បាល់មូលអាថ៌កំបាំងទាំងនោះ

រូបភាព​នេះ​ជា​រូបថត​គ្រាប់​បាល់​ដំបូង​បង្អស់​ដែល​ខ្ញុំ​ថត​បាន។ រហូត​មក​ដល់​ពេល​នោះ ខ្ញុំ​មិន​បាន​ដឹង​អំពី​គ្រាប់​បាល់​ទេ ដូច្នេះ​ការ​ឃើញ​មួយ​គឺ​ជា​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​មួយ។ អ្នកជំងឺ​ទើបតែ​ស្លាប់ ហើយ​ដោយសារ​ក្រុម​គ្រួសារ​ចង់​បន្ត​ការ​បូជា​ភ្លាមៗ ខ្ញុំ​មិន​មាន​ពេល​រុំ​សព​ដោយ​ក្រណាត់​ទេ។ ខ្ញុំ​បាន​រុំ​កន្សែង​លើ​មុខ​គាត់​ពេល​ព្រះសង្ឃ​មក​ដល់​ពិធី។ អំឡុង​ពេល​ដែល​ពួកគាត់​សូត្រ​ធម៌ មាន​សំឡេង​ក្នុង​ចិត្ត​មួយ​បាន​ជំរុញ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ថតរូប។ ដំបូង​ឡើយ ខ្ញុំ​បាន​ព្រងើយ​កន្តើយ​នឹង​វា​ដោយសារ​ពន្លឺ​មិន​ល្អ ហើយ​ខ្ញុំ​គិត​ថា​វា​មិន​សមរម្យ​ទេ ប៉ុន្តែ​សំឡេង​ក្នុង​ចិត្ត​នៅតែ​បន្ត។ ដោយ​មិន​ពេញចិត្ត ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​យក​កាមេរ៉ា​ពី​ការិយាល័យ។ ពន្លឺ​ភ្លើង​របស់​កាមេរ៉ា​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​ព្រះសង្ឃ​ភ័យ​ស្លន់ស្លោ ហើយ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ខ្មាសអៀន​ដែល​បាន​ថតរូប។ ខ្ញុំ​បាន​បន្ទាប​កាមេរ៉ា​ចុះ ហើយ​មិន​បាន​មើល​រូបថត​នោះ​វិញ​ទេ រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​បន្ទាប់។

មួយ​ឆ្នាំ​មុន​នោះ ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ពន្លឺ​ចេញ​ពី​ភ្នែក​របស់ Chhang ជា​ក្មេង​ប្រុស​ម្នាក់​ដែល​ស្លាប់​ដោយសារ​ផលវិបាក​ទាក់ទង​នឹង​ជំងឺ AIDS។ ដោយសារ​ហេតុផល​នោះ ខ្ញុំ​មាន​ការ​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ដែល​បាន​ឃើញ​គ្រាប់​បាល់​នេះ​ពីលើ​ភ្នែក​របស់​បុរស​ម្នាក់​នេះ​ដែល​ទើបតែ​ស្លាប់ — ជាពិសេស​ដោយសារ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បង្ខំ​ចិត្ត​ថតរូប​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន។

វានឹង​មិន​មែន​ជា​លើក​ចុងក្រោយ​ដែល​យើង​ឃើញ​គ្រាប់​បាល់​ទាំងនេះ​ទេ។ ពួកវា​នឹង​លេចឡើង​ជា​ច្រើន​ដង​ទៀត​ក្នុង​រូបថត​ឌីជីថល​របស់​ខ្ញុំ និង​ក្នុង​រូបថត​ដែល​ថត​ដោយ​កាមេរ៉ា​ផ្សេងៗ។ រូបភាព​ខាងលើ​ត្រូវ​បាន​ថត​បន្ទាប់ពី​សម្អាត​វត្ត — អ្នក​ខ្លះ​អាច​ពន្យល់​បាន​យ៉ាង​ងាយ​ថា​ជា​ធូលី​នៅលើ​កញ្ចក់​កាមេរ៉ា។

រូបភាព​ខាងលើ​ត្រូវ​បាន​ថត​នៅ​ពេល​យប់ ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​សម្អាត​ថាស​បូជា​បន្ទាប់ពី​ក្មេងស្រី​ម្នាក់​ស្លាប់ — អ្នក​ខ្លះ​អាច​ច្រឡំ​ថា​ជា​ផេះ​នៅលើ​កញ្ចក់​កាមេរ៉ា​របស់​ខ្ញុំ​បាន​យ៉ាង​ងាយ។

គ្រាប់​បាល់​នៅ​ផ្នែក​ខាងក្រោម​នៃ​រូបភាព​នេះ​ហាក់ដូចជា​កំពុង​សម្លឹង​មក​ខ្ញុំ ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ឈរ​នៅ​ពីមុខ​បង្អួច​បន្ទប់​អនុស្សាវរីយ៍ ដែល​បង្ហាញ​រូប​ថត​របស់​អ្នក​ដែល​បាន​ស្លាប់។ ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​គេ​ប្រាប់​ថា “ភាគច្រើន​ទំនងជា​មាន​ស្នាម​ប្រឡាក់​នៅលើ​បង្អួច។”

អ្នក​មិន​ដែល​ដើរ​តែឯង​ទេ ហើយ​រូបភាព​ខាងលើ​ក៏​បង្ហាញ​ដូច្នោះ​ដែរ។ មាន​នរណា​ម្នាក់​បាន​ថតរូប​នេះ ខណៈ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុង​ដើរ​ជាមួយ​កូន​ម្នាក់​ទៅ​កាន់​ទី​បូជា​សម្រាប់​ការ​ធ្វើ​សមាធិ​ពេល​យប់​របស់​យើង។ ខ្ញុំ​មិន​បាន​កាន់​អ្វី​នៅ​ដៃ​ឆ្វេង​របស់​ខ្ញុំ​ទេ។

រូប​ថត​របស់ Chhang នេះ​ធ្លាប់​ព្យួរ​នៅ​កន្លែង​ទទួលទាន​អាហារ​ខាងក្រៅ​របស់​យើង។ វា​ចេញ​ពី​ភ្នែក​របស់​គាត់​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ពន្លឺ​បញ្ចេញ​នៅ​ថ្ងៃ​ដែល​គាត់​ស្លាប់។ មុន​ពេល​ថតរូប​នេះ​បន្តិច មាន​ក្មេង​ម្នាក់​បាន​ស្រែក​ហៅ​ឈ្មោះ​គាត់។ ភ្លៀង​បាន​ឈប់​មួយ​សន្ទុះ​មុន​នេះ ហើយ​ជា​ការ​ពិត​ណាស់ ដំណក់​ទឹកភ្លៀង​បាន​ធ្លាក់​លើ​កញ្ចក់​កាមេរ៉ា​របស់​ខ្ញុំ។

រូបភាព​នេះ​ធ្វើ​ឱ្យ​អ្នក​ថតរូប​អាជីព​ថែមទាំង​មានការ​ភ័ន្តច្រឡំ។ គ្រាប់​បាល់​ដែល​កំពុង​ເຄីល​ហាក់ដូចជា​កំពុង​ធ្វើ​ដំណើរ​យ៉ាង​លឿន​លើ​រូបថត​របស់ Chhang នៅ​ពេល​យប់​ដែល​ក្មេងៗ​កំពុង​ចេញ​ទៅ​រក​គាត់ ដោយ​មាន​កាមេរ៉ា​របស់​ខ្ញុំ។

ខ្ញុំ​គិត​ថា​អ្នក​អាច​គិត​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​អំពី​រូបភាព​ខាង​លើ — ខ្ញុំ​មិន​បាន​ព្យាយាម​បញ្ជាក់​អ្វី​មួយ​ជាមួយ​នឹង​ពួក​គេ​ទេ។ ទោះ​បី​ជា​ពួក​គេ​ផ្តល់​នូវ​ការ​លួងលោម​ខ្លះ​ដល់​ខ្ញុំ​ក៏​ដោយ ក៏​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​មិន​ទាន់​សន្និដ្ឋាន​ថា​គ្រាប់​បាល់​ទាំង​នេះ​ជា​វិញ្ញាណ​ដែរ។ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ជឿ​ថា​ជីវិត​គឺ​ជា​ថាមពល​ដ៏​អស់​កល្ប​ជានិច្ច ដូច្នេះ​រូបភាព​ខ្លះ​អាច​មាន​ច្រើន​ជាង​ធូលី​នៅ​លើ​កញ្ចក់។

កំណត់ចំណាំរបស់អ្នកនិពន្ធ

រូបភាព​ខ្លះ​ខាង​លើ​ត្រូវ​បាន​កែ​លម្អ​ដោយ AI ប៉ុន្តែ​រូបភាព​ដើម​មិន​ត្រូវ​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទេ។ ប្រសិនបើ​អ្នក​មាន​មតិ​យោបល់​លើ​ប្រធានបទ​នេះ សូម​ចែករំលែក​វា​នៅ​លើ ទំព័រ​ពិភាក្សា។