កាលខ្ញុំនៅក្មេងឪពុកខ្ញុំលេងបាល់បោះលីគពាក់កណ្តាលអាជីពនៅក្រង់វីល រដ្ឋមីឈីហ្គែន។ គាត់រកបានប្រាក់ពីរបីដុល្លារក្នុងមួយប្រកួត ប៉ុន្តែប្រាក់មានកំណត់ ហើយគ្រួសារយើងតែងតែមិនមានលទ្ធភាពទិញសំបុត្រ។ ម្តាយខ្ញុំតែងតែមានល្បិចរកវិធីនាំពួកយើងចូល រហូតដល់យប់មួយអ្នកចាំទ្វារថ្មីម្នាក់បានបដិសេធ។ ឪពុកខ្ញុំចូលទៅខាងក្នុងដើម្បីចុះឈ្មោះ ចំណែកឯម្តាយខ្ញុំបាននាំពួកយើងត្រឡប់ទៅឡានវិញ។

មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់ត្រឡប់មកវិញហើយខ្សឹបថា “តាមខ្ញុំមក។” ពួកយើងលួចលាក់តាមរបងលួសរហូតដល់គាត់ចង្អុលទៅរន្ធមួយនៅខាងក្រោម។ ខេនចូលមុន ខ្ញុំចូលបន្ទាប់ រួចរ៉ន។ ម្តាយខ្ញុំក៏លូនចូលចុងក្រោយ ដោយបោសធូលីចេញពីសម្លៀកបំពាក់។ “កុំប្រាប់អ្នកណា” គាត់បានប្រាប់។ ប៉ុន្មាននាទីក្រោយមក គាត់ក៏ដួលចូលទៅក្នុងរន្ធមួយ បណ្តាលឲ្យកជើងគាត់រមួល។

ខ្ញុំរត់ទៅបន្ទប់ផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់ដើម្បីរកឪពុកខ្ញុំ។ គាត់ចាកចេញពីការប្រកួតទាំងដែលអ្នកគ្រប់គ្រងជំទាស់ ហើយក៏ដឹកម្តាយខ្ញុំចេញទៅក្រៅ អ្នកចាំសំបុត្រដែលសង្ស័យ។ ថ្ងៃបន្ទាប់លោកវេជ្ជបណ្ឌិតប្រ៊ុករ khẳng định វាគ្រាន់តែជាការរលាត់។ យើងមិនដែលព្យាយាមលួចចូលម្តងទៀតទេ។

ឪពុកខ្ញុំស្រឡាញ់បាល់បោះ គាត់សុបិនចង់លេងអាជីព ប៉ុន្តែគ្រួសារ comes first។ គាត់បានលះបង់ការប្រកួតលីគពាក់កណ្តាលអាជីព ទោះបីជាពេលខ្លះគាត់សន្សំលុយបានគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីនាំពួកយើងទៅមើលក្រុម Detroit Tigers ក៏ដោយ។ ម្តាយខ្ញុំគាំទ្រក្រុម Yankees និង Yogi Berra។

ដោយសារតែឪពុកខ្ញុំស្រឡាញ់កីឡា គាត់ចង់ឲ្យកូនប្រុសរបស់គាត់ចែករំលែកចំណង់ចំណូលចិត្តនោះ។ ថ្ងៃមួយ គាត់ក៏យកដំបងវាយកូនបាល់ថ្មីមួយមក។ ក្នុងនាមជាកូនច្បង ខ្ញុំក៏បានយកវាភ្លាមៗ ហើយក៏កំណត់ច្បាប់សម្រាប់ការប្រកួតក្នុងភូមិរបស់យើង។ ប្រសិនបើក្រុមខ្ញុំចាប់ផ្តើមចាញ់ ខ្ញុំក៏នឹងដកយកឧបករណ៍នោះចេញ ហើយក៏បញ្ចប់ថ្ងៃនោះទៅ។ រឿងនោះក៏ផ្លាស់ប្តូរនៅពេល Tom Gifford មកដល់ជាមួយនឹងឧបករណ៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់។ ស្រាប់តែច្បាប់របស់ខ្ញុំក៏លែងមានតម្លៃ ហើយខ្ញុំក៏ត្រូវរៀនពីរបៀបលេងតាមច្បាប់របស់ Tom។

ខ្ញុំចង់និយាយថាខ្ញុំបានរៀនមេរៀនរបស់ខ្ញុំនៅពេលនោះ។ ខ្ញុំមិនបាន… មិនពេញលេញទេ។ ការបោះបង់ការគ្រប់គ្រងគឺជារឿងលំបាក។ ប៉ុន្តែនេះជាអ្វីដែលខ្ញុំដឹង:

របងដែលយើងលូនក្រោមពេលនៅក្មេង ក៏ក្លាយជាព្រំដែនដែលយើងត្រូវឆ្លងកាត់ពេលយើងពេញវ័យ។ បាល់បោះបានបង្រៀនខ្ញុំនូវអ្វីមួយដែលខ្ញុំបានយកជាប់ខ្លួនតាំងពីពេលនោះមក។ ការគ្រប់គ្រងគឺមិនស្ថិតស្ថេរ។ ដំបងវាយកូនបាល់ក៏ផ្លាស់ប្តូរ ច្បាប់ក៏ផ្លាស់ប្តូរ ហើយការប្រកួតក៏បន្តទៅមុខមិនថាពួកយើងចូលចិត្ត ឬមិនចូលចិត្ត។ យើងអាចតោងជាប់នឹងមោទនភាព ហើយមើលពីគែមទីលាន ឬយើងអាចឈានជើងចូលទៅក្នុងទីលានវិញ ហើយលេងតាមច្បាប់ដែលយើងបង្កើតរួមគ្នា… ព្រោះនៅទីបញ្ចប់ ការប្រកួតមិនមែននិយាយអំពីអ្នកណាជាម្ចាស់ដំបងវាយកូនបាល់… វាជាការនិយាយអំពីថាតើអ្នករាល់គ្នាមានឱកាសក្នុងការវាយឬអត់។