ពួកយើងបានចំណាយពេលចុងសប្តាហ៍នៅទីក្រុង Philadelphia ក្នុងអាផាតមិនមួយដែលយើងជួលដោយប្រាក់ចំណេញពីការលក់គ្រឿងញៀន។ យើងបានក្លាយជាអ្នកផ្គត់ផ្គង់សំខាន់សម្រាប់មន្ទីរពេទ្យកងទ័ពជើងទឹក Bethesda ហើយបានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អដោយសារតែយើងមិនដែលលក់ផលិតផលអាក្រក់ឡើយ។ ថ្នាំ LSD គ្រប់កញ្ចប់ដែលយើងលក់ត្រូវបានសាកល្បងដោយផ្ទាល់ខ្លួនមុនពេលវាទៅដល់នរណាម្នាក់ឡើយ។ អតិថិជនរបស់យើងមិនត្រឹមតែជាមន្ត្រីក្រោមបង្គាប់ប៉ុណ្ណោះទេ ថ្នាក់មន្រ្តីក៏ជាអតិថិជនផងដែរ។ Randy បានទទូចឱ្យរក្សាស្តង់ដារនោះ។ គាត់មិនដែលចង់ឱ្យនរណាម្នាក់មានបទពិសោធន៍អាក្រក់ពីអ្វីដែលយើងលក់ឡើយ។
ពេលពួកយើងទៅដល់អាផាតមិន គឺម៉ោងប្រហែលបួនរសៀល។ អ្នករាល់គ្នាឃ្លាន ដូច្នេះ Phil និងខ្ញុំបានដើរពីរប្លុកទៅហាងលក់អាហារតាមបែបជនជាតិយូដាមួយកន្លែង ហើយបានទិញសាំងវិច submarine។ ពេលពួកយើងត្រឡប់មកវិញ យើងឃើញ Randy អង្គុយនៅតុ សម្លឹងមើលទៅក្នុងលំហដោយភ្នែកស្រវាំង ភ្នែករបស់គាត់ឡើងទឹក។ John និង Mary ក៏នៅទីនោះដែរ ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកណានិយាយទេ។ វាច្បាស់ណាស់ថាមានអ្វីមួយខុសប្រក្រតី។
“មានរឿងអី កូនៗ?” Phil បានសួរ។
“ម្ដាយរបស់ Randy ទើបតែទូរស័ព្ទមក” Mary បាននិយាយយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ “James បានស្លាប់ដោយសារប្រើប្រាស់គ្រឿងញៀនលើសកម្រិតនៅ New Orleans។”
Randy និងខ្ញុំជាមិត្តជិតស្និទ្ធ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលឃើញគាត់បង្ហាញអារម្មណ៍ពីមុនមកទេ។ វាច្បាស់ណាស់នៅពេលដែលពួកយើងជួប James នៅព្រលានយន្តហោះថាអ្នកទាំងពីរនាក់ជិតស្និទ្ធនឹងគ្នា ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានដឹងថាជិតស្និទ្ធប៉ុណ្ណាទេ រហូតដល់ពេលនោះ។ យើងអង្គុយស្ងៀមអស់ជាច្រើននាទី ដោយមិនដឹងថាត្រូវនិយាយអ្វីទេ។ Randy បាននិយាយជាចុងក្រោយ។
“គ្មានអ្នកណាឃ្លានទេឬ?” គាត់បានសួរ ដោយចាប់យកថង់សាំងវិច។
ពួកយើងទាំងអស់គ្នាបានដកដង្ហើមធំដោយការធូរស្រាល ហើយបានចូលរួមជាមួយគាត់ក្នុងការញ៉ាំអាហារ។ “មានអ្នកណាដឹងទេថាអ្នកណាកំពុងលេងនៅយប់នេះ?” Randy បានសួរ។
“មានន័យថាអ្នកចង់ចេញទៅក្រៅ?” ខ្ញុំបានសួរ។
“ប្រាកដណាស់។ James មិនចង់ឱ្យពួកយើងអង្គុយសោកសង្រែកគាត់ទេ។ សូមសប្បាយខ្លះទៅ។ យើងអាចប្រើថ្នាំ LSD ហើយទៅមើលក្រុមតន្ត្រី។ នោះហើយជាអ្វីដែលគាត់ចង់បាន។ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំនឹងលេបថ្នាំទ្វេដង។”
“ខ្ញុំមិនដឹងទេ” ខ្ញុំបាននិយាយ។ “នោះស្តាប់ទៅមិនមែនជាគំនិតល្អទេ។”
“វានឹងល្អហើយ។ អ្នកបារម្ភច្រើនពេក” គាត់បានឆ្លើយតប។ “ដូច្នេះ តើអ្នកណានៅក្នុងទីក្រុង?”
Phil បានត្រឡប់មកវិញជាមួយនឹងខិត្តប័ណ្ណពី Electric Factory ដែលជាឃ្លាំងចាស់មួយដែលលាបពណ៌ខ្មៅនៅខាងក្នុង មានកម្រាលព្រំ និងកៅអីនៅជាន់ក្រោម។ អ្នកត្រូវទៅដល់មុនដើម្បីទទួលបានកៅអីល្អ។ វាមានទំហំតូច ដែលធ្វើឱ្យមានការទាក់ទងជិតស្និទ្ធជាមួយក្រុមតន្ត្រី។ ក្រុមតន្ត្រីថ្មីៗជាច្រើនបានចាប់ផ្តើមដំណើរទេសចរណ៍អាមេរិកនៅទីនោះ។ យើងបានឃើញ Alice Cooper នៅទីនោះកាលពីប៉ុន្មានសប្តាហ៍មុន ហើយបានចេញទៅក្រៅនៅពេលគាត់បង្ហាញខ្លួនក្នុងរ៉ូបដែលប្រឡាក់ដោយកញ្ចក់។
“មានក្រុមតន្ត្រីកាណាដាមួយកំពុងលេងនៅយប់នេះ” Phil បាននិយាយ។ “ខ្ញុំមិនដែលឮពីពួកគេទេ។ ខ្ញុំគិតថាជាប្រភេទប្រទេស។”
“ស្តាប់ទៅល្អឥតខ្ចោះ” Randy បាននិយាយ។ “ខ្ញុំគ្រាន់តែត្រូវការក្រោកឡើង។”
ខ្ញុំមិនមានការលើកទឹកចិត្តទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំរក្សាវាទុកក្នុងចិត្ត។ នៅពេលដែលពួកយើងរួចរាល់ក្នុងការចេញដំណើរ វាគឺយប់ជ្រៅហើយ។
“ពួកយើងនឹងមិនទទួលបានកៅអីល្អទេ” ខ្ញុំបាននិយាយ។ “ក្រុមតន្ត្រីនឹងលេងរួចហើយ។”
“ឥឡូវយើងនឹងប្រើប្រាស់វា” រ៉េនឌីបាននិយាយ ដោយបើកទូទឹកកក ហើយទាញថង់អាស៊ីតចេញ។ “តាមវិធីនេះ យើងនឹងមានអារម្មណ៍ល្អនៅពេលទៅដល់ទីនោះ។ មាននរណាម្នាក់ចង់ប្រើពីរដងជាមួយខ្ញុំទេ?”
មនុស្សគ្រប់គ្នាបានលេបថ្នាំពីរគ្រាប់។ នៅពេលថង់នោះមកដល់ខ្ញុំ ខ្ញុំបានស្ទាក់ស្ទើរ រួចក៏ធ្វើតាម។ “កំពុងឡើងហើយ” ខ្ញុំនិយាយលេង ប៉ុន្តែដោយមិនស្រួលចិត្ត។ ខ្ញុំដឹងថាអ្វីអាចកើតឡើង ប្រសិនបើអ្នកប្រើប្រាស់វា ខណៈពេលដែលអ្នកមានគំនិតអវិជ្ជមាន ហើយខ្ញុំមិនចង់បំផ្លាញរាត្រីនេះទេ។
ចំណតរថយន្តពេញនៅពេលយើងមកដល់ ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ហោះហើររួចហើយ នៅពេលយើងចូលទៅក្នុងអគារ។ កៅអីដែលនៅសល់មានតែនៅខាងក្រោយកណ្តាល ប៉ុន្តែនៅពីមុខតុបញ្ជា។ ខ្ញុំអាចមានអារម្មណ៍ថាខ្សែភ្លើងនៅក្រោមព្រំ នៅពេលយើងអង្គុយចុះ។ ក្រុមតន្ត្រីស្តាប់ទៅល្អ ហើយខ្ញុំចាប់ផ្តើមសម្រាកក្នុងអំឡុងពេលបទចម្រៀងស្នេហាប្រទេសយឺតៗ។
រ៉េនឌីបានត្រឡប់មកវិញជាមួយនឹងកូកាធំៗ ហើយអង្គុយនៅក្បែរខ្ញុំ។ “យ៉ាងម៉េចដែរ?” គាត់ถาม។
“ល្អណាស់” ខ្ញុំនិយាយដោយញញឹម។ “ហើយអ្នក?”
“ល្អណាស់” គាត់ឆ្លើយ។
យើងអង្គុយស្ងៀមតាមបទចម្រៀងបន្ទាប់។ ក្បាលរបស់ខ្ញុំបានអណ្តែត ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលណាស់ ដែលខ្ញុំត្រូវរំលឹកខ្លួនឯងឱ្យដកដង្ហើម។ នៅពេលបទចម្រៀងចប់ ក្រុមតន្ត្រីបានបន្តទៅបទបន្ទាប់ដោយរលូន:
“ចំពោះអ្វីៗទាំងអស់,
វិល, វិល, វិល,
មានរដូវកាលមួយ,
វិល, វិល, វិល,
ហើយមានពេលមួយសម្រាប់គ្រប់គោលបំណងក្រោមស្ថានសួគ៌។”
ខ្ញុំមិនប្រាកដថាមានអ្វីកើតឡើងបន្ទាប់ទេ។ ខ្ញុំបានចាប់កូកាខ្ញុំ ពេលដែលពួកគេច្រៀង “មានពេលមួយសម្រាប់ប្រសូត”។ វាបានធ្លាក់ពីដៃខ្ញុំ សើមខោខ្ញុំ ហើយប៉ះនឹងឥដ្ឋនៅជិតខ្សែភ្លើងនៅក្រោមខ្ញុំ។ នៅពេលក្រុមតន្ត្រីច្រៀង “មានពេលមួយសម្រាប់ស្លាប់” អ្វីមួយនៅក្នុងចិត្តខ្ញុំបានដាច់។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនខ្ញុំកំពុងកើនឡើងចេញពីរាងកាយខ្ញុំ មើលហ្វូងមនុស្សពីខាងលើ ខណៈពេលដែលពាក្យ “ស្លាប់, ស្លាប់, ស្លាប់” បានបន្លឺឡើងគ្មានទីបញ្ចប់។
រ៉េនឌីបានโน้มមករកខ្ញុំ សួរថាខ្ញុំស្រួលបួលទេ ប៉ុន្តែសំឡេងគាត់ស្តាប់ទៅឆ្ងាយ។ ក្រុមតន្ត្រីហាក់ដូចជារលាយទៅលើឆាក ពន្លឺភ្លើងបានកាន់តែខ្លាំង ហើយទស្សនិកជនបានបញ្ចូលគ្នាទៅជាសមុទ្រនៃពណ៌។ ខ្ញុំអាចមើលឃើញតែរាងកាយខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ ដែលនៅម្នាក់ឯង និងមិនមានចលនា។
“ទៅយកខ្យល់អាកាសខ្លះទៅ” រ៉េនឌីបាននិយាយ ដោយនាំខ្ញុំចេញទៅខាងក្រៅ។
យើងបានដើរក្រោមផ្លូវដែកពីលើក្បាល នៅពេលដែលរថភ្លើងបានបន្លឺឡើង។ សំឡេងនោះគឺមិនអាចទ្រាំទ្របាន។
“នាំខ្ញុំចេញពីទីនេះទៅ!” ខ្ញុំបានស្រែក។
យើងបានរត់ដោយមិនបានមើលតាមដងផ្លូវ បេះដូងដែលលោតញាប់របស់យើងធ្វើឱ្យយើងឆ្ងល់ថាតើអាស៊ីតនោះត្រូវបានពុលឬទេ។ “យើងត្រូវការមន្ទីរពេទ្យ” រ៉េនឌីបាននិយាយ។ បុរសម្នាក់ដែលកំពុងតែរើសស្លឹកឈើបានប្រាប់ផ្លូវយើង ប៉ុន្តែនៅជ្រុងបន្ទាប់ យើងមិនអាចចាំវាបានទេ។ យើងបានរត់អស់រយៈពេលយូរដែលមានអារម្មណ៍ថាអស់កល្ប។
បន្ទាប់មក យើងបានបត់ជ្រុង ហើយនៅទីនោះវាគឺជានាឡិកាធំមួយដែលបានម៉ោនលើអគារមួយ ដែលស្រដៀងនឹង Big Ben។
“អស្ចារ្យ” ខ្ញុំបានសើច។ “យើងបានរត់ទៅដល់ទីក្រុងឡុងដ៍ទាំងអស់។”
យើងទាំងពីរបានសើច ហើយការភ័យខ្លាចបានរលាយបាត់។ “អ្នកស្រួលបួលទេ?” រ៉េនឌីបានសួរ ដោយចងស្បែកជើងគាត់។
“បាទ” ខ្ញុំបាននិយាយ។ “ប៉ុន្តែខ្ញុំនឹងមិនប្រើពីរដងទៀតទេ។”
ពេលយើងដើរត្រឡប់មកវិញ យើងបាននិយាយអំពីកន្លែងដែលជីវិតរបស់យើងកំពុងតែទៅមុខ។ អ្វីដែលបានចាប់ផ្ដើមជាការផ្សងព្រេងបានក្លាយទៅជាសុបិនអាក្រក់។ មិត្តភក្តិម្នាក់កំពុងតែលួចកាតឥណទាន។ ម្នាក់ទៀតបានព្យាយាមធ្វើកិច្ចការធំហើយត្រូវបានគេបោកប្រាស់ រួចបានប៉ុនប៉ងធ្វើអត្តឃាតនៅពេលដែលបុរសប្រដាប់អាវុធមករកគាត់។ ឥឡូវនេះជែមส์បានស្លាប់ហើយ។ វាមិនគួរតែបែបនេះទេ។
នៅពេលដែលយើងត្រឡប់ទៅឡានវិញ កន្លែងចតរថយន្តទទេ។ ក្រុមដែលនៅសល់ឈរជុំគ្នា នៅក្បែរនោះ។ គ្មាននរណាម្នាក់សួរពីសំណួរទេ ហើយក៏គ្មានអ្នកណាផ្តល់ឱ្យដែរ ខណៈពេលដែលយើងបើកឡានត្រឡប់ទៅអាផាតមិនវិញដោយស្ងៀរស្ងាត់។
