គ្លីនិកនេះមានទីតាំងប្រហែលមួយគីឡូម៉ែត្រក្រៅពីក្រុង Yocón តាមបណ្តោយផ្លូវសំខាន់ឆ្ពោះទៅកាន់ La Unión ដែលជាភូមិធំជាងបន្តិចនៅក្បែរនោះ។ គ្រួសារខ្លះមានរថយន្តតិចតួចណាស់ ដូច្នេះការដឹកជញ្ជូនត្រូវពឹងផ្អែកលើរថយន្តដឹកទំនិញផ្គត់ផ្គង់ និងរថយន្តក្រុងតែមួយគត់ដែលចេញដំណើរទៅកាន់ Tegucigalpa នៅថ្ងៃមួយ ហើយត្រឡប់មកវិញនៅថ្ងៃបន្ទាប់។ មិនមានអគ្គិសនី ទូរស័ព្ទ ឬទូរទស្សន៍ទេ។
យើងមានកូកាកូឡាត្រជាក់ដូចទឹកកក — ជាទំនិញដែលរកឃើញនៅគ្រប់ទីកន្លែងក្នុងពិភពលោក — ដែលត្រូវបានរក្សាឱ្យត្រជាក់ដោយទូរទឹកកកដែលប្រើប្រេងកាតដុត។
នៅពេលដែលចំនួនអ្នកជំងឺរបស់យើងកើនឡើង ខ្ញុំបានជួល Christina ដែលជាគិលានុបដ្ឋាយិកាក្នុងតំបន់ឱ្យមកជួយខ្ញុំ។ យើងធ្វើការជាមួយគ្នាបានល្អ។ ប្រសិនបើមានការខុសឆ្គងកើតឡើង នាងជាអ្នកទទួលខុសត្រូវ — ហើយនៅពេលនោះ ខ្ញុំជាមនុស្សប្រភេទដែលអនុញ្ញាតឱ្យនាងធ្វើដូច្នេះ។ នាងស្គាល់មនុស្សភាគច្រើនដែលមកទទួលការព្យាបាល ហើយនឹងចែករំលែករឿងរ៉ាវរបស់ពួកគេប្រសិនបើពួកគេក្រីក្រ ឬព្រមានខ្ញុំពីគ្រោះថ្នាក់ប្រសិនបើនាងសង្ស័យថាពួកគេជាសមាជិកក្រុមឧក្រិដ្ឋ។ យើងព្យាយាមរក្សាភាពអព្យាក្រឹត ព្រោះគ្រួសារដែលមានជម្លោះតែងតែបញ្ចប់ទៅក្នុងបន្ទប់រង់ចាំជាមួយគ្នា។
ស្នាមកាត់ដោយកាំបិតជារឿងធម្មតា ហើយយើងត្រូវបានបិទវាជាច្រើនដងក្នុងមួយសប្តាហ៍។ ពេលខ្លះវាជារបួសដោយចៃដន្យ ដូចជាក្មេងម្នាក់ប្រើកាំបិតរបស់ឪពុកដើម្បីបកអំពៅ។ ការខុសមួយជំហាន ហើយគាត់នឹងបាត់បង់ម្រាមដៃមួយ ឬពីរ។ ពេលខ្លះវាអាចជាចោរដែលត្រូវបានកាត់ដៃមួយ ឬទាំងពីរចោលពីបទលួចគោ ឬបុរសម្នាក់ដែលលិង្គត្រូវបានហែកដោយស្នែងរបស់គោដែលខឹង ឬឪពុកម្នាក់ដែលមានស្នាមកាំបិតជ្រៅនៅលើខ្នងរបស់គាត់ — ជារបួសដែលកូនស្រីរបស់គាត់បានបង្កឡើងដើម្បីការពារម្តាយរបស់គាត់ពីការបំពានរបស់គាត់។
ដំបៅជាបញ្ហាប្រឈមដ៏ធំមួយចំនួន ដែលខ្លះបណ្តាលមកពីការឆ្លងមេរោគ និងខ្លះទៀតបណ្តាលមកពីដង្កូវរុយ Bot — ទាំងពីរត្រូវការពេលវេលាក្នុងការព្យាបាល។ នៅពេលដែលបង្ហូរខ្ទុះ វាពេលខ្លះផ្ទុះចេញក្រោមសម្ពាធ ប៉ះយើងដោយសារធាតុក្តៅនិងមានក្លិនអាក្រក់ សូម្បីតែនៅលើមុខ។ ការយកដង្កូវចេញមានភាពស្មុគស្មាញជាងនេះទៅទៀតដោយសារតែដង្កូវត្រូវតែយកចេញទាំងរស់ ដែលតម្រូវឱ្យមានការលាបប្រេងរំអិលទៅក្នុងរន្ធដង្ហើម ហើយរង់ចាំដង្កូវលេចចេញគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីចាប់ដោយកន្ទុយ។ ថ្ងៃនីមួយៗនាំមកនូវបទពិសោធន៍ថ្មីៗ ហើយស្ទើរតែរាល់ថ្ងៃមានរឿងមួយដែលគួរឱ្យប្រាប់។
នៅថ្ងៃខ្លះ Christina បានធ្វើជាគ្រូបង្វឹករបស់ខ្ញុំ ដោយទាញខ្សែរបស់ខ្ញុំនៅពេលដែលភាពក្រអឺតក្រទមដែលខ្ញុំបានទទួលមកនោះលេចឡើង។ ពេលមួយក្នុងចំណោមពេលទាំងនោះគឺនៅពេលដែលឪពុកម្នាក់ពីកុលសម្ព័ន្ធលើភ្នំបាននាំកូនប្រុសអាយុដប់ឆ្នាំរបស់គាត់មកដោយមានគ្រុនក្តៅខ្លាំង។ ក្មេងប្រុសមើលទៅស្គមស្គាំង ហើយឪពុកបាននិយាយថាគាត់ឈឺអស់ជាច្រើនថ្ងៃហើយ។ ខ្ញុំបានឱ្យគាត់ដេកក្មេងប្រុសនោះលើតុពិនិត្យខណៈពេលដែល Christina វាស់កម្តៅគាត់។ នៅពេលនាងនិយាយថាវាមានកម្ដៅ ១០៥ អង្សា ខ្ញុំដឹងថាយើងមានបញ្ហា។ ខ្ញុំបានប៉ះពោះផ្នែកខាងក្រោមរបស់គាត់ថ្នមៗ។ គាត់ស្រែកយំដោយការឈឺចាប់។
“រលាកខ្នែងពោះ” ខ្ញុំខ្សឹបដោយសម្លឹងមើល Christina ដើម្បីសុំការគាំទ្រ។ “គាត់ត្រូវតែទៅមន្ទីរពេទ្យឥឡូវនេះហើយ។”
នៅពេលដែលយើងពិភាកនាអំពីលទ្ធភាពនានា រថយន្តក្រុងដែលធ្វើដំណើរទៅផ្លូវកៅស៊ូបានទម្លាក់អ្នកជំងឺកាន់តែច្រើន។
“គ្រីស្ទីណា បញ្ឈប់រថយន្តក្រុង ហើយដាក់បុរសនោះ និងកូនប្រុសរបស់គាត់ឡើងឡាន។” ខ្ញុំបានឱ្យលុយនាង ២៥.០០ ដុល្លារ ដើម្បីផ្ដល់ឱ្យឪពុក ហើយប្រាប់ពួកគេឱ្យប្រញាប់។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ធូរស្រាល នៅពេលដែលឪពុកឡើងឡាន ហើយរថយន្តក្រុងក៏បើកយ៉ាងលឿនចុះតាមផ្លូវ។
នៅព្រឹកបន្ទាប់ ខ្ញុំបានលើកឡើងពីឧប្បត្តិហេតុនេះជាមួយគ្រីស្ទីណា ហើយនាងបានប្រាប់ខ្ញុំថា បុរសនោះបានចុះពីរថយន្តក្រុង នៅឆ្ងាយពីមន្ទីរពេទ្យ ហើយបាននាំកូនប្រុសរបស់គាត់ទៅផ្ទះ ដែលគាត់បានស្លាប់ក្នុងពេលយប់។ ខ្ញុំដឹងថាវាជាលទ្ធភាពមួយ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែចាត់ទុកឪពុកថាជាអ្នកទទួលខុសត្រូវ ចំពោះការមិនព្យាយាមសង្គ្រោះគាត់ ដោយលុយដែលខ្ញុំបានឱ្យ។
ពីរសប្តាហ៍បានកន្លងផុតទៅ ហើយបុរសម្នាក់បាននាំកូនស្រីតូចដែលឈឺរបស់គាត់មក។ គ្រីស្ទីណាបានវាស់កម្តៅរបស់នាង ខណៈពេលដែលខ្ញុំចាប់ផ្តើមពិនិត្យ។
“គាត់ជាឪពុករបស់ក្មេងប្រុសដែលស្លាប់នោះ” នាងខ្សឹបប្រាប់យ៉ាងប្រយ័ត្នប្រយែង។
“អូ! ដូច្នេះ អ្នកគិតថាអ្នកអាចយកលុយពីខ្ញុំបានច្រើនទៀត ដោយការនាំកូនឈឺម្នាក់ទៀតមក?” ខ្ញុំបានបញ្ឈប់ការពិនិត្យ ហើយសម្លឹងមើលទៅឪពុកដោយផ្ទាល់ ដែលឈរយ៉ាងរាបទាប សម្លឹងមើលទៅដី។ “តើអ្នកគិតថាអ្នកជានរណា ដែលមកទីនេះវិញ? ខ្ញុំនឹងមិនឱ្យលុយអ្នកទៀតទេ!”
“ស្ងាត់” គ្រីស្ទីណាបានរំខាន ខណៈពេលដែលខ្ញុំកំពុងរៀបចំការជេរប្រមាថជាលើកទីពីររបស់ខ្ញុំ។ “ឱ្យគាត់និយាយ។”
ឪពុកដែលស្រក់ទឹកភ្នែកបានពន្យល់ថាគាត់ដឹងគុណចំពោះលុយ ប៉ុន្តែគាត់មិនដែលកាន់លុយច្រើនបែបនេះក្នុងជីវិតរបស់គាត់ទេ។ គាត់មានកូនប្រុសស្រីចំនួនប្រាំមួយនាក់ទៀតនៅផ្ទះ ដែលនឹងទទួលបានផលប្រយោជន៍ច្រើនជាងប្រសិនបើគាត់ប្រើវាដើម្បីទិញអាហារ។ គាត់បានជ្រើសរើសលះបង់កូនប្រុសរបស់គាត់ដើម្បីឱ្យគ្រួសារដែលនៅសល់របស់គាត់អាចបរិភោគបាន។
គាត់បានចាកចេញពីមន្ទីរពេទ្យនៅថ្ងៃនោះ ដោយមានវីតាមីនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់កូនៗទាំងអស់របស់គាត់ និងលុយបន្ថែមទៀតសម្រាប់អាហារ។
អ្នកជំងឺជាច្រើនរបស់យើងគឺជាអ្នកមកលេងជាប្រចាំ។ អ្នកខ្លះមកដើម្បីចេញពីផ្ទះ និងជួបជុំគ្នាប៉ុន្មានម៉ោង។ អ្នកខ្លះទៀតគ្រាន់តែត្រូវការការយកចិត្តទុកដាក់ខ្លះៗ ហើយត្រូវបានធានាថាពួកគេមិនអីទេ បន្ទាប់ពីពិនិត្យសុខភាពរបស់ពួកគេ។ ជីដូនម្នាក់ពីម្ខាងទៀតនៃទន្លេបាននាំចៅពីរនាក់ដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់របស់នាងមកពេលនាងចង់វាស់សម្ពាធឈាមរបស់នាង។ កូនទាំងពីរនាក់គឺអស្ចារ្យណាស់៖ ក្មេងស្រីអាយុប្រាំបួនឆ្នាំ និងក្មួយប្រុសអាយុបួនឆ្នាំដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ម្នាក់។ ក្មេងទាំងពីរនាក់តែងតែធ្វើឱ្យបន្ទប់រង់ចាំសប្បាយរីករាយដោយភាពឆ្លាតវៃ និងភាពទាក់ទាញរបស់ពួកគេ។
ពេលភ្លៀងធ្លាក់ ទន្លេក៏ឡើងខ្ពស់ ហើយពេលខ្លះវាត្រូវចំណាយពេលពីរទៅបីថ្ងៃទើបទឹកឡើងដល់កម្រិតសុវត្ថិភាពដើម្បីឆ្លងកាត់។ នេះជាករណីសម្រាប់ជីដូនពេលចៅស្រីរបស់នាងមានគ្រុនក្តៅខ្លាំង។ នៅពេលដែលនាងនាំនាងមករកយើង នាងបានអស់សកម្មភាពហើយជិតស្លាប់ហើយ។
ខ្ញុំបានដាក់កន្សែងត្រជាក់លើក្បាល និងទ្រូងរបស់នាងដើម្បីបន្ថយកម្តៅ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនសង្ឃឹមច្រើនទេ។ ជីដូនបានអង្វរខ្ញុំឱ្យជួយសង្គ្រោះនាង ហើយអ្វីដែលខ្ញុំអាចគិតបានគឺចាប់ផ្តើមបញ្ចូលសារធាតុរាវតាមសរសៃឈាម។ ពេលខ្ញុំបញ្ចូលម្ជុលទៅក្នុងដៃរបស់នាង សមាជិកគ្រួសារផ្សេងទៀតបានចូលរួមជាមួយយើង ហើយយើងបានរង់ចាំសេចក្តីស្លាប់មកយកនាងទៅ។ វាគឺពេលរសៀលហើយ ហើយមិនមានការផ្លាស់ប្តូរទេ ដូច្នេះគ្រួសារបានសម្រេចចិត្តនាំនាងទៅផ្ទះដើម្បីស្លាប់។ ខ្ញុំត្រូវបានប្រាប់នៅថ្ងៃបន្ទាប់ថានាងបានរួចផុតពីយប់នោះហើយកំពុងនិយាយ ប៉ុន្តែមិនអាចដើរបានទេ។ ខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើលដោយដំណឹងនេះ ហើយសង្ឃឹមថាការមិនអាចដើរបានមិនមែនជាលទ្ធផលនៃការខូចខាតខួរក្បាលជាអចិន្ត្រៃយ៍ទេ។
ជាងមួយខែក្រោយ ខ្ញុំបានឃើញជីដូននិងចៅស្រីរបស់គាត់ម្តងទៀត។ ជីដូនមើលទៅហត់នឿយពេលគាត់ដើរកាត់ទ្វារ ហើយនៅពេលដែលចៅស្រីរបស់គាត់ដើរតាមគាត់ចូលមក ខ្ញុំក៏យល់ពីមូលហេតុ។ ក្មេងស្រីនោះហាក់ដូចជាមានការខូចខាតខួរក្បាលដោយសារគ្រុនក្តៅ។ គាត់ដើរខ្វិន ហើយដៃឆ្វេងរបស់គាត់ព្យួរនៅចំហៀងខ្លួន។ គាត់ដើរជុំវិញបន្ទប់ពិនិត្យ ដោយប៉ះអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង ហើយមិនអើពើនឹងសំណើរបស់ជីដូនគាត់ឱ្យអង្គុយ។ មានអ្វីមួយនៅក្នុងខ្លួនគាត់បានផ្លាស់ប្តូរ។ អត្តចរិតរបស់គាត់ផ្ទុយស្រឡះពីអ្វីដែលគាត់ធ្លាប់មានពីមុនមក។
មួយសប្តាហ៍ក្រោយមក ដំណឹងនោះបានវាយប្រហារខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំង។ យើងបានដឹងថា ចៅស្រីបានយកកាំភ្លើងរបស់ពូរបស់គាត់ទៅបាញ់សម្លាប់ក្មួយប្រុសអាយុបួនឆ្នាំរបស់គាត់។ឪពុករបស់ក្មេងប្រុសនោះបាននិយាយថា គាត់នឹងសម្លាប់ក្មេងស្រីនោះភ្លាមៗបន្ទាប់ពីពិធីបុណ្យសពចប់ ដោយបង្ខំឱ្យជីដូនគាត់លាក់ខ្លួនជាមួយចៅស្រីរបស់គាត់។ ខ្ញុំមិនដែលឃើញពួកគេទៀតទេ។
ខ្ញុំមិនសោកស្តាយចំពោះការប៉ុនប៉ងរបស់ខ្ញុំដើម្បីនាំគាត់ត្រឡប់មកពីសេចក្តីស្លាប់វិញទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចជួយបានទេក្នុងការមានអារម្មណ៍ថាមានទំនួលខុសត្រូវមួយផ្នែកចំពោះរលកដែលវាបានបង្កើតឡើង។
អ្នកខ្លះនៅក្នុងភូមិជឿថា បទពិសោធន៍ជិតស្លាប់អាចបើករាងកាយឱ្យទទួលវិញ្ញាណអាក្រក់បាន។ ខ្ញុំសង្ស័យរឿងនោះ ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃមួយទៀត បុរសស្រវឹងបីនាក់បាននាំមិត្តម្នាក់របស់ពួកគេចូលមក ដែលមិនឆ្លើយតបនឹងអ្វីទាំងអស់។ នៅពេលដែលពួកគេដាក់គាត់នៅលើតុ Christina បានសម្លឹងមកខ្ញុំដោយភ្នែកដែលប្រាប់ខ្ញុំថា បុរសទាំងនេះមិនមែនជាមនុស្សល្អទេ។
ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមពិនិត្យបុរសនោះ ខណៈពេលដែល Christina បកប្រែរឿងរ៉ាវរបស់ពួកគេ។ ការឈប់នៅបារ Sotol ខាងក្រៅក្នុងស្រុកបាននាំឱ្យមានការប្រកួតផឹកដើម្បីមើលថាអ្នកណាអាចផឹកភេសជ្ជៈដែលមានជាតិអាល់កុលខ្ពស់បំផុត។ Sotol គឺជាភេសជ្ជៈដែលចម្រាញ់ចេញពីរុក្ខជាតិ desert-spoon ហើយនៅក្នុងកម្រិតដែលមិនមានការគ្រប់គ្រង វាអាចមានកម្រិត methanol ដែលមានគ្រោះថ្នាក់ រួមជាមួយនឹងអាល់កុល — គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបង្កឱ្យមានការប្រកាច់ ការខ្វាក់ភ្នែក ឬការស្លាប់។ មិត្តភក្តិរបស់ពួកគេគឺជាមនុស្សដំបូងដែលចាប់ផ្តើម ហើយបានផឹកដល់ទីបីរបស់គាត់រួចហើយ មុនពេលអ្នកដទៃបានបញ្ចប់ការផឹកលើកដំបូងរបស់ពួកគេ។ គាត់ចាប់ផ្តើមប្រកាច់ ហើយសន្លប់។ នៅពេលដែលគាត់មិនឆ្លើយតប ពួកគេក៏នាំគាត់មកគ្លីនិក។
“Javier” ខ្ញុំនិយាយពេលខ្ញុំសម្លឹងមើលភ្នែកគាត់ដែលរីកធំ។ “តើអ្នកដឹងថាអ្នកនៅឯណាទេ?”
គ្មានចម្លើយទេ ដូច្នេះខ្ញុំបន្តយកសញ្ញាជីវិតរបស់គាត់។
“ទេ” គាត់ខ្សឹប។
ខ្ញុំមិនប្រាកដថាចម្លើយយឺតរបស់គាត់គឺចំពោះសំណួររបស់ខ្ញុំទេ ដូច្នេះខ្ញុំបានសួរគាត់ថា តើគាត់អាចឃើញខ្ញុំទេ?
“បាទ/ចាស ប៉ុន្តែអ្នកនៅឆ្ងាយណាស់” ជាចម្លើយយឺតៗរបស់គាត់ ដែលបង្ហាញថាវិញ្ញាណរបស់គាត់អាចនៅខាងក្រៅរាងកាយរបស់គាត់បាន អាចនៅក្នុងកន្លែងដែលវិញ្ញាណអាក្រក់រស់នៅ។
គាត់ឈប់ឆ្លើយបន្ទាប់ពីនោះ។ ខ្ញុំបានប្រាប់មិត្តភក្តិរបស់គាត់ថា ខ្ញុំមិនអាចធ្វើអ្វីបានទៀតទេ — ពួកគេអាចនាំគាត់ទៅមន្ទីរពេទ្យ ឬនាំគាត់ទៅផ្ទះ។ ពួកគេបានជ្រើសរើសនាំគាត់ទៅផ្ទះ ដែលគាត់បានស្លាប់ប៉ុន្មានម៉ោងក្រោយមក។