មានពេលខ្លះដែលជីវិតរបស់ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានផ្អាក ហាក់ដូចជាពិភពលោកទាំងមូលបានចុច "ផ្អាក" ត្រឹមតែប៉ុន្មានវិនាទីមុនពេលគ្រោះមហន្តរាយគំរាមកំហែង ហើយខ្ញុំមិនអាចធ្វើអ្វីដើម្បីបញ្ឈប់វាបានឡើយ។ ពេលមួយបែបនេះបានកើតឡើងនៅថ្ងៃទី ១៧ ខែឧសភា ឆ្នាំ ១៩៦៨ ក្នុងនាមជាទាហានជើងទឹកមួយរូបជាមួយទាហានម៉ារីននៅភាគខាងត្បូងវៀតណាមក្នុងអំឡុងពេលប្រតិបត្តិការ Allen Brook ។ យើងបានដើរចូលទៅក្នុងអន្ទាក់។ ទាហាន Corporal ម្នាក់បានរងរបួសជើងទាំងពីរ ហើយខ្ញុំបានប្រញាប់ប្រញាល់ទៅជួយ។ ខណៈពេលដែលខ្ញុំកំពុងរឹតបង់រុំ គ្រាប់កាំភ្លើងបានផ្ទុះឡើងពីលើក្បាលរបស់យើង។ យើងនៅតែបន្ទាបខ្លួន រង់ចាំការជួយសង្គ្រោះ ដោយដឹងថាការចាកចេញពីជ្រលងភ្នំដ៏រាក់មានន័យថាការស្លាប់ស្ទើរតែប្រាកដ។
ដោយមានអេក្រង់ផ្សែងនៅពីក្រោយយើង យើងបានព្យាយាមទៅដល់បន្ទាយដើម្បីសុវត្ថិភាព ប៉ុន្តែគ្រាប់បែកដៃរបស់ខ្មាំងបានផ្ទុះឡើង បណ្តាលឱ្យយើងទាំងពីររងរបួស។ ដោយមានជំនួយ យើងបានទៅដល់បន្ទាយដោយសុវត្ថិភាព។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការធូរស្រាលរបស់យើងមានរយៈពេលខ្លី៖ ទាហានខ្មាំងបានហ៊ុំព័ទ្ធវា បង្អាក់យើងពីការហៅទូរស័ព្ទទៅកាន់ medivac ។ មានការផ្អាកយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងការបាញ់ប្រហារ ខណៈដែលភាគីនីមួយៗរង់ចាំមើលចលនារបស់ភាគីម្ខាងទៀត។ ភាពស្ងៀមស្ងាត់គឺជាការធូរស្រាល ហើយយើងមានសំណាងដែលគ្មាននរណាម្នាក់ស្លាប់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងដឹងថាសន្តិភាពនេះនឹងមិនស្ថិតស្ថេរឡើយ។
ដោយមិនខ្វល់ពីបញ្ជា កងកម្លាំងជួយសង្គ្រោះដែលបះបោរបានមកដល់យ៉ាងឆាប់រហ័សដើម្បីជួយសង្គ្រោះ Corporal និងខ្ញុំចេញពីគ្រោះថ្នាក់។ នៅពេលដែលយើងហោះចេញ គ្រាប់កាំភ្លើងរបស់ខ្មាំងបានវាយប្រហារជាច្រើនដង ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន យើងក៏បានហោះពីលើតំបន់សង្គ្រាម ផុតពីការបាញ់ប្រហាររបស់ខ្មាំង។ ទីបំផុតខ្ញុំក៏បានដកដង្ហើមចេញដោយការធូរស្រាល ដោយមានស្នាមញញឹមស្រាលៗលេចឡើង នៅពេលដែលខ្ញុំចាប់ផ្តើមសម្រាក និងអរគុណព្រះដោយស្ងៀមស្ងាត់សម្រាប់ការការពាររបស់ទ្រង់ ដោយមិនដឹងថា នៅខាងក្រោមយើង អ្នកដែលយើងទុកចោលត្រូវបានខ្មាំងសត្រូវវាយលុក ហើយគ្មាននរណាម្នាក់នឹងរស់រានមានជីវិតឡើយ។
ក្លិនផ្សែង និងការព្រមាន "ត្រៀមខ្លួន យើងនឹងធ្លាក់ចុះ!" ពីក្រុមនាវិកបាននាំខ្ញុំចេញពីការសញ្ជឹងគិតរបស់ខ្ញុំ ហើយត្រលប់ទៅការពិតនៃពេលបច្ចុប្បន្នវិញ។ មានអ្វីដែលហាក់ដូចជាយូរណាស់មកហើយ ជាពេលវេលាដែលមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ទាំងស្រុង នៅពេលដែលរ៉កឈប់ ហើយយើងបានធ្លាក់ពីលើមេឃ។ ខ្ញុំមិនចាំការធ្លាក់ ឬការប៉ះទង្គិចដែលបានបោះខ្ញុំចេញពីឧទ្ធម្ភាគចក្រ ហើយធ្លាក់មកលើដីនោះទេ។ ខ្ញុំភ្ញាក់ឡើងដោយមានឧទ្ធម្ភាគចក្រនៅលើខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានរួចជីវិត។
ដោយក្រឡេកមើលទៅក្រោយក្នុងរយៈពេល ៨១ ឆ្នាំ ខ្ញុំឃើញថាជីវិតរបស់ខ្ញុំតែងតែស្ថិតនៅក្នុងគំនូសប្លង់នៃការកាន់ រង់ចាំអ្វីដែលមិនប្រាកដប្រជា រៀបចំខ្លួនសម្រាប់ការប៉ះទង្គិច។ ប្រហែលជាវាជាស្ថានភាពរបស់មនុស្ស៖ រស់នៅក្នុងភាពផ្អាករវាងគ្រោះមហន្តរាយ និងការរំដោះ រវាងភាពស្ងៀមស្ងាត់ និងភ្លើង។ ហើយតែងតែមានការព្រមានមួយលាន់ឮថា "ត្រៀមខ្លួន យើងនឹងធ្លាក់ចុះ!"
សំឡេងស្រែករបស់ក្រុមនាវិកមិនដែលចាកចេញពីខ្ញុំឡើយ។ វាមានច្រើនជាងការព្រមាននៅក្នុងឧទ្ធម្ភាគចក្រដែលកំពុងឆេះ។ វាបានក្លាយទៅជាបទចម្រៀងដែលលាន់ឮពេញមួយឆ្នាំ។
ខ្ញុំបានរស់នៅក្នុងជីវិតភាគច្រើនរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងគំរូនៃការកាន់ ការព្យួររវាងគ្រោះមហន្តរាយនិងការរំដោះ ដោយរង់ចាំការវាយប្រហារបន្ទាប់។ វៀតណាមគ្រាន់តែជាជ្រលងភ្នំមួយក្នុងចំណោមជាច្រើន។ មានជ្រលងភ្នំផ្សេងទៀត ជំងឺ ការបាត់បង់ និងភាពមិនប្រាកដប្រជា ដែលនីមួយៗទាមទារភាពក្លាហានផ្ទាល់ខ្លួន។
ឥឡូវនេះខ្ញុំឃើញថា ការព្រមាននោះមិនត្រឹមតែសម្រាប់ថ្ងៃនោះក្នុងឆ្នាំ ១៩៦៨ ប៉ុណ្ណោះទេ។ វាសម្រាប់ពួកយើងទាំងអស់គ្នា។ ជីវិតគឺជាការចុះដែលយើងមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន ជាការធ្លាក់ដែលយើងត្រូវតែទ្រាំទ្រ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការរស់រានមានជីវិត អត្ថន័យ និងសូម្បីតែព្រះគុណក៏អាចរកឃើញក្នុងការរៀបចំ... ក្នុងការតាំងចិត្តខ្លួនឯងសម្រាប់អ្វីដែលនឹងមកដល់។
ហេតុដូច្នេះហើយ ខ្ញុំបានយកពាក្យទាំងនេះទៅមុខ មិនមែនដោយសារការភ័យខ្លាចទេ ប៉ុន្តែដោយសារការពិត ពីព្រោះនៅក្នុងការរៀបចំ ខ្ញុំបានរកឃើញមិនត្រឹមតែការរស់រានមានជីវិតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងមានកម្លាំងដើម្បីបន្តប្រាប់រឿងនេះផងដែរ។
“ត្រៀមខ្លួនចុះ មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ យើងនឹងចុះទៅ!”
នេះជាកំណែដែលត្រូវបានកែសម្រួលចេញពី No Heroes. កំណែពេញលេញអាចរកបានក្នុងសៀវភៅ Letting Go ដែលមានលក់នៅ Amazon។
មតិយោបល់ សំណួរ ឬការឆ្លុះបញ្ចាំងរបស់អ្នកត្រូវបានស្វាគមន៍នៅលើ ទំព័រពិភាក្សា។
