យើងរស់នៅក្នុងសំបក។ វាការពារយើង បង្កើតយើង និងផ្តល់ឱ្យយើងនូវទម្រង់។ ប៉ុន្តែសំបកមិនមែនជាជីវិតទេ វាគ្រាន់តែជាកប៉ាល់ប៉ុណ្ណោះ។ ថ្ងៃមួយ វាត្រូវតែបែកចេញ ហើយអ្វីដែលនៅខាងក្នុងនឹងបន្តទៅមុខ។
ក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំជាច្រើន ខ្ញុំបានស្វែងរកភាពប្រាកដប្រជាក្នុងអាថ៌កំបាំង។ ខ្ញុំចង់បានភស្តុតាងនៃព្រះ ហើយខ្ញុំបានព្យាយាមកសាងវាពីបទពិសោធន៍ដែលមិនអាចពន្យល់បាន។ ហេតុការណ៍ចម្លែក អារម្មណ៍ដែលកន្លងផុតទៅ ពេលវេលានៃការកោតខ្លាចទាំងនេះបានក្លាយជាការពិតដែលខ្ញុំពឹងផ្អែកលើ។ ដោយមានជំនឿ ពួកវាបានកាន់ជាប់មួយរយៈ។ ប៉ុន្តែជំនឿគឺជាការជឿដោយគ្មានភស្តុតាង ហើយនៅពេលដែលជំនឿរសាត់បាត់ទៅ ភាពមិនស្គាល់នៅតែមិនស្គាល់។
អាថ៌កំបាំងដោយខ្លួនឯងមិនមែនជាភស្តុតាងទេ។ UFOs មិនបញ្ជាក់ពីជនបរទេសទេ ដូចជាបាតុភូតដែលមិនអាចពន្យល់បានមិនបញ្ជាក់ពីព្រះទេ។ ពួកវាបញ្ជាក់តែថាមានអាថ៌កំបាំងប៉ុណ្ណោះ ហើយអាថ៌កំបាំងប៉ះពាល់ដល់មនុស្សគ្រប់គ្នា អ្នកជឿនិងអ្នកមិនជឿដូចគ្នា។ វាធ្វើឱ្យជីវិតគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ ប៉ុន្តែវាមិនតម្រូវឱ្យមានការសន្និដ្ឋានទេ។ យើងនឹងចាកចេញពីពិភពលោកនេះដោយមានសំណួរដែលមិនបានឆ្លើយ ហើយប្រហែលជាវាគួរតែបែបនោះ។ ល្អជាងក្នុងការចំណាយពេលវេលារបស់យើងដោយការឆ្ងល់ជាងការឈ្លោះប្រកែកគ្នាមិនចេះចប់។
ខ្ញុំលែងជឿលើព្រះដែលជាអ្នកបង្កើតនិងគ្រប់គ្រងយើងទៀតហើយ។ ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវហៅអ្វីមួយថាព្រះ វានឹងជាជីវិតផ្ទាល់។ ជីវិតស្ថិតនៅក្នុងយើង និងជុំវិញយើង។ វាតែងតែមានហើយនឹងមានជានិច្ច ទោះបីជាមនុស្សជាតិបានលេងផ្នែករបស់ខ្លួនយូរហើយក៏ដោយ។
ដូច្នេះខ្ញុំមិនខ្លាចសេចក្ដីស្លាប់ទេ។ ខ្ញុំឃើញវាជាពេលដែលសំបកត្រូវបានបោះចោល ហើយជីវិតនៅខាងក្នុងត្រូវបានដោះលែង។ កប៉ាល់បានបាត់ទៅហើយ ប៉ុន្តែខ្លឹមសារនៅតែបន្ត។
យើងជាគ្រាប់ពូជ និងសំបក អាថ៌កំបាំង និងជីវិត។ សំបកនឹងបែក ប៉ុន្តែជីវិតនៅខាងក្នុងនឹងคงនៅជារៀងរហូត។ សេចក្ដីស្លាប់មិនមែនជាទីបញ្ចប់ទេ ប៉ុន្តែជាការឆ្លងកាត់: សំបកបែកដើម្បីឱ្យជីវិតអាចឈានចូលទៅកាន់ផ្តេកបន្ទាប់របស់វា។
មតិយោបល់ សំណួរ ឬការឆ្លុះបញ្ចាំងរបស់អ្នកត្រូវបានស្វាគមន៍នៅលើ ទំព័រពិភាក្សា
