នៅតំបន់ភាគខាងជើងនៃសហរដ្ឋអាមេរិក ផ្លូវថ្នល់ស្ងាត់ជ្រងំ។ គ្មានទីក្រុងណាមកបន្ថយល្បឿនអ្នកឡើយ គ្មានអ្នកធ្វើដំណើរណាមកចែកផ្លូវជាមួយអ្នកឡើយ។ ការបើកបរក្នុងល្បឿនមួយរយម៉ាយក្នុងរថយន្ត Thunderbird គឺគ្មានការលំបាកឡើយ នៅពេលអ្នកជាមនុស្សតែម្នាក់គត់នៅលើមហាវិថី។ អ្វីៗគឺរលូនរហូតដល់ខ្ញុំទៅដល់តំបន់ Upper Peninsula នៃរដ្ឋ Michigan ដែលមេឃបានបែកចេញហើយ ភ្លៀងក៏ធ្លាក់ចុះមកជាបន្ទះ។ សូម្បីតែដោយមានអ្នកជូតកញ្ចក់រថយន្តក៏ដោយ ផ្លូវក៏បានព្រិលទៅជាពណ៌ប្រផេះ។ បន្ទាប់មក ដោយគ្មានការព្រមានអ្វីឡើយ មហាវិថីក៏បានបញ្ចប់ទៅ។ បង្គោលផ្លូវបំបែរដែលមានភ្លើងភ្លឹបភ្លែតៗបានបញ្ចេញពន្លឺឆ្លងកាត់ព្យុះ។
ខ្ញុំបានបើកបរតាមផ្លូវតូចចង្អៀតអស់ជាច្រើនម៉ាយរហូតដល់ភ្លៀងឈប់នៅពេលខ្ញុំឆ្លងស្ពានតូចមួយ។ ខ្ញុំបានឈប់រថយន្ត ហើយបានបើកផែនទីមើល ហើយខ្ញុំដឹងថាផ្លូវដែលខ្ញុំកំពុងបើកនោះនាំចូលទៅក្នុងតំបន់ព្រៃកាន់តែជ្រៅ មិនមែនត្រឡប់ទៅមហាវិថីវិញទេ។ ការបើកបរត្រឡប់ក្រោយនឹងមានន័យថាខកខានការឡើងកាណូតទៅកោះ Drummond Island និងយប់មួយទៀតដែលត្រូវដេកក្នុងរថយន្ត។
“លោកម្ចាស់អើយ” ខ្ញុំស្រែកទៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ “តើមានប្រយោជន៍អ្វីខ្លះអាចកើតឡើងពីរឿងនេះ?”
ចម្លើយបានមកជាបន្ទាន់ដោយមានសំឡេងគោះខ្លាំងៗនៅលើដំបូលរថយន្ត និងសំឡេងមួយស្រែកថា “អ្នកស្រឡាញ់ព្រះយេស៊ូឬ? ខ្ញុំគឺព្រះយេស៊ូ!”
ខ្ញុំបានងាកទៅមើលក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលមានសក់ពណ៌ទង់ដែង និងភ្នែកពណ៌ខៀវកំពុងសម្លឹងមើលតាមបង្អួចខាងក្រោយ ក្មេងប្រុសម្នាក់ទៀតកំពុងទាញកាបូបស្ពាយពីក្រោមស្ពាន។ “ស្អី?” ខ្ញុំនិយាយជាប់ៗគ្នា នៅតែមានការភ្ញាក់ផ្អើល។
“ខ្ញុំគឺព្រះយេស៊ូ” គាត់បាននិយាយម្តងទៀត ដោយចង្អុលទៅលើស្ទីគ័រនៅលើបង្អួចរបស់ខ្ញុំ៖ ស្រែកឡានប្រសិនបើអ្នកស្រឡាញ់ព្រះយេស៊ូ។
ឈ្មោះរបស់គាត់គឺព្រះយេស៊ូ ហើយគាត់និងមិត្តភក្តិរបស់គាត់មកពីប្រទេសបារាំង។ ពួកគេបានចាប់ផ្តើមដំណើរពីទីក្រុងញូវយ៉កឆ្ពោះទៅរដ្ឋ California ប៉ុន្តែលុយអស់ហើយក៏សម្រេចចិត្តទៅកាន់ទីក្រុង Quebec ដើម្បីទៅលេងផ្ទះរបស់លោកស្រីម្នាក់។ ពួកគេបានឃើញបង្គោលផ្លូវបំបែរដូចគ្នា ហើយព្យុះក៏បានបណ្ដេញពួកគេឲ្យមកនៅក្រោមស្ពាន។ ពួកគេសើមនិងឃ្លាន ហើយខ្លាចថាពួកគេនឹងចំណាយពេលយប់នៅក្រោមស្ពានក្នុងតំបន់ព្រៃ។ ខ្ញុំបានប្រាប់ពួកគេអំពីផែនការរបស់ខ្ញុំក្នុងការទៅលេងគ្រួសារ ហើយពួកគេបានសុំឲ្យខ្ញុំដឹកពួកគេទៅជាមួយ។ យើងនឹងមិនទាន់កាណូតនៅយប់នោះទេ ប៉ុន្តែកាណូតដំបូងនៅព្រឹកឡើងនឹងគ្រប់គ្រាន់។ ពួកគេរីករាយដែលបាននៅជាមួយនរណាម្នាក់ដែលដឹងថាគាត់កំពុងទៅណា។
ពេលយើងបើកបរត្រឡប់ទៅមហាវិថីវិញ យើងបានរកមើលបង្គោលផ្លូវបំបែរដែលបាននាំយើងមកជួបគ្នា ប៉ុន្តែគ្មានអ្វីឡើយ។
យើងបានទៅដល់កំពង់ផែយឺតជាងមួយម៉ោងសម្រាប់កាណូតចុងក្រោយបង្អស់ ដោយរំពឹងថានឹងបានឃើញភាពងងឹតនិងការដេកលក់។ ប៉ុន្តែកាណូតនៅតែមាននៅទីនោះ ដោយសារតែបញ្ហាបច្ចេកទេសធ្វើឲ្យយឺត។ គ្រួសាររបស់ខ្ញុំ ដែលបានឆ្លងទៅទិញទំនិញពីមុននោះ បានចតនៅពីមុខរថយន្តពីរគ្រឿងប៉ុណ្ណោះ។ ក្មេងប្រុសជនជាតិបារាំងទាំងពីរនាក់បានចូលរួមយ៉ាងសមរម្យ — ពួកគេបានសើចជាមួយបងប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំ ហើយបានចែករំលែករឿងរ៉ាវរហូតដល់ថ្ងៃត្រង់បន្ទាប់។ ពេលខ្ញុំដឹកពួកគេឆ្លងស្ពានទៅប្រទេសកាណាដា ពួកគេបានថ្លែងអំណរគុណខ្ញុំដែលបានចែករំលែកគ្រួសាររបស់ខ្ញុំ។ បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូបានសួរថា “អ្នកជាទេវតាឬ?”
“ទេ” ខ្ញុំនិយាយដោយញញឹម។ “ខ្ញុំមិនមែនជាទេវតាទេ។”
គាត់បានងក់ក្បាលថ្នមៗ។ “អ្នកជាទេវតាសម្រាប់ខ្ញុំហើយ។”
ពាក្យទាំងនោះនៅតែស្ថិតក្នុងចិត្តខ្ញុំក្នុងអំឡុងពេលបើកបរដ៏វែងឆ្ពោះទៅភាគខាងត្បូងទៅកាន់ទីក្រុង Hudsonville។ ខ្ញុំដឹងថាអ្វីដែលពួកគេបានឃើញនោះមិនមែនជាខ្ញុំឬទេវតាណាមួយទេ ប៉ុន្តែជាសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះ—ដែលបានបញ្ចេញពន្លឺឆ្លងកាត់ផ្លូវវាង ព្យុះ និងផ្លូវតូចចង្អៀតដែលបាននាំយើងទាំងអស់គ្នាទៅរកពន្លឺ។
រឿងនេះត្រូវបានដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ LETTING GO
