ការមកដល់របស់ខ្ញុំ
“បន្ទាប់។”
ពាក្យនោះបានបំបែកតាមច្រកចេញដូចជាការបាញ់កាំភ្លើង។ ក្បាលរបស់ខ្ញុំឈឺ គំនិតវិលវល់ជាបន្តបន្ទាប់៖ ទៅឬនៅ? នៅឬទៅ? សំឡេងអ្នកយាមបានលឺឡើងម្តងទៀត កាន់តែមុតស្រួចជាងមុន ដោយទាញខ្ញុំឆ្ពោះទៅរកការសម្រេចចិត្តដែលខ្ញុំមិនទាន់ត្រៀមខ្លួន។
.***
ខ្ញុំនៅក្មេងណាស់នៅពេលដែលខ្ញុំបានមកដល់ប្រទេសហុងឌូរ៉ាស។ ក្រឡេកមើលទៅក្រោយ ប្រហែលជាភាពឆោតល្ងង់របស់ខ្ញុំដែលបានជួយសង្គ្រោះខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនដឹងច្រើនអំពីប្រទេសនេះទេ នៅពេលដែលការអញ្ជើញបានមកដល់។ ជាការពិត ខ្ញុំមិនដឹងផងថាវានៅឯណា។ ខ្ញុំត្រូវរកមើលវានៅក្នុងសព្វវចនាធិប្បាយ។ អ្វីដែលខ្ញុំដឹងគឺថាវាជាឱកាសមួយដើម្បីចេញពីសហរដ្ឋអាមេរិក និងដកដង្ហើមខ្យល់ផ្សេង។ ខ្ញុំកំពុងរត់គេច - មិនមែនដោយសារតែអ្វីដែលខុសច្បាប់ទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែជីវិតដែលគ្មានន័យ។
វានឹងងាយស្រួលក្នុងការបន្ទោសវៀតណាម ឬបទពិសោធន៍ដ៏រន្ធត់ជាច្រើនទៀតដែលខ្ញុំបានឆ្លងកាត់ក្នុងរយៈពេលដប់ពីរឆ្នាំបន្ទាប់។ វាលើសពី PTSD ។ វាជាការយល់ដឹងថាខ្ញុំលែងសមនឹងសង្គមអាមេរិកទៀតហើយ។
ខ្ញុំបានផ្ញើប្រវត្តិរូបរបស់ខ្ញុំទៅអង្គការជាច្រើននៅក្រៅសហរដ្ឋអាមេរិក ប៉ុន្តែការខ្វះការអប់រំផ្លូវការ និងជំនាញភាសាបរទេសបានធ្វើឱ្យខ្ញុំអស់សិទ្ធិដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ បន្ទាប់មក ការហៅទូរស័ព្ទពីបូជាចារ្យបាទីស្ទម្នាក់នៅរដ្ឋ Mississippi បានផ្លាស់ប្តូរអ្វីៗទាំងអស់។ គាត់กำลังរៀបចំដំណើរទស្សនកិច្ចផ្នែកវេជ្ជសាស្ត្រទៅប្រទេសហុងឌូរ៉ាស ប៉ុន្តែវេជ្ជបណ្ឌិតដែលគ្រោងនឹងចែកថ្នាំបានដកខ្លួនចេញនៅនាទីចុងក្រោយ។ ប្រសិនបើគាត់រកនរណាម្នាក់ដែលមានការបណ្តុះបណ្តាលផ្នែកវេជ្ជសាស្រ្តដើម្បីជំនួសគាត់ក្នុងរយៈពេលពីរសប្តាហ៍ ដំណើរទស្សនកិច្ចនឹងត្រូវលុបចោល។ ខ្ញុំបាននិយាយថាខ្ញុំគ្រាន់តែជាគិលានុបដ្ឋាយិកាប៉ុណ្ណោះ មិនមែនជាវេជ្ជបណ្ឌិតទេ ប៉ុន្តែគាត់បានធានាខ្ញុំថាវានឹងមិនមានបញ្ហាទេ ព្រោះក្រុមនឹងទៅលេងមណ្ឌលកុមារកំព្រានៅលើភ្នំ។ តម្រូវការតែមួយគត់គឺលិខិតឆ្លងដែន និងប្រាក់ ៥០០ ដុល្លារសម្រាប់សំបុត្រយន្តហោះ និងការចំណាយសម្រាប់ដំណើរទស្សនកិច្ចរយៈពេល ៦ ថ្ងៃ។ ខ្ញុំបានទទួលយកភ្លាមៗ ដោយមិនគិតពីអ្វីទាំងអស់។
មួយថ្ងៃបន្ទាប់ពីទទួលបានការហៅទូរស័ព្ទ ខ្ញុំបានទៅការិយាល័យប្រៃសណីយ៍ដើម្បីដាក់ពាក្យសុំលិខិតឆ្លងដែន។ ខ្ញុំមិនចង់ប្រថុយទេ ដូច្នេះខ្ញុំបានបង់ប្រាក់បន្ថែមសម្រាប់សេវារហ័ស។ នោះបានកាត់បន្ថយប្រាក់ដែលខ្ញុំមាន ហើយខ្ញុំមិនប្រាកដថាខ្ញុំនឹងរកប្រាក់ដែលនៅសល់ដោយរបៀបណា។ ខ្ញុំបានលក់អ្វីៗស្ទើរតែទាំងអស់ដែលខ្ញុំមានរួចហើយដើម្បីសងបំណុលកាតឥណទាន ហើយទោះបីជាខ្ញុំនៅតែមានរថយន្ត Chevy របស់ខ្ញុំក៏ដោយ ដែលជាអ្វីដែលខ្ញុំស្បថថានឹងមិនលក់ទេ ខ្ញុំនៅតែជំពាក់វា ៨០០ ដុល្លារ។ ដោយមិនពេញចិត្ត ខ្ញុំបានដាក់ស្លាក "លក់" នៅលើវា ហើយចតវានៅទីធ្លាខាងមុខ។ នៅពេលរសៀល វាត្រូវបានលក់ក្នុងតម្លៃ ១,២០០.០០ ដុល្លារ ដោយទុកឱ្យខ្ញុំខ្វះអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវការ ៨០០ ដុល្លារ។ ការទៅលេងលោកពូ Rich ដែលកំពុងឈឺដោយជំងឺ ALS បានផ្តល់ប្រាក់ដែលនៅសល់។ ពេលខ្ញុំប្រាប់គាត់អំពីផែនការរបស់ខ្ញុំ គាត់បានឲ្យខ្ញុំ ២៥០ ដុល្លារដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ។
ឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំបានបើកឡានខ្ញុំទៅរដ្ឋ Mississippi នៅម៉ោងដែលបានព្រមព្រៀងគ្នា ហើយបានទុកខ្ញុំឱ្យស្ថិតក្រោមការមើលថែរបស់បូជាចារ្យបាទីស្ទ និងប្រពន្ធរបស់គាត់ ដែលជាគូស្នេហ៍ដែលរស់នៅក្នុងពិភពលោកដាច់ដោយឡែកពីគ្នា ប៉ុន្តែអាចបង្ហាញខ្លួនបានយ៉ាងល្អសម្រាប់មិត្តភក្តិ និងអ្នកចូលរួមរបស់ពួកគេ។ ក្នុងរយៈពេលដប់ពីរឆ្នាំខាងមុខ ជីវិតរបស់យើងនឹងអណ្តែតទៅមុខដូចបាឡុងឯករាជ្យបីនៅលើខ្សែរៀងៗខ្លួន៖ ស្ទើរតែគ្រប់ពេលជាមួយគ្នា ប៉ុន្តែមិនដែលប៉ះគ្នា។
នៅថ្ងៃដំបូងរបស់ខ្ញុំជាមួយលោកបូជាចារ្យនៅ Tegucigalpa មុនពេលក្រុមមកដល់ ខ្ញុំបានរៀនច្រើន។ ដូចបូជាចារ្យជាច្រើនដែលខ្ញុំបានជួបពីមុនមក គាត់ហាក់ដូចជាខុសប្លែកពីគេនៅពេលដែលគាត់នៅឆ្ងាយពីអ្នកគាំទ្រ និងអ្នកគាំទ្ររបស់គាត់។ រឿងនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រួយបារម្ភ ប៉ុន្តែគាត់បានពន្យល់ថា គោលដៅសំខាន់របស់គាត់នៅប្រទេស Honduras គឺដើម្បីស្វែងរកភូមិមួយកន្លែងដែលក្រុមគ្រូពេទ្យអាចបង្កើតមណ្ឌលសុខភាពអចិន្ត្រៃយ៍បាន។ គ្រូពេទ្យទាំងនេះបានឧបត្ថម្ភកិច្ចខិតខំរបស់គាត់ ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំមានសង្ឃឹម ដោយដឹងថាមានអ្នកដទៃទៀតចូលរួម។
សមាជិកក្រុមដែលនៅសល់បានមកដល់អាកាសយានដ្ឋាន Toncontín នៅព្រឹកបន្ទាប់។ នាយកមណ្ឌលកុមារកំព្រភ្នំបានរៀបចំឡានក្រុងភូមិក្នុងស្រុកដើម្បីមកទទួលពួកយើង។ ទោះបីជាឡានក្រុងមានមនុស្សច្រើនក៏ដោយ ក៏វាច្បាស់ណាស់ថា កៅអីខាងមុខត្រូវបានបម្រុងទុកសម្រាប់ពួកយើង។ ការធ្វើដំណើរមានរយៈពេលប្រាំម៉ោង ដោយមានការឈប់សម្រាកត្រឹមតែ ២០ នាទីប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុងអំឡុងពេលធ្វើដំណើរ មិនមានអន្តរកម្មណាមួយរវាងអ្នកភូមិ និងពួកយើងទេ។
ខ្ញុំមានការខកចិត្តនឹងការធ្វើដំណើរតាមឡានក្រុង ហើយការខកចិត្តរបស់ខ្ញុំកាន់តែខ្លាំងឡើងនៅពេលមកដល់មណ្ឌលកុមារកំព្រា ដោយសារតែវាហាក់ដូចជាពួកគេបានរៀបចំការមកដល់របស់យើងតិចតួចណាស់។ នាយកបេសកកម្ម និងប្រពន្ធរបស់គាត់បានសុំទោសចំពោះស្ថានភាពបន្ទប់ ដោយពន្យល់ថាពួកគេទើបតែត្រលប់មកពីសម្រាករយៈពេលប្រាំមួយខែ ហើយមិនមានពេលសម្អាតផ្ទះទេ។ លោកបូជាចារ្យ និងនាយកបេសកកម្មបានលាទៅការិយាល័យបេសកកម្ម ខណៈដែលក្រុមរបស់យើងបានរៀបចំផ្ទះ។ បន្ទាប់មក យើងបានជួបកុមារកំព្រា ២០ នាក់ ដែលត្រូវបានស្នាក់នៅក្នុងសំណង់ឈើ និងដែកដែលសាងសង់មិនបានល្អនៅខាងក្រោយផ្ទះបូជាចារ្យ។ ពួកគេមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចូលក្នុងផ្ទះនាយកទេ ហើយយើងត្រូវបានគេប្រាប់ថា អន្តរកម្មទាំងអស់ត្រូវតែកើតឡើងនៅក្នុងតំបន់រស់នៅរបស់ពួកគេ។ ខ្ញុំចង់ស្គាល់ពួកគេ ប៉ុន្តែឧបសគ្គភាសាធ្វើឱ្យរឿងនេះពិបាក។ នាយកបានផ្តល់ឱកាសតិចតួចសម្រាប់ការទំនាក់ទំនងក្រៅពីវត្តមានរបស់គាត់។
មានកុមារម្នាក់ដែលមានពិការភាពខាងរាងកាយ — ជា “តុក្កតា” របស់ពួកគេសម្រាប់គោលបំណងរៃអង្គាសប្រាក់ ដូចដែលខ្ញុំបានយល់។ រឿងរ៉ាវគឺថាគាត់ត្រូវការការវះកាត់នៅសហរដ្ឋអាមេរិក ហើយអ្នកបរិច្ចាគត្រូវបានគេស្នើសុំឱ្យផ្តល់ជំនួយសម្រាប់វា។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំសង្ស័យយ៉ាងខ្លាំងថា គ្មាននរណាម្នាក់មានបំណងអនុវត្តការវះកាត់នោះទេ ដោយមិនគិតពីចំនួនប្រាក់ដែលបានរៃអង្គាសបាន។
ខ្ញុំបានចេញទៅក្រៅជាច្រើនដងជាមួយនឹងលោក James ដែលជាអ្នកបកប្រែវ័យក្មេងដែលត្រូវបានជួលដោយលោកសង្ឃ។ ទោះបីជាពលរដ្ឋអាមេរិកក៏ដោយ ការចិញ្ចឹមបីបាច់របស់គាត់នៅប្រទេសហុងឌូរ៉ាស ដោយសារតែការងារផ្សព្វផ្សាយសាសនារបស់ឪពុកគាត់ បានផ្តល់ឱ្យគាត់នូវទស្សនៈក្នុងស្រុក។ យើងបានទៅលេងគ្រួសារជាច្រើននៅក្នុងសហគមន៍ជិតខាង ហើយខ្ញុំបានព្យាបាលកុមារដែលមានជំងឺខ្វះអាហារូបត្ថម្ភយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ រួមជាមួយនឹងអ្នកដទៃទៀតដែលត្រូវការការថែទាំវេជ្ជសាស្រ្តលើសពីអ្វីដែលការផ្គត់ផ្គង់មានកំណត់របស់យើងអាចផ្តល់បាន។ ខណៈពេលដែលរឿងនេះកើតឡើង ខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមសួរអំពីគោលបំណងពិតនៃការរៀបចំដំណើរកម្សាន្តនេះ។ មណ្ឌលកុមារកំព្រាក៏មានអារម្មណ៍ដូចជាកន្លែងលាក់ខ្លួនតិចជាង និងជាឆាកសម្រាប់អ្នកឧបត្ថម្ភច្រើនជាង។ ខ្ញុំបានមកស្វែងរកគោលបំណង ប៉ុន្តែរួចទៅហើយ ខ្ញុំបានដឹងថាការរស់រានមានជីវិតនៅទីនេះនឹងមានន័យថាការរៀនមើលតាមរយៈរបាំង។
ទោះបីជាខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាយើងមិនបានសម្រេចអ្វីច្រើនក្នុងអំឡុងពេលដែលយើងនៅទីនោះក៏ដោយ ខ្ញុំមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងចំពោះកុមារ និងអ្នកភូមិ។ មិនយូរប៉ុន្មាន វាដល់ពេលត្រូវចាកចេញ ហើយពេលកំពុងរង់ចាំឡានក្រុងនៅខាងក្រៅ យើងបានឮវាខិតជិតពីទីរួមខេត្ត។ តន្ត្រីមានសូរខ្លាំង ហើយអ្នកដំណើរច្រៀងតាម។ កៅអីខាងមុខទាំងអស់ត្រូវបានកាន់កាប់ ប៉ុន្តែនាយកបេសកកម្មបានឡើងឡានក្រុង ហើយនិយាយខ្លីៗជាមួយអ្នកបើកបរ។ ខ្ញុំបានឃើញលុយផ្លាស់ប្តូរដៃ។ មិនយូរបន្ទាប់មក អ្នកបើកបរបានប្រាប់អ្នកដំណើរបីជួរដំបូងឱ្យទៅខាងក្រោយ។ ពេលពួកគេស្តាប់បង្គាប់ដោយស្ទាក់ស្ទើរ ខ្ញុំបានដឹងថាហេតុអ្វីបានជាអ្នកដំណើរនៅតាមផ្លូវឡើងស្ងាត់និងឆ្ងាយ។
ខ្ញុំជាអ្នកចុងក្រោយដែលបានឡើងឡានក្រុង ហើយពេលខ្ញុំដើរតាមច្រកដើរ ខ្ញុំបានមើលទៅខាងក្រោយ ហើយស្ទើរតែមានអារម្មណ៍ថាមានការប្រឆាំងចេញពីអ្នកដំណើរដែលត្រូវបានផ្លាស់ទី។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានកត់សម្គាល់ឃើញអ្វីមួយ៖ នៅជិតខាងក្រោយបំផុត មានស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់កំពុងអង្គុយតែម្នាក់ឯងជាមួយនឹងទ្រុងមាន់នៅជើងរបស់នាង។ អ្វីមួយអំពីភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់នាងក្នុងចំណោមភាពអ៊ូអរទាំងអស់បានធ្វើឱ្យខ្ញុំបន្តដើរ។ ជំនួសឱ្យការអង្គុយកៅអីដែលបានកក់ទុកនៅខាងមុខ ខ្ញុំបានទៅដល់ខាងក្រោយហើយបានសួរតាមដែលខ្ញុំអាចធ្វើបានដោយគ្មានភាសារួមគ្នាថា តើខ្ញុំអាចអង្គុយជាមួយនាងបានទេ។ នាងហាក់ដូចជាមិនខ្វល់ពីគំនិតនេះទេ ដូច្នេះខ្ញុំបានអង្គុយក្បែរនាងពេលឡានក្រុងចាប់ផ្តើមទៅមុខ ហើយតន្ត្រីក៏ចាប់ផ្តើមឡើងវិញ។
វាមិនបានលេងយូរទេ។ នាយកបានក្រោកឈរឡើង ផ្អៀងទៅអ្នកបើកបរ ហើយបានឱ្យលុយគាត់បន្ថែមទៀត។ តន្ត្រីបានឈប់ភ្លាមៗ ហើយសម្រាប់រយៈពេលប្រាំម៉ោងបន្ទាប់ឡានក្រុងបានបើកក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់ជិតបំផុត — បែកដោយសំឡេងក្រុមបេសកកម្មនៅខាងមុខ ដែលនិយាយដោយសេរីក្នុងចំណោមពួកគេជាភាសាអង់គ្លេស ដោយចែករំលែកការចាប់អារម្មណ៍របស់ពួកគេអំពីប្រទេសនេះ និងប្រជាជនរបស់ខ្លួនដោយភាពស្មោះត្រង់ងាយស្រួលរបស់អ្នកដែលសន្មតថាគ្មាននរណាអាចយល់ពួកគេបាន។ អ្វីខ្លះដែលពួកគេបាននិយាយគឺមិនសូវមានចិត្តសប្បុរសទេ ហើយខ្ញុំខ្មាសដែលបានពាក់ព័ន្ធជាមួយពួកគេ។
ខ្ញុំអង្គុយនៅខាងក្រោយជាមួយស្ត្រីចំណាស់និងមាន់របស់គាត់ដោយមិននិយាយអ្វីទាំងអស់។ ប៉ុន្តែចិត្តរបស់ខ្ញុំមិនស្ងប់ទេ។ ខ្ញុំបានមកប្រទេសហុងឌូរ៉ាស់ជាផ្នែកមួយនៃក្រុមមួយ ដោយបានបញ្ចូលទៅក្នុងតួនាទីដែលនរណាម្នាក់ទៀតបានសរសេរសម្រាប់ខ្ញុំ។ ឥឡូវនេះ ដោយបានឃើញជនបទឆ្លងកាត់បង្អួច ខ្ញុំបានយល់ថាខ្ញុំលែងចង់សម្តែងតួនាទីទៀតហើយ។ ខ្ញុំខ្លាចក្នុងការត្រលប់ទៅរកជីវិតដែលខ្ញុំបានបោះបង់ចោល ប៉ុន្តែដោយគ្មានលុយ គ្មានផែនការ និងគ្មានកន្លែងដេក ខ្ញុំគ្មានជម្រើសផ្សេងទេ។ ក្បាលរបស់ខ្ញុំនៅតែវិលនៅពេលដែលឡានក្រុងឈប់នៅមុខច្រកចេញរបស់អាកាសយានដ្ឋាន។ យើងបាននិយាយលាទៅនាយកបេសកកម្ម និងទៅកាន់ James ហើយខ្ញុំបានឈរតម្រង់ជួរគយ ដោយកាន់កាបូបនៅក្នុងដៃ ដោយព្យាយាមធ្វើខ្លួនជាមនុស្សដែលដឹងថាគាត់នឹងទៅណា។
***
“បន្ទាប់!”
“ម្តងទៀត សំណួរបានវិលជុំវិញ៖ នៅឬទៅ។ ប៉ុន្តែលើកនេះ ខ្ញុំបានឮចម្លើយរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់ — បាននិយាយចេញមកក្រៅមុនពេលខ្ញុំអាចបញ្ឈប់ខ្លួនឯងបាន៖ “James! តើខ្ញុំអាចស្នាក់នៅផ្ទះរបស់អ្នកបានពីរបីថ្ងៃទេ?”
“បាទ គ្មានបញ្ហាទេ ប៉ុន្តែអ្នកនឹងត្រូវដេកនៅលើឥដ្ឋ។”
“ល្អ!” ខ្ញុំស្រែកពេលខ្ញុំចាប់កាបូបរបស់ខ្ញុំ ហើយដើរត្រលប់មកវិញតាមទ្វារស្ថានីយ៍ ឆ្ងាយពីជួរ ជើងហោះហើរ និងអ្វីៗទាំងអស់ដែលខ្ញុំកំពុងឆ្ពោះទៅរក។ ក្រុមឈរមើលខ្ញុំទៅ ដោយមានការភ្ញាក់ផ្អើលពេកមិនអាចនិយាយអ្វីបានច្រើនទេ។ ខ្ញុំបានលើកដៃលាពួកគេ ហើយបន្តដើរ។
ខ្ញុំបានមកដល់ប្រទេសហុងឌូរ៉ាស់ដោយមានប្រាក់ ៩៣.០០ ដុល្លារសម្រាប់ចំណាយលើការធ្វើដំណើររយៈពេលប្រាំមួយថ្ងៃ។ ខ្ញុំបានស្នាក់នៅរយៈពេល ១២ ឆ្នាំ។