ទិវារំលឹកគុណឆ្នាំ២០២៦
ការចងចាំទាំងដប់មួយ
ឆ្នាំ១៩៨៤ លោកតំណាងរាស្ត្រ ហង់រី ប៊ី ហ្គោនហ្សាឡេស បានប្រគល់មេដាយផ្កាកុលាបក្រហមឲ្យខ្ញុំនៅសាន់អាន់តូនីញ៉ូ រដ្ឋតិចសាស់។ ខ្ញុំមិនបានទទួលវានៅឆ្នាំ១៩៦៨ ពេលខ្ញុំរងរបួសក្នុងប្រតិបត្តិការ Mallard Duck ដែលជាបេសកកម្មមួយដែលមិនដែលមានបំណងឲ្យរួចជីវិត។ ខ្ញុំជាមនុស្សចុងក្រោយដែលចាកចេញពីសមរភូមិទាំងរស់។ ឧទ្ធម្ភាគចក្រជម្លៀសអ្នករបួសដែលដឹកខ្ញុំចេញត្រូវបានបាញ់ទម្លាក់ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែរស់។ នាវិកម៉ារីនដប់មួយនាក់បានស្លាប់ដើម្បីដាក់ខ្ញុំលើយន្តហោះនោះ។ ខ្ញុំបានទទួលមេដាយមិនមែនសម្រាប់ខ្លួនខ្ញុំទេ គឺសម្រាប់ពួកគេ។ ខ្ញុំពាក់វាដោយមោទនភាពដើម្បីជាកិត្តិយសដល់ពួកគេ។
កាលនោះ យើងជាជនជាតិអាមេរិកគ្រិស្តសាសនិកស្នេហាជាតិ ដែលឈរគោរពភ្លេងជាតិនៅស្ទើរតែគ្រប់កម្មវិធីសាធារណៈ។ យើងជាច្រើនបានស្ម័គ្រចិត្តទៅប្រយុទ្ធនៅវៀតណាមប្រឆាំងនឹងកុម្មុយនីស្ត ហើយក្រុមគ្រួសារបានបញ្ជូនមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់ពួកគេដោយស្ម័គ្រចិត្ត។ ប៉ុន្តែនៅក្រោមផ្ទៃខាងលើ មានអ្វីមួយកំពុងផ្លាស់ប្តូរ។ បេសកកម្មធ្វើអត្តឃាតគឺជាសញ្ញាដំបូងរបស់ខ្ញុំដែលថាអ្វីៗមិនត្រឹមត្រូវទេ។ ការធ្វើឃាតនៅផ្ទះ អំពើហិង្សាដែលមិនអាចពន្យល់បាន និងការខកចិត្តកាន់តែខ្លាំងឡើងបានបង្ហាញពីជំងឺកាន់តែជ្រៅ។ អតីតយុទ្ធជនដូចខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមឃើញវាយ៉ាងច្បាស់។
គ្មានវីរបុរស
“Mallard Duck? នរក—យើងជាទាដែលត្រូវគេបរបាញ់!” មេបញ្ជាការរបស់យើងបានស្បថ ដោយទម្លាក់វិទ្យុចុះ។ សំឡេងរបស់គាត់បានបែកពេលគាត់អង្វរថា៖ “សន្យាជាមួយខ្ញុំ—ប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករួចជីវិត ចូរប្រាប់រឿងដែលបានកើតឡើងនៅទីនេះថ្ងៃនេះ។”
គ្មានវីរបុរសក្នុងក្រុមហ៊ុន Alpha ទេ។ គ្មាន “Rambo” ដឹកនាំយើង គ្មានកិត្តិយសដើម្បីដេញតាម។ យើងភាគច្រើនជាអ្នកជំនួស ថ្មីនៅវៀតណាម នៅតែឆៅពីការវាយលុករបស់ Tet។ ខ្ញុំជាអ្នកពេទ្យកងទ័ពជើងទឹកដែលត្រូវបានចាត់តាំងឲ្យកងម៉ារីនទី៧ ត្រូវបានទម្លាក់ចូលក្នុងក្រុមហ៊ុនមួយដែលមានភាពតានតឹងខាងពូជសាសន៍ និងការមិនទុកចិត្តរួចទៅហើយ។
ខ្ញុំបានរៀនយ៉ាងឆាប់រហ័សថា ការរួចជីវិតច្រើនតែអាស្រ័យលើបទបញ្ជាតិចជាងលើបុរសដែលនៅក្បែរអ្នក។ ការល្បាតត្រូវបានបង្កើតឡើង ការប្រយុទ្ធដោយកាំភ្លើងត្រូវបានរៀបចំឡើង ហើយការមិនសប្បាយចិត្តចំពោះមន្ត្រីមានការជ្រៅ។ ប៉ុន្តែចំណងបានបង្កើតឡើងឆ្លងកាត់ខ្សែពូជសាសន៍ ហើយខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ទទួលយក។ នៅតែខ្ញុំមិនទាន់បានប្រឈមមុខនឹងការប្រយុទ្ធទេ។ ពេលនោះនឹងមកដល់ឆាប់ៗនេះ។
ភ្នំ ៥៥ និងប្រតិបត្តិការ Allen Brook
ជីវិតនៅភ្នំ ៥៥ បានផ្តល់ការសម្រាកខ្លី—ផ្កាឈូកក្តៅ អាហារសមរម្យ សូម្បីតែការកម្សាន្តពេលល្ងាច។ ប៉ុន្តែសង្គ្រាមមិនដែលនៅឆ្ងាយទេ។ ការប៉ះទង្គិចនៅតំបន់ការពារបានរំលឹកយើងអំពីតម្លៃ។ បន្ទាប់មកប្រតិបត្តិការ Allen Brook បានមកដល់ ដែលជាការដើរឆ្លងកាត់ព្រៃដ៏ស្រស់ស្អាតឆ្ពោះទៅកាន់ Ho Chi Minh Trail។ ការអស់កម្លាំងបានកើតឡើង ប៉ុន្តែមេបញ្ជាការរបស់យើងបានបដិសេធពាក្យបណ្តឹងថាជាភាពទន់ខ្សោយ។ នៅពេលបេសកកម្មត្រូវបានលុបចោលភ្លាមៗ យើងបានត្រឡប់មកវិញក្រោមបទបញ្ជាដែលមិនអាចទៅរួច ដោយជំរុញដោយការភ័យខ្លាចការបោះបង់ចោលជាងដោយការទទួលខុសត្រូវ។
ប្រតិបត្តិការ Mallard Duck
បេសកកម្មបន្ទាប់គឺខុសគ្នា។ Mallard Duck ត្រូវបានរចនាឡើងជាប្រតិបត្តិការបញ្ឆោត៖ បង្កើតទំនាក់ទំនង ដកហូតការបាញ់ ហើយអនុញ្ញាតឱ្យយន្តហោះទម្លាក់គ្រាប់បែកបញ្ចប់ការងារ។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលយើងបានជួបប្រទះគឺការបំផ្លិចបំផ្លាញ។ ភូមិត្រូវបានបំផ្លាញ បំពុលអណ្តូង ប្រជាជនស៊ីវិលរងរបួស និងមិនត្រូវបានយកចិត្តទុកដាក់។ ខ្ញុំបានឃើញក្មេងប្រុសម្នាក់ត្រូវបានអូសពីក្រោយដើមឈើ រួចមិនដែលត្រឡប់មកវិញទេ។ ស្ត្រីម្នាក់បានទឹករំអិលដាក់មុខខ្ញុំ — មិនមែនដោយសារការស្អប់ទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែនាង ខ្ញុំជាសត្រូវ។ មនស đươngខ្ញុំបានបែកបាក់នៅពេលនោះ។
ការវាយឆ្មក់ដែលបានកើតឡើងបន្ទាប់គឺមិនឈប់ឈរ។ យើងត្រូវបានទម្លាក់គ្រាប់បែកដោយកាំភ្លើងធំរបស់យើងផ្ទាល់ ត្រូវបានហ៊ុំព័ទ្ធដោយកាំភ្លើងត្បាល់ដែលលាក់កំបាំង ហើយត្រូវបានកាត់ដោយកាំភ្លើងយន្ត។ នៅពេលយប់ កងអនុសេនាធំ Alpha ត្រូវបានកាត់បន្ថយពីបុរស ១៦០ នាក់មកត្រឹមជាងមួយដប់នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ មេបញ្ជាការរងបានព្យាយាមលើកទឹកចិត្តយើង៖ “អ្វីដែលយើងត្រូវធ្វើគឺឆ្លងកាត់យប់នេះ។” ប៉ុន្តែព្រឹកបាននាំមកនូវបញ្ជាបន្ថែមទៀត ការវាយលុកដែលមិនអាចទៅរួចថែមទៀត និងការស្លាប់កាន់តែច្រើន។
នៅពេលដែលខ្ញុំរងរបួសពេលជួយសង្គ្រោះមេបញ្ជាការរង មេបញ្ជាការបានបញ្ជាឱ្យខ្ញុំឡើងឧទ្ធម្ភាគចក្រពេទ្យ។ នៅពេលដែលឧទ្ធម្ភាគចក្រឡើង អ្នកបាញ់កាំភ្លើងសត្រូវបានបាញ់ចំតួខ្លួន។ ភ្លើងបានពេញកាប៊ីន។ រឿងចុងក្រោយដែលខ្ញុំបានឮគឺ៖ “ត្រៀមខ្លួន — យើងនឹងធ្លាក់ចុះ!”
ខ្ញុំបានរួចជីវិតពីការធ្លាក់។ បុរសដែលនៅពីក្រោយមិនបានរួចជីវិតទេ។ នាវិកម៉ារីនចំនួន ១១ នាក់បានស្លាប់នៅថ្ងៃនោះដើម្បីជួយសង្គ្រោះខ្ញុំ។
ខ្ញុំបានចំណាយពេលជាច្រើនឆ្នាំដើម្បីបំពេញសំណើចុងក្រោយរបស់មេបញ្ជាការរបស់ខ្ញុំ — ដើម្បីប្រាប់រឿង។ ប្រវត្តិសាស្ត្របានបង្ហាញថាគាត់និយាយត្រូវ៖ កងអនុសេនាធំដូចជាពួកយើងអាចត្រូវបានគេលះបង់ដើម្បីបង្កើតការគាំទ្រសម្រាប់សង្គ្រាម។ ប្រសិនបើដូច្នោះមែន ផ្ទុយពីនេះបានកើតឡើង។ ការស្លាប់របស់ពួកគេបានជំរុញឱ្យមានការខកចិត្ត ប៉ុន្តែពួកគេមិនបានស្លាប់ដោយឥតប្រយោជន៍ទេ។
ខ្ញុំចែករំលែករឿងនេះឥឡូវនេះ ដើម្បីឱ្យកងអនុសេនាធំ Alpha បុរសធម្មតាដែលបានផ្តល់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង មិនត្រូវបានគេបំភ្លេចឡើយ។ ជាមួយនឹងថ្ងៃនីមួយៗដែលកន្លងផុតទៅ ខ្ញុំកាន់តែយល់កាន់តែស៊ីជម្រៅអំពីការលះបង់ដែលពួកគេបានធ្វើ — មិនត្រឹមតែជីវិតរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេ សេចក្តីរីករាយរបស់ពួកគេ សូម្បីតែទុក្ខសោករបស់ពួកគេ។
សត្រូវ
ព្រះអាទិត្យបានលិចយឺតៗ
បន្ទាប់ពីការប្រយុទ្ធដ៏យូរ និងថ្លៃ
ហើយខ្ញុំ ជាមួយនឹងបុរសដែលនៅសល់
បានដកថយ ហើយជីកដីសម្រាប់យប់។
នៅពីមុខយើងនៅលើវាលបើកចំហ
ដេកអ្នកដែលយើងមិនអាចសង្គ្រោះបាន
សាកសពដែលរហែករបស់ពួកគេរឹង និងត្រជាក់
ជីវិតរបស់ពួកគេដើម្បីសេរីភាពបានផ្តល់ឱ្យ។
ខ្ញុំអង្គុយតែម្នាក់ឯងនៅលើប៉ុស្តិ៍ស្តាប់
ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនឃើញអ្វីទាំងអស់
ប៉ុន្តែឆ្លងកាត់វាលនៅប៉ុស្តិ៍មួយទៀត
ខ្ញុំដឹងថាមាននរណាម្នាក់អង្គុយដូចខ្ញុំ។
ខ្ញុំឆ្ងល់ថាតើដោយចៃដន្យគាត់ក៏ដូចគ្នា
កំពុងព្យាយាមមិនយំ
នឹកឃើញមិត្តទាំងអស់ដែលគាត់បានបាត់បង់
សួរថាហេតុអ្វីពួកគេត្រូវស្លាប់។
បន្ទាប់មកភ្លាមៗអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំបានផ្លាស់ប្តូរ
ខ្ញុំរកមិនឃើញការស្អប់ទេ
តើវាចម្លែកយ៉ាងណាដែលនេះ ជាសត្រូវរបស់ខ្ញុំ
អាចមានអារម្មណ៍ដូចខ្ញុំ។
ខ្ញុំចង់ជួបគាត់ពេលនោះ
ប៉ុន្តែគាត់នឹងយល់ទេ
ប្រសិនបើខ្ញុំឈរដោយសន្តិភាពនៅមុខគាត់
ហើយផ្តល់ឱ្យគាត់នូវដៃរបស់ខ្ញុំ?
ពេលនោះឯង ខ្ញុំបានឮសូរគ្រាប់កាំភ្លើងបាញ់ចេញមក
ហើយខ្ញុំដឹងថាវាមិនអាចទៅរួចទេ
ពីព្រោះបុរសវ័យក្មេងនៅទូទាំងវាល
គាត់是我的敵人
ដូច្នេះខ្ញុំបានលុបចោលគំនិតរបស់ខ្ញុំ
ហើយភ្លេចមិត្តរបស់ខ្ញុំ
ពីព្រោះនៅពេលព្រឹក យើងប្រហែលជួបគ្នា
ហើយសម្រាប់ម្នាក់ វានឹងជាទីបញ្ចប់
កំណាព្យសាមញ្ញនេះ ដែលសរសេរក្នុងពេលជាសះស្បើយ បានចាប់យកភាពផ្ទុយគ្នានៃសង្គ្រាម៖ ដែលសូម្បីតែឆ្លងកាត់ខ្សែប្រយុទ្ធ ក៏សត្រូវអាចចែករំលែកទុក្ខសោកដូចគ្នា មនុស្សធម៌ដូចគ្នាដែរ។
ទិវាអនុស្សាវរីយ៍សម្រាប់ខ្ញុំ មិនមែននិយាយអំពីមេដាយ ឬការទទួលស្គាល់ទេ។ វាเกี่ยวกับการរំលឹកដល់ទាហានម៉ារីនទាំងដប់មួយនាក់ ដែលបានលះបង់ជីវិតរបស់ពួកគេ ដើម្បីឲ្យខ្ញុំអាចរស់បាន។ ភាពក្លាហានរបស់ពួកគេ ការលះបង់របស់ពួកគេ និងភាពជាមនុស្សរបស់ពួកគេ នៅតែស្ថិតនៅជាមួយខ្ញុំជានិច្ច។
កំណត់ចំណាំរបស់អ្នកនិពន្ធ
នេះគឺជាកំណែដែលត្រូវបានកែសម្រួលនៃ No Heroes ។ កំណែពេញលេញអាចរកបាននៅក្នុងសៀវភៅ Letting Go ដែល មានលក់នៅលើ Amazon ។
