អ្វីៗដំណើរការទៅដោយរលូនក្នុងឆ្នាំដំបូងនោះ។ ទោះបីជាខ្ញុំមិនចេះភាសាអេស្ប៉ាញក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនៅតែអាចគ្រប់គ្រងមណ្ឌលសុខភាពបាន ដោយសារតែប្រជាជនហុងឌូរ៉ាស តែងតែប្រើកាយវិការរួមជាមួយពាក្យ ដែលជួយកំណត់បញ្ហាសុខភាពភាគច្រើន។ ជេមส์នៅទីនោះដើម្បីជួយក្នុងករណីដែលពិបាកជាងនេះ ហើយខ្ញុំបានកត់សម្គាល់ឃើញថា កុមារក្នុងភូមិរៀនភាសាអង់គ្លេសលឿនជាងខ្ញុំរៀនភាសាអេស្ប៉ាញ។ បទពិសោធន៍របស់ខ្ញុំក្នុងនាមជាគិលានុបដ្ឋាយិកាផ្នែកចិត្តព្យាបាល ជាមន្ត្រីពេទ្យក្នុងកងទ័ពជើងទឹក និងជាអ្នកបម្រើការងារផ្នែកវេជ្ជសាស្ត្ររបស់នាវាចរណ៍ បានផ្តល់ឱ្យខ្ញុំនូវជំនាញចាំបាច់ដើម្បីគ្រប់គ្រងមណ្ឌលសុខភាព។ លើសពីនេះ បទពិសោធន៍ប្រយុទ្ធរបស់ខ្ញុំនៅវៀតណាម បានផ្តល់ឱ្យខ្ញុំនូវទំនុកចិត្តក្នុងការដោះស្រាយអាសន្នដូចជា ការកាត់អវយវៈ និងរបួសធ្ងន់ធ្ងរដោយសារកាំបិត ឬគ្រាប់កាំភ្លើង។ សម្រាប់ជំងឺដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់ ខ្ញុំបានប្រើ “Where There Is No Doctor” ជាមគ្គុទ្ទេសក៍របស់ខ្ញុំ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត សេចក្តីជំនឿរបស់ប្រជាជនក្នុងតំបន់ — ទោះបីជាមិនមែនជារបស់ខ្ញុំ — ក៏បានរួមចំណែកយ៉ាងសំខាន់ដល់តួនាទីបញ្ចុះបញ្ចូលរបស់ខ្ញុំក្នុងនាមជាវេជ្ជបណ្ឌិត។
វាពិបាកណាស់ដែលមិនមើលងាយ នៅពេលដែលមនុស្សដាក់អ្នកនៅលើជើងតម្កល់។ ប្រជាជនក្នុងភូមិមានចំណេះដឹងច្រើនជាងខ្ញុំទៅទៀតក្នុងរឿងជាច្រើន។ ពួកគេធ្វើរឿងដោយដៃដែលខ្ញុំមិនគិតថាអាចទៅរួច។ រឿងដែលខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវចាប់ផ្តើមដោយរបៀបណា។ ពេលមួយក្នុងចំណោមពេលទាំងនោះ គឺនៅពេលដែលគេសម្រេចចិត្តថា យើងគួរជីកអណ្តូងទឹកនៅមណ្ឌលសុខភាពថ្មី ហើយបុរសម្នាក់ដែលមានឈើដូចឆ្អឹងជំនីរត្រូវបានហៅពីភូមិជិតខាង។ គាត់เดินไปรอบๆทรัพย์สินจนกระทั่งไม้ชี้ลงไปทันที “Aqui” เขาพูดอย่างมั่นใจ และการขุดก็เริ่มขึ้น
រន្ធនោះមានទំហំធំល្មមសម្រាប់បុរសម្នាក់ឈរ ហើយនៅថ្ងៃដំបូង គាត់ก็จมอยู่เหนือศีรษะของเขา។ នៅថ្ងៃទីបួន គាត់ลงไปลึกมากจนเราต้องใช้ไฟฉายส่องดูเขา ในวันที่ห้า ผมได้ยินเขาตะโกนขึ้นว่า “Agua!” ผมมองลงไปและเห็นชายร่างเล็กที่ก้นบ่อ โดยมีผนังของหลุมถล่มรอบตัวเขา ผมโล่งใจที่เห็นเขาดึงตัวเองขึ้นจากบ่อ และโครงการที่เสี่ยงภัยนั้นก็เสร็จสิ้น… แต่มันก็อยู่ได้ไม่นาน ไม่มีอะไรเตรียมผมให้พร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป
ខណៈពេលដែលបុរសដែលជីករន្ធនោះសម្រាក បុរសផ្សេងទៀតបានចាប់ផ្តើមរំកិលបំពង់ស៊ីម៉ង់ជាច្រើនចូលទៅជិតអណ្តូង។ “តើពួកគេនឹងយកបំពង់ធ្ងន់ទាំងនោះចូលទៅក្នុងរន្ធដោយរបៀបណា?” ខ្ញុំបានសួរជេមส์។
“ដោយខ្សែពួរ” គាត់ឆ្លើយ
“ប៉ុន្តែអ្នកណាមានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីកាន់ខ្សែពួរ?”
“អឺ អ្នកជាបុរសធំជាងគេនៅទីនេះ” គាត់พูดติดตลก ผมเดา
ខ្ញុំបានមើលពួកគេចងខ្សែពួរវែងជុំវិញបំពង់ ហើយបន្ទាប់មកបញ្ជូនខ្សែនោះតាមរ៉កនៅលើកំពូលនៃបង្គោលឫស្សីធំមួយ។ ពួកគេพันเชือกไว้รอบเสาหลายครั้งและยื่นปลายเชือกให้ผม
“នេះហើយ កាន់វានៅពេលយើងរៀបចំបំពង់” ជេមส์បានណែនាំ។
ពួកគេ完成了将其他管子移近洞口的工作，然后将工人放回里面。我不知道他是否忘了什么，但当他到达底部时，他们将第一根管子推到了洞口上。我惊慌失措，因为我是唯一一个抓着绳子的人。
“等等，等等！”我喊道，紧紧地抓着绳子，但令我惊讶的是，绳子上的张力非常小。管子在洞口上方的微风中轻轻摇摆。
包括詹姆斯在内的所有人都笑了我的惊慌失措。“慢慢放开绳子，”他指示道。
我听从了他的建议，管子轻松地降入了井中。一个接一个地，其他管子也被放了下来，当最后一根管子放好，工人终于从洞里出来时，我松了一口气。
还有很多课程要学，有时我觉得自己更像个傻瓜而不是老师。我之所以能活下来，与我做出的任何明智决定都无关——事实上，最有可能的是我的无知让人同情我并想保护我。
Yocón 是一个危险的居住地。大多数男人，一些大男孩，甚至一些女人都佩戴着枪套里的枪，每个人都可以拿到砍刀——大多数都足够锋利，可以用来刮胡子。在到达洪都拉斯之前，我从未缝合过任何人，但在第一周内我就意识到我需要快速学习，因为砍刀伤将成为我的专长。我治疗过从孩子们砍甘蔗砍掉手指到男人偷窃被砍掉手的各种伤势。最令人难忘——也是最痛苦——的病例是一个被公牛顶伤的男人，他的阴囊需要缝合二十七针。
热带感染是第二常见的抱怨。那个地区也是人肤蝇的家园，它将卵附着在叮咬的昆虫上。当幼虫孵化时，它们会通过叮咬的伤口钻入皮肤，最终形成一个充满蛆虫的大脓包。
我没有治疗过多少枪伤，因为大多数携带枪支的男人都知道如何使用它们，并且很少失手。一个例外是一个男人，他要求我从他体内取出三颗子弹。在我到达村庄之前，他曾在一个敞开的卧室窗户被枪击七次。这是每个人晚上都要固定他们的木百叶窗的原因之一。我设法取出了所有三颗可触及的子弹，但在最后一颗上犹豫了，因为它离尾骨非常近。没有其他医生愿意碰它。我诚实地告诉他，我不是专业医生，缺乏此类病例的经验，但他坚持——无论结果如何——因为他无法骑马，而子弹仍然卡在他的臀部。
ខ្ញុំមិនដែលយល់ពីច្បាប់ដែលតម្រូវឲ្យបិទបង្អួចនៅពេលយប់ឡើយ។ ដោយគ្មានអគ្គិសនី យប់ៗជាញឹកញាប់មានកម្ដៅខ្លាំង ហើយការបិទបង្អួចក៏កាត់ផ្ដាច់ខ្យល់ដែលមានតិចតួចនោះដែរ។ មិនថាខ្ញុំត្អូញត្អែរប៉ុនណាទេ មនុស្សដទៃទៀតក្នុងផ្ទះនៅតែរឹងរូស។ ពេលខ្ញុំចង្អុលបង្ហាញថាខ្ញុំគ្មានសត្រូវណាដែលចង់បាញ់ខ្ញុំទេ ពួកគេប្រាប់ខ្ញុំថានោះមិនមែនជាហេតុផលតែមួយទេ។
“តើមានហេតុផលអ្វីទៀត?” ខ្ញុំសួរ។
“អាGetAxisគ្មានក្បាល!” ពួកគេនិយាយพร้อมគ្នា។
“អាGetAxisគ្មានក្បាល? គ្មានរឿងបែបនេះទេ។”
“មានហើយ” ក្មេងប្រុសម្នាក់ឆ្លើយ។ “ពេលខ្លះវាមកភូមិនៅពេលយប់ ហើយឈរនៅមាត់បង្អួច។ យើងទាំងអស់គ្នាបានឮវា។”
“ដូច្នេះ អ្នកបានឮសេះនៅខាងក្រៅបង្អួចរបស់អ្នក ហើយសន្មតថាអ្នកជិះគ្មានក្បាល? តើមាននរណាធ្លាប់បើកបង្អួចដើម្បីពិនិត្យទេ?”
“ទេ! ព្រោះបើយើងធ្វើដូច្នេះ វានឹងកាត់ក្បាលយើងចោល។”
“នោះជារឿងសម្រាប់ក្មេងតូចៗ” ខ្ញុំនិយាយ។ “អ្នកជាមនុស្សពេញវ័យហើយ។”
ខ្ញុំត្រឡប់ទៅកង្ហារខ្លួនឯងដោយប្រើសៀវភៅកត់ត្រា ហើយតាំងចិត្តរស់នៅក្នុងពិភពរបស់ពួកគេ។
Yocón ជាកន្លែងស្ងប់សុខភាគច្រើននៃពេលវេលា។ ដោយគ្មានអគ្គិសនី ភូមិក៏ស្ងាត់ទៅវិញនៅពេលដែលភាពងងឹតធ្លាក់ចុះ។ យប់ៗពោរពេញទៅដោយសំឡេងសត្វពេលរាត្រី ហើយប្រសិនបើអ្នកនៅស្ងៀម ហើយបិទភ្នែក អ្នកអាចឮទឹកហូរលើថ្មនៅក្នុងទន្លេដែលស្ត្រីបោកខោអាវនៅពេលថ្ងៃ។
វាគឺនៅក្នុងយប់មួយក្នុងចំណោមយប់ទាំងនោះ ដែលសំឡេងសេះមួយបានលោតចូលមកក្នុងភូមិ។ ការជិះយឺតមិនមែនជារឿងធម្មតាទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានគិតច្រើនទេ — រហូតដល់ក្មេងប្រុសម្នាក់ខ្សឹបថា “វាមកហើយ។”
“អ្នកណាមកហើយ?” ខ្ញុំខ្សឹបតបវិញ ដោយមិនប្រាកដថាហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំបន្ថយសំឡេងរបស់ខ្ញុំ។
“អាGetAxisគ្មានក្បាល។ ស្ងាត់ទៅដើម្បីកុំឲ្យវាឮយើង។”
“មិនមែនរឿងនេះទៀតទេ” ខ្ញុំនិយាយ។ “ខ្ញុំប្រាប់អ្នកហើយ គ្មានរឿងបែបនេះទេ។”
“ស្ងាត់។ ស្ដាប់។”
អ្នករាល់គ្នាអង្គុយឡើងលើគ្រែរបស់ពួកគេ។ ខ្ញុំនៅស្ងៀម ហើយមើលដោយភាពសប្បាយរីករាយបន្តិចបន្តួច នៅពេលពួកគេសម្លឹងមើលទៅបង្អួច។ យើងអាចឮសេះកាន់តែជិត — គ្លិក-គ្លុក គ្លិក-គ្លុក — រួចក៏ស្ងាត់ទៅ ពេលវាឈរនៅមាត់បង្អួចរបស់អ្នកជិតខាងយើង។ នៅទីបំផុត វាឈប់នៅខាងក្រៅបង្អួចរបស់យើង។ ដង្ហើមរបស់វាធ្ងន់ពេលវាស្រែកហើយរុញច្រមុះរបស់វាប្រឆាំងនឹងបង្អួចឈើ។
ខ្ញុំស្ទើរតែសើចខ្លាំងៗពេលក្មេងប្រុសម្នាក់ស្រែកឡើង ប៉ុន្តែខ្ញុំបានគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងបានព្រោះសម្រាប់ពួកគេ អារក្សនៅខាងក្រៅគឺពិតជាមានមែន។ “គ្មាននរណានៅខាងក្រៅទេ អ្នករាល់គ្នា។ វាគ្រាន់តែជាសេះប៉ុណ្ណោះ។ គ្មានអ្វីដែលត្រូវខ្លាចទេ។ គ្មានអាGetAxisគ្មានក្បាលទេ។”
ខ្ញុំចេញពីគ្រែរបស់ខ្ញុំ ហើយដើរទៅបង្អួច ដោយមានបំណងបើកវាដើម្បីបញ្ជាក់ចំណុចរបស់ខ្ញុំ។ ទោះជាយ៉ាងណា ក៏ពេលខ្ញុំចាប់ដៃចាក់សោនោះ សេះក៏ស្រែកឡើងម្ដងទៀត ហាក់ដូចជាដឹងថាខ្ញុំនៅទីនោះ ហើយខ្ញុំក៏លោតត្រឡប់ទៅគ្រែរបស់ខ្ញុំវិញដោយល្ងង់ខ្លៅ។
មានសំឡេងសើចក្នុងបន្ទប់ ហើយហាក់ដូចជាដឹងថាវាបានធ្វើឲ្យខ្ញុំក្លាយជាមនុស្សល្ងង់ សេះ និងអាចជាអ្នកជិះរបស់វាក៏បានផ្លាស់ទៅបង្អួចបន្ទាប់។