย่างเป็นทางการ แต่ก็มีอยู่ครั้งหนึ่ง ก่อนที่การฆาตกรรมจะเริ่มต้นขึ้น เมื่อเขาและดาวิดหยุดคุยกับเราบนถนน ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา พี่ชายได้ฆ่าชายคนหนึ่งเพราะมองเขา นั่นคือจุดที่ไม่มีวันหวนกลับ หลังจากนั้น พวกเขาถูกตำหนิสำหรับการฆาตกรรมที่ยังไม่คลี่คลายทุกคดีในพื้นที่ และพวกเขาได้หลบซ่อนตัว อย่างไรก็ตาม สภาพร่างกายของภรรยาและลูกของเขาบ่งชี้ว่าพวกเขาไม่ได้อะไรมากจากการปล้นของพวกเขา และฉันมักจะให้เงินเธอเพื่อซื้อนม
เย็นวันหนึ่งตอนพระอาทิตย์ตกดิน เสียงปืนไรเฟิลก็ทำลายความสงบ ชายคนหนึ่งวิ่งหอบมาที่ระเบียงบ้านของฉัน กระซิบอย่างเร่งรีบกับพี่น้องสองคน: “เร็ว มากับฉัน ดาวิดเพิ่งยิงพ่อของพวกแก” ฉันตามไปด้วยกระเป๋าแพทย์ของฉัน ฮวน พ่อของพวกเขา นอนจมกองเลือด เนื้อส่วนใหญ่ที่แขนส่วนบนของเขาหายไป ภรรยาของเขาจับแขนของเขาไว้ ในขณะที่เข็มขัดทำหน้าที่เป็นสายรัด ฉันทำสลิงและยืนกรานว่าเขาต้องถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลในจุติคาลปา ซึ่งอยู่ห่างออกไปสี่ชั่วโมง แม้จะกลัวการซุ่มโจมตี แต่ก็มีคนอาสา ฮวนรอดชีวิต แม้ว่าแขนของเขาจะไม่สามารถรักษาไว้ได้
หลายสัปดาห์ต่อมา ตำรวจได้ล้อมที่ซ่อนของดาวิด พี่ชายของเขาถูกฆ่า และดาวิดก็ยอมจำนน พวกเขานำเขามาที่หมู่บ้าน ถูกล่ามโซ่ไว้ท้ายรถกระบะเหมือนสัตว์ป่า ดวงตาของเขามองไปในความว่างเปล่า ปฏิเสธที่จะสบตาฉันหรือใครก็ตามที่เขาเคยเรียกว่าเพื่อน
แก๊งอื่นๆ จะผงาดขึ้นและล่มสลาย แต่ไม่มีใครเทียบได้กับชื่อเสียงของดาวิด ข่าวลือยังคงมีอยู่—บางคนอ้างว่าเขาเสียชีวิตขณะหลบหนีออกจากคุก บางคนยืนกรานว่าพวกเขาเห็นเขาอยู่ใกล้ๆ รอซุ่มโจมตีเจ้าหน้าที่โรงเรียนอีกคน เรื่องโปรดของฉันคือเขาข้ามไปยังสหรัฐอเมริกา และเช่นเดียวกับชาวต่างชาติผิดกฎหมายอื่นๆ อีกมากมาย เขาสามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขาได้
เมื่อมองย้อนกลับไป ฉันตระหนักว่าการกระทำบางอย่างของฉันนั้นประมาท ฉันมักจะพกเงินจำนวนมาก แต่ฉันไม่เคยถูกปล้น หลายปีต่อมา ในสหรัฐอเมริกา ฉันได้พบกับคนจากฮอนดูรัสซึ่งอธิบายว่าทำไม: “ทุกคนกลัวบอดี้การ์ดของคุณ”
ฉันตอบอย่างงุนงง “บอดี้การ์ด? ฉันไม่เคยมีบอดี้การ์ดในฮอนดูรัสเลย”
เขาหัวเราะ “แล้วใครคือชายร่างใหญ่ที่มีปืนที่คอยตามคุณทุกครั้งที่คุณแลกเงิน?”
ฉันไม่เคยเห็นชายคนที่พวกเขาเห็น และฉันไม่เชื่อในเทวดาผู้พิทักษ์ แต่บางทีพวกเขาอาจจะมองเห็นได้โดยผู้ที่ต้องการทำร้ายเราเท่านั้น