យើងកើតមកក្នុងរឿងនិទាន—ខ្លះត្រូវបានឪពុកម្តាយខ្សឹបប្រាប់ ខ្លះត្រូវបានច្រៀងនៅក្នុងព្រះវិហារ ខ្លះត្រូវបានកាន់ដោយប្រទេសនានា។ រឿងទាំងនេះបានកំណត់យើង ប៉ុន្តែវាមិនបានកំណត់យើងទេ។ តាមពេលវេលា យើងរៀនថាសេចក្តីពិតមិនត្រូវបានជួសជុលនៅក្នុងពាក្យរបស់អ្នកដទៃទេ ប៉ុន្តែត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងជម្រើសដែលយើងធ្វើ នៅក្នុងសេចក្តីមេត្តាដែលយើងផ្តល់ជូន និងនៅក្នុងការទទួលខុសត្រូវដែលយើងទទួលយកចំពោះពិភពលោកដែលយើងកំពុងបង្កើត។

សកលលោកលាតសន្ធឹងហួសពីការមើលឃើញរបស់យើង វាធំល្វឹងល្វើយ និងស្ងាត់ជ្រងំ ប៉ុន្តែរស់នៅដោយសក្តានុពល។ថាតើមានសត្វមានជីវិតផ្សេងទៀតដើរក្នុងចំណោមផ្កាយឬអត់ ការគិតនេះធ្វើឱ្យយើងរាបទាប។ យើងមិនមែនជាមជ្ឈមណ្ឌលទេ ប៉ុន្តែជាផ្នែកមួយ—ជាប្រភេទសត្វវ័យក្មេងដែលរៀនឈរ រៀនមើល រៀនយកចិត្តទុកដាក់។ ដើម្បីកើនឡើង យើងត្រូវតែបោះបង់ការយល់ច្រឡំអំពីភាពខ្ពង់ខ្ពស់ ហើយទទួលយកសមភាពនៃជីវិតទាំងអស់។

មហាសមុទ្រ ទន្លេ ព្រៃឈើ មេឃរបស់យើង—ពួកគេគឺជាកញ្ចក់នៃការគ្រប់គ្រងរបស់យើង។ ការព្យាបាលពួកគេគឺការព្យាបាលខ្លួនយើង។ ការដាក់អាវុធចុះគឺជាការលើកតម្កើងសន្តិភាព។ ការរំលាយការរើសអើងគឺជាការដាស់សេរីភាព។ នេះមិនមែនជាបន្ទុកទេ ប៉ុន្តែជាការអញ្ជើញ៖ ជំហានឆ្ពោះទៅរកការក្លាយជាច្រើនជាងមនុស្ស ជំហានឆ្ពោះទៅរកការក្លាយជា cosmic ។

ផ្លូវមិនងាយស្រួលទេ។ វាឆ្លងកាត់ការតស៊ូ ការសង្ស័យ និងការលះបង់។ ប៉ុន្តែរាល់ទង្វើនៃសេចក្តីសប្បុរស រាល់ពេលនៃភាពរាបទាប រាល់ជម្រើសដើម្បីការពារជាជាងការបំផ្លាញ បាននាំយើងកាន់តែជិតទៅរកភាពសុខដុមរមនាដែលរង់ចាំនៅខាងក្រៅ។ សកលលោកមានការអត់ធ្មត់។ វា​នឹង​ជួប​យើង​ពាក់​កណ្ដាល​ផ្លូវ ប្រសិនបើ​យើង​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច​ក្នុង​ការ​ដើរ​ទៅ​មុខ។

ការក្លាយជាសត្វ cosmic មិនមែនជាការរត់គេចពីផែនដីនេះទេ ប៉ុន្តែជាការគោរពវា។ វាជាការទទួលស្គាល់ផ្កាភ្លើងដ៏ទេវភាពនៅក្នុងគ្រប់ព្រលឹង ថាមពលដ៏អស់កល្បដែលភ្ជាប់យើងទៅនឹងផ្កាយ។ វាជាការរស់នៅដូចជាជីវិតរបស់យើងជាខ្សែស្រឡាយនៅក្នុងកម្រាលដ៏ធំមួយ ដែលត្បាញដោយការយកចិត្តទុកដាក់ មានគោលបំណងសម្រាប់ភាពស្រស់ស្អាត។

សកលលោកកំពុងរង់ចាំ,

ដៃរបស់វាលាតចេញ,

សំឡេងរបស់វាខ្សឹបក្នុងខ្យល់។

យើងគ្រាន់តែត្រូវការស្តាប់,

គ្រាន់តែត្រូវការភ្ញាក់ឡើង,

គ្រាន់តែត្រូវការចងចាំ—

ថា​កូនសោ​តែងតែ​នៅ​ខាងក្នុង។