ប្រទេសហុងឌូរ៉ាសជាប្រទេសកាតូលិកជាចម្បង ទោះបីជាមានបេសកកម្មគ្រិស្តសាសនាជាច្រើនក៏ដោយ។ ប្រជាជនហុងឌូរ៉ាសភាគច្រើនកើតមកក្នុងជំនឿនេះ ហើយចូលចិត្តនៅជាកាតូលិកពេញមួយជីវិត។ ប៉ុន្តែក្នុងដំណើរជីវិតរបស់ពួកគេខ្លះអាចជួបនឹងអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាគ្រិស្តដែលរកប្រាក់ដោយការបំប្លែងអ្នកតាមដានថ្មីៗ ដោយផ្តល់អំណោយដោយឥតគិតថ្លៃជាថ្នូរនឹងការចូលរួម។ ចំណែកឯបូជាចារ្យវិញជាទូទៅមានការប្រុងប្រយ័ត្នជាងលើមូលនិធិរបស់ពួកគេហើយតែងរំពឹងពីរង្វាន់សម្រាប់សេវាកម្មរបស់ពួកគេ។
ពេលខ្ញុំមកដល់ Yocón ដំបូង ខ្ញុំឃើញវិហារកាតូលិកនៅកណ្តាលទីក្រុង។ វាស្ថិតក្នុងស្ថានភាពអាក្រក់ ហើយត្រូវការលាបពណ៌ឡើងវិញ។ ខ្ញុំបានមកហុងឌូរ៉ាសជាមួយនឹងអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាបាទីស្ទ ហើយទោះបីជាខ្ញុំស្គាល់កាតូលិកក៏ដោយ ក៏ការចិញ្ចឹមបីបាច់របស់ខ្ញុំបានជះឥទ្ធិពលដល់ទស្សនៈរបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំឃើញពួកគេជាអ្នកគោរពរូបព្រះ។ ខ្ញុំបានសួរថា ហេតុអ្វីបានជាពួកគេមិនប្រើប្រាក់របស់បូជាចារ្យសម្រាប់លាបពណ៌ ហើយពួកគេបានពន្យល់ថា វាជាទំនួលខុសត្រូវរបស់ពួកគេផ្ទាល់។ ក្នុងនាមជាគ្រិស្តសាសនិកដ៏ស្មោះត្រង់ ខ្ញុំបានជួយពួកគេ ដោយសង្ឃឹមថាការខិតខំរបស់ខ្ញុំនឹងនាំឱ្យមានការបំប្លែងជាបន្តបន្ទាប់
បូជាចារ្យកាតូលិកចាស់ដែលត្រូវបានចាត់តាំងឱ្យតំបន់នោះកម្របានមកទស្សនាណាស់ លើកលែងតែការប្រមូលប្រាក់ប្រចាំខែ។ ពេលខ្លះ គាត់បានបង្ហាញខ្លួននៅព្រឹកថ្ងៃអាទិត្យ ហើយនៅពេលគាត់ធ្វើដូច្នេះ គាត់បានប្រកាសពីការមកដល់របស់គាត់ដោយការផ្លុំត្រែយ៉ាងខ្លាំង។ លើកដំបូងដែលខ្ញុំបានឮវា ខ្ញុំគិតថាការយាងមករបស់ព្រះគ្រីស្ទកំពុងកើតឡើងដោយសារតែវាស្តាប់ទៅមិនសមរម្យ។ គាត់មិនចូលចិត្តអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាបាទីស្ទដែលបានចូលក្នុងទឹកដីរបស់គាត់ ហើយបានប្រាប់ប្រជាជនឱ្យយកអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេអាចពីខ្ញុំ ប៉ុន្តែត្រូវមិនអើពើនឹងអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំនិយាយ។
នៅចំណុចមួយ គាត់បានធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលដោយការបង្ហាញខ្លួននៅគ្លីនិករបស់ខ្ញុំ — ម្នាក់ឯង។ គាត់បានអស់ថ្នាំបេះដូងហើយ ហើយកំពុងឆ្ងល់ថា តើខ្ញុំមានអ្វីដែលខ្ញុំអាចផ្តល់ឱ្យគាត់បានទេ រហូតដល់គាត់អាចត្រឡប់ទៅទីក្រុងវិញ
“មានឬគ្មានការเทศน์?” ខ្ញុំបាននិយាយលេងសើច ដោយខ្ញុំបានផ្តល់ឱ្យគាត់នូវប្រអប់អ្វីមួយដែលស្រដៀងនឹងថ្នាំដែលគាត់បានបង្ហាញខ្ញុំ
ដំបូងឡើយ គាត់មានទឹកមុខឆ្ងល់ ប៉ុន្តែបន្ទាប់មកគាត់បានញញឹមពេលគាត់ដឹងថាមាននរណាម្នាក់បានប្រាប់ខ្ញុំអំពីការណែនាំរបស់គាត់។ យើងបានចាប់ដៃគ្នា ហើយខ្ញុំបានគិតនៅពេលនោះថា វាអាចជាការចាប់ផ្តើមនៃទំនាក់ទំនងថ្មី។ ប៉ុន្តែប៉ុន្មានសប្តាហ៍ក្រោយមក គាត់បានលង់ទឹកស្លាប់ពេលព្យាយាមឆ្លងទន្លេក្នុងពេលមានភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង។ ប្រហែលជារថយន្តរបស់គាត់ជាប់ ហើយពេលគាត់ចេញទៅដើម្បីបើកប្រព័ន្ធបួនកង់ គាត់ត្រូវបានដុំឈើវាយចំក្បាល បណ្តាលឱ្យគាត់បាត់បង់តុល្យភាពក្នុងទឹកដែលកំពុងហូរឡើង
ការរស់នៅក្នុងភូមិតូចមួយដែលនៅដាច់ស្រយាលគឺប្រៀបដូចជាការរស់នៅក្នុងបន្ទប់ស្នាក់នៅ។ គ្មានអាថ៌កំបាំងអ្វីឡើយ។ ដំបូងឡើយវាពិតជាលំបាកណាស់ ប៉ុន្តែទីបំផុតខ្ញុំក៏បានកាត់បន្ថយការយកចិត្តទុកដាក់លើភាពខុសប្លែកគ្នារបស់យើង ហើយយកចិត្តទុកដាក់លើភាពដូចគ្នារបស់យើងកាន់តែច្រើនឡើង។ ខ្ញុំបានដឹងថាអ្នកដែលខ្ញុំធ្លាប់គិតថាជាអ្នកគោរពបូជាព្រះរូប — ពីព្រោះពួកគេបួងសួងដល់រូបសំណាក — មិនខុសពីខ្ញុំទេ ដែលបានបួងសួងរាល់យប់ ដោយជឿថាការអធិស្ឋានរបស់ខ្ញុំអាចជ្រាបចូលទៅក្នុងពិដានបន្ទប់របស់ខ្ញុំ ហើយទៅដល់ត្រចៀករបស់បុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលរស់នៅទីណាមួយនៅលើមេឃ។ ការយល់ដឹងនោះបានអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំពិនិត្យមើលសាសនាដោយយកចិត្តទុកដាក់បន្ថែមទៀត ទាំងរបស់ខ្ញុំ និងរបស់ពួកគេ។
ខ្ញុំតែងតែជាអ្នកជឿលើអព្ភូតហេតុដ៏ធំម្នាក់ ហើយនោះក៏សមស្របនឹងវប្បធម៌កាតូលិកផងដែរ។ បញ្ហាតែមួយគត់គឺមនុស្សដែលជឿលើអព្ភូតហេតុតែងតែងាយនឹងត្រូវបានអ្នកបោកប្រាស់ និងអ្នកជំនាញខាងល្បិចបោកបញ្ឆោត។
ពេលខ្ញុំទៅដល់ប្រទេសហុងឌូរ៉ាសដំបូង ខ្ញុំត្រូវបានគេនាំទៅមើលព្រះមាតា វឺជីន នៃ សួយប៉ា ដែលជាទេវតាអាណាព្យាបាលនៃប្រទេសហុងឌូរ៉ាស។ នៅពេលនោះ នាងត្រូវបានរក្សាទុកនៅក្នុងប្រាសាទតូចមួយ ប៉ុន្តែពួកគេកំពុងសាងសង់ប្រាសាទថ្មីមួយនៅជាប់នឹងវា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មានបញ្ហាប្រឈមមួយ៖ ប្រាសាទថ្មីនេះចំណាយពេលច្រើនឆ្នាំក្នុងការសាងសង់ ហើយបានចាយថវិកាលើសពីថវិកាដើមយ៉ាងច្រើន។ ការស្នើសុំប្រាក់បន្ថែមត្រូវបានចេញផ្សាយ ប៉ុន្តែប្រជាជនអស់កម្លាំងក្នុងការផ្តល់ឱ្យម្តងហើយម្តងទៀត។ វាត្រូវបានគេប៉ាន់ប្រមាណថាត្រូវការប្រាក់ចំនួន 1,000,000.00 ដុល្លារអាមេរិក ដើម្បីបញ្ចប់ការងារនេះ។
ពីរបីសប្តាហ៍បន្ទាប់ពីខ្ញុំស្នាក់នៅក្នុងប្រទេសហុងឌូរ៉ាស រូបសំណាកព្រះមាតាត្រូវបានគេលួចចេញពីប្រាសាទ ហើយការស្វែងរកដ៏ធំមួយត្រូវបានធ្វើឡើង។ រថយន្តគ្រប់គ្រឿងនៅក្នុងប្រទេសហុងឌូរ៉ាស រួមទាំងរបស់យើងផងដែរ ត្រូវបានត្រួតពិនិត្យ រហូតទាល់តែនាងត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងបន្ទប់ទឹកបុរសនៃស្ថានីយ៍ប្រេងឥន្ធនៈ។ មានការអបអរសាទរយ៉ាងខ្លាំងទូទាំងប្រទេស។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដំណឹងអាក្រក់នោះគឺថា នាងត្រូវបានគេរំលោភបំពាន ហើយរ៉ូបពេជ្ររបស់នាងក៏បាត់ទៅ។ ការស្តារនាងឡើងវិញ និងការធ្វើរ៉ូបចម្លងត្រូវបានប៉ាន់ប្រមាណថាមានតម្លៃ 1,000,000.00 ដុល្លារអាមេរិក។ ប្រាក់នេះត្រូវបានប្រមូលក្នុងរយៈពេលតែប៉ុន្មានថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ រូបសំណាកតូចមួយត្រូវបានប្រគល់ទៅព្រះវិហាររបស់នាង ការងារលើប្រាសាទថ្មីត្រូវបានបញ្ចប់ ហើយតាមការដឹងរបស់ខ្ញុំ គ្មាននរណាម្នាក់បានសួរអំពីភាពត្រឹមត្រូវនៃឧប្បត្តិហេតុនេះឡើយ។
នៅពេលមួយទៀត បូជាចារ្យកាតូលិកដែលទើបតែត្រូវបានតែងតាំងថ្មីបានមកភូមិរបស់យើង ដោយប្រកាសថា ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ នឹងមានភាពងងឹតទាំងស្រុងនៅលើពិភពលោក។ កាំភ្លើងបាញ់ពន្លឺ និងទៀនក៏នឹងមិនដំណើរការក្នុងអំឡុងពេលនោះដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទៀនពិសេសដែលប្រទានពរដោយទឹកបរិសុទ្ធនឹងដំណើរការ ហើយគ្រប់ផ្ទះត្រូវតែមានវា ឬប្រឈមនឹងវិញ្ញាណអាក្រក់ចូលក្នុងផ្ទះរបស់ពួកគេ។ ខ្ញុំជាផ្ទះមួយក្នុងចំណោមពីរបីផ្ទះក្នុងសហគមន៍ដែលបានបដិសេធមិនទិញទៀនរបស់គាត់។ ភាពងងឹតមិនដែលកើតឡើងទេ ប៉ុន្តែតាមការដឹងរបស់ខ្ញុំ គ្មាននរណាម្នាក់បានស្នើសុំប្រាក់វិញឡើយ។
នៅខាងក្រៅក្រុង Yocón មានស្ត្រីម្នាក់ដែលគោរពបូជាយ៉ាងខ្លាំងរស់នៅដោយនាងមានរូបសំណាករបស់កុមារតូចម្នាក់ដែលជាពួកបរិសុទ្ធនៅលើចើងរកានកាំភ្លើងនៃចង្រ្កានរបស់នាង។ នាងបានអធិដ្ឋានដល់វាអស់ជាច្រើនឆ្នាំហើយតាមរយៈពេលវេលាថ្នាំលាបក៏ចាប់ផ្តើមរសាត់ហើយផ្នែកខ្លះរបស់វាក៏ត្រូវបានខូចខាតដោយក្មេងៗប៉ះវាឬក្នុងឱកាសខ្លះៗដោយសារតែវាត្រូវបានទម្លាក់ទៅនឹងឥដ្ឋដោយឧបទ្ទវហេតុ។ នាងនឹងប្រកាសពីការប្រារព្ធពិធីពិសេសមួយសម្រាប់ពួកបរិសុទ្ធរបស់នាងហើយប្រជាជនពីភូមិនឹងមកគោរពបូជារូបសំណាកដោយការគោរព។ ជាធម្មតាពួកគេនឹងទុកប្រាក់ខ្លះនៅលើអាសនៈប៉ុន្តែតាមរយៈឆ្នាំនៃការបរិច្ចាគកាន់តែតិចទៅៗដោយសារតែរូបរាងដែលពាក់។
ថ្ងៃមួយនាងបានរត់ចូលទៅក្នុងភូមិដោយរំភើបចិត្តហើយប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថាព្រះបានយកពួកបរិសុទ្ធត្រឡប់ទៅស្ថានសួគ៌វិញ។ នាងបានឃើញវាដោយភ្នែកផ្ទាល់របស់នាងនៅពេលដែលពួកបរិសុទ្ធបានឡើងទៅលើមេឃនៅពេលនាងត្រឡប់មកពីដើរលេងពេលរសៀល។ អ្នករាល់គ្នាបានរត់ទៅផ្ទះរបស់នាងដើម្បីមើលថាតើនាងនិយាយការពិតឬទេ។ ពេលពួកគេទៅដល់ទីនោះពួកគេបានរកឃើញរូបសំណាកបាត់ពីអាសនៈហើយដូច្នេះបានសន្មតថាអព្ភូតហេតុមួយបានកើតឡើង។
ប៉ុន្មានសប្តាហ៍ក្រោយមកនាងបានរត់ចូលទៅក្នុងទីក្រុងម្តងទៀតប៉ុន្តែលើកនេះនាងបាននិយាយថាព្រះបានបញ្ជូនពួកបរិសុទ្ធថ្មីម្នាក់មកនាង។ នាងបានឃើញវាចុះពីស្ថានសួគ៌នៅពេលនាងត្រឡប់មកពីដើរលេងហើយនាងត្រូវតែរត់ទៅចាប់វាមុនពេលវាធ្លាក់ដល់ដី។ អ្នកភូមិទាំងអស់បានរត់ត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់នាងវិញដើម្បីមើលថាតើវាជាការពិតឬទេ។ ប្រាកដណាស់វានៅទីនោះ: រូបសំណាកថ្មីមួយដែលមានពណ៌ភ្លឺថ្លារបស់ក្មេងប្រុសម្នាក់ទៀត។ អ្នករាល់គ្នាបានធ្វើឈើឆ្កាងហើយថ្វាយការអធិដ្ឋានដោយទម្លាក់ប្រាក់របស់ពួកគេនៅលើអាសនៈនៅពេលពួកគេចាកចេញពីផ្ទះ។ សូម្បីតែក្មេងប្រុសដែលរស់នៅជាមួយខ្ញុំក៏រំភើបចិត្តនឹងអព្ភូតហេតុនេះដែរហើយមិនអាចនិយាយពីវាបានពេញមួយរសៀល។
យប់នោះនៅតុអាហារខ្ញុំបានសួរពួកគេថាតើពួកគេពិតជាគិតយ៉ាងណាអំពីឧបទ្ទវហេតុនេះហើយពួកគេទាំងអស់នៅតែជឿជាក់យ៉ាងខ្លាំងថាវាជាការពិត។ ដូច្នេះខ្ញុំបានសួរពួកគេនូវសំណួរនេះថា៖ “បើរូបសំណាកនេះចុះមកពីស្ថានសួគ៌មែន... ហេតុអ្វីបានជាមានត្រា MADE IN GUATEMALA ជាប់នៅលើមូលដ្ឋានរបស់វា?”
មិនចាំបាច់និយាយទេវាបានបញ្ចប់ការសន្ទនាហើយប្រហែលជាបានធ្វើឱ្យជំនឿរបស់ពួកគេលើអព្ភូតហេតុញ័រ។ ប៉ុន្តែដោយសារតែឧបទ្ទវហេតុនេះពួកគេត្រូវបានបង្ខំចាប់ពីថ្ងៃនោះតទៅដើម្បីចាប់ផ្តើមមើលអ្វីៗកាន់តែរិះគន់។
ពួកគេនិយាយថាភាពល្ងង់ខ្លៅគឺជាសុភមង្គលហើយប្រហែលជាដូច្នេះហើយប៉ុន្តែជាញឹកញាប់មនុស្សល្ងង់ត្រូវបានមនុស្សប្រុសឬស្រីដែលមានចេតនាអាត្មានិយមនាំផ្លូវ។ ខ្ញុំជឿជាក់ថាអព្ភូតហេតុនៅតែកើតឡើងប៉ុន្តែខ្ញុំសូមណែនាំឱ្យរកមើលស្ទីគ័រ MADE IN មុនពេលអ្នកដាក់ជំនឿរបស់អ្នកលើវា។