នៅពេលដែលនឹកឃើញដល់ដប់ពីរឆ្នាំដែលខ្ញុំបានចំណាយពេលនៅ Yocón, Olancho ខ្ញុំតែងតែគិតថាការរួមចំណែកដ៏ធំបំផុតរបស់ខ្ញុំដល់សហគមន៍គឺជាការសើចដែលភាពឆោតល្ងង់របស់ខ្ញុំបានជំរុញ។ នៅពេលដែលអ្នកជិតខាងសុំសម្លៀកបំពាក់ចាស់របស់ខ្ញុំខ្លះ ខ្ញុំបានគិតថាពួកគេចង់បានក្រណាត់សម្រាប់សម្អាត។ ខ្ញុំបានផ្តល់ឱ្យដោយរីករាយនូវខោខូវប៊យពណ៌ខៀវដែលពាក់ហើយនិងអាវដៃវែងដោយមិនដែលនឹកស្មានថាពួកគេមានអ្វីផ្សេងក្នុងចិត្ត។
ភូមិនេះកំពុងតែមានភាពអ៊ូអរជាមួយនឹងការរៀបចំសម្រាប់បុណ្យអ៊ីស្ទើរ។ ផ្លូវត្រូវបានសម្អាត កន្លែងលាងសម្អាត ហើយផ្ទះនីមួយៗហាក់ដូចជាមានការរំពឹងទុក។ មួយសប្តាហ៍មុនបុណ្យអ៊ីស្ទើរ ខ្ញុំឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីបានជាការសម្អាតចាប់ផ្តើមលឿនដូច្នេះ។ ក្រោយមកនៅថ្ងៃនោះ ក្មេងៗបានរត់មករកខ្ញុំ ដោយមុខរបស់ពួកគេភ្លឺដោយភាពសប្បាយរីករាយ។ ពួកគេបាននាំខ្ញុំទៅកាន់ដើមឈើមួយនៅកណ្តាលទីក្រុង ដែលខ្ញុំបានឈប់ដោយការតក់ស្លុត៖ នៅលើមែកឈើមានមនុស្សត្លុកដែលពាក់សំលៀកបំពាក់របស់ខ្ញុំ។
“យូដា, យូដា!” ក្មេងៗស្រែកពេលពួកគេរាំជុំវិញដើមឈើ។ “វ៉េនគឺជាយូដា!”
នៅ Yocón បុណ្យអ៊ីស្ទើរគឺខុសពីកន្លែងណាៗទាំងអស់។ វាគឺជាផ្ទាំងក្រណាត់រស់នៃជំនឿនិងរឿងព្រេង ដែលពិធីសាសនាដ៏បរិសុទ្ធត្រូវបានបញ្ចូលគ្នាជាមួយនឹងការសម្តែងលេងសើច។ រូបសំណាករបស់យូដា—តំណាងឲ្យយូដាស—អង្គុយនៅលើដើមឈើជាសាក្សីស្ងាត់ស្ងៀមនៃព្រឹត្តិការណ៍ក្នុងសប្តាហ៍នោះ ដោយស្រូបយកអំពើបាបនិងទុក្ខសោករបស់សហគមន៍រហូតដល់ការបំផ្លាញចុងក្រោយរបស់គាត់។ ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមកនឹងត្រូវបានលាតត្រដាងដូចជាល្ខោនសហគមន៍។ ការលេងពីការរងទុក្ខនឹងត្រូវបានសម្តែងនៅតាមផ្លូវ៖ ព្រះយេស៊ូនឹងត្រូវបានដង្ហែតាមភូមិដោយកាន់ឈើឆ្កាងដ៏ធ្ងន់មួយ ត្រូវបានគេចំអកដោយហ្វូងមនុស្ស ហើយត្រូវបានគេ“ចង”ទៅនឹងវានៅលើទីលានបាល់ទាត់។ ទោះបីជាដែកគោលមិនដែលទម្លុះស្បែករបស់គាត់ក៏ដោយ ការបង្ហាញនេះនឹងមានភាពជឿជាក់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបង្កឱ្យមានការមិនស្រួល។
ព្រឹកឡើង ការស្រែកបានពេញអាកាស។ ខ្ញុំបានបើកបង្អួចរបស់ខ្ញុំដើម្បីមើលមនុស្សដែលពាក់ម៉ាស់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ចម្រុះពណ៌ដេញតាមក្មេងៗ ចាប់ពួកគេដួលទៅនឹងដី ច្របល់ដីចូលទៅក្នុងសក់របស់ពួកគេ។ “ជនជាតិយូដា, ជនជាតិយូដា!” ក្មេងៗស្រែកដោយព្រមានអ្នកដទៃអំពីការមកដល់របស់អ្នកបៀតបៀន។
ជនជាតិយូដាបានតំណាងឲ្យការក្បត់និងការបៀតបៀន ប៉ុន្តែសកម្មភាពរបស់ពួកគេបានធ្វើឱ្យបន្ទាត់រវាងការភ័យខ្លាចនិងការសើចព្រិល។ ពួកគេបានវាយលុកតាមផ្លូវជាច្រើនដងក្នុងមួយថ្ងៃ ដោយរក្សាអត្តសញ្ញាណរបស់ពួកគេជាសម្ងាត់ ហើយសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេភ្លឺចិញ្ចែងចិញ្ចាច។ ក្មេងៗបានរត់ទៅផ្ទះខ្ញុំដើម្បីរកកន្លែងជ្រក ដោយដឹងថាខ្ញុំនឹងផ្តល់កាក់ឱ្យពួកគេដើម្បីបង់ប្រាក់ឱ្យអ្នកធ្វើទារុណកម្ម។
នៅថ្ងៃសុក្រល្អ ការឆ្កាងត្រូវបានសម្តែងឡើងវិញដោយភាពឧឡារិក។ ភូមិទាំងមូលបានតាមព្រះយេស៊ូទៅកាន់ទីលានបាល់ទាត់ ដែលជនជាតិយូដាបានបាត់ខ្លួន ដោយទុកតែរូបសំណាករបស់យូដានៅលើដើមឈើ មើលដោយស្ងៀមស្ងាត់។
ថ្ងៃអាទិត្យបុណ្យអ៊ីស្ទើរបានចាប់ផ្តើមមុនពេលព្រះអាទិត្យរះជាមួយនឹងការដង្ហែដ៏ធំអបអរការរស់ឡើងវិញ។ អាកាសធាតុពោរពេញទៅដោយអារម្មណ៍ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍មិនស្រួលចិត្តពេលឃើញយូដា (ស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់របស់ខ្ញុំ) នៅតែអង្គុយនៅលើដើមឈើ ជាការរំលឹកពីការក្បត់ក្នុងចំណោមសេចក្តីអំណរ។ ខ្ញុំបានរក្សាគំនិតរបស់ខ្ញុំទុកក្នុងចិត្ត។
ក្រោយ來，笑聲又一次爆發了。在庭院裡，出現了身影——穿著風衣、揮舞著鞭子的長者，以及穿著高跟鞋、濃妝豔抹、裙子短小的年輕女子。詹姆斯解釋說：「是穆伊甘加人。」這些女子毫不羞澀地調情，引誘年輕男子跟她們私奔，結果卻被那些揮舞鞭子的長者追趕。遊行隊伍穿過村莊，嘲弄著家家戶戶和當地人物，直到在猶大仍然坐著的那棵樹下結束。
一頭驢子被帶了過來，木偶被綁在牠的背上。隨著歡呼和吶喊，這頭動物被鞭打，直到牠從鎮上逃離，稻草從木偶中灑落，牠也隨之散開。象徵意義很明顯：猶大吸收了社區的邪惡，而他的毀滅將邪惡帶走了。
夕陽西下時，我筋疲力盡地回到家。和我住在一起的一個大男孩從浴室裡出來；他的臉和嘴唇上還沾著化妝品。在那一刻，我意識到表演者的身份被小心地保守了起來。
約孔的復活節不僅限於教堂。它瀰漫在街頭，瀰漫在孩子們的笑聲中，瀰漫在戴面具的人物和木偶的創造力中。它是透過戲劇表達的信仰；是虔誠與遊戲的融合。猶大、猶太人和穆伊甘加人不僅僅是民間傳說——它們是身份的生動表達，將聖週轉變為一個社區的慶典，在那裡悲傷與歡樂並存，而神聖則存在於社區的日常行為中。