នៅឆ្នាំ ១៩៦៦ ខ្ញុំកំពុងហ្វឹកហាត់នៅមូលដ្ឋានទ័ពជើងទឹក Great Lakes ក្រៅទីក្រុងឈីកាហ្គោ។ ខ្ញុំបានស្ម័គ្រចិត្តចូលរួមជាមួយកងទ័ពជើងទឹកដោយមានជំនឿយ៉ាងមុតមាំថាវាសនាបាននាំខ្ញុំទៅកាន់ប្រទេសវៀតណាម ជាកន្លែងដែលខ្ញុំស្រមៃថាខ្លួនឯងបម្រើការជាពេទ្យនៃកងម៉ារីន។ ការជឿជាក់នោះបានមកពីសុបិនមួយដែលកើតឡើងដដែលៗ ដែលមានអារម្មណ៍ថាជាការទស្សន៍ទាយច្រើនជាងរឿងប្រឌិត។

មេបញ្ជាការក្រុមហ៊ុនរបស់ខ្ញុំបានប្រគល់ភារកិច្ចបន្ទប់ទឹកឱ្យខ្ញុំ។ វាមិនមែនជាការដាក់ទណ្ឌកម្មទេ តាមពិតទៅ វាជាការទទួលស្គាល់។ ដោយមានបទពិសោធន៍ផ្នែកគិលានុបដ្ឋាក ខ្ញុំគឺជាអ្នកមានសមត្ថភាពបំផុតក្នុងការរក្សាកន្លែងនោះឱ្យស្អាត។ ការត្រួតពិនិត្យគឺមិនមានការលើកលែងទោសទេ ហើយបន្ទប់ទឹកគឺជាការសាកល្បងដ៏លំបាកបំផុត។ ការមានស្នាមប្រឡាក់នៅលើកញ្ចក់អាចធ្វើឱ្យក្រុមហ៊ុនបាត់បង់ការសម្រាកជក់បារី ឬប័ណ្ណអនុញ្ញាតឱ្យចេញក្រៅ។ ចំណុចល្អគឺខ្ញុំបានរំលងការហ្វឹកហាត់ពេលព្រឹក ហើយថែមទាំងទទួលបានប័ណ្ណអនុញ្ញាតឱ្យចេញក្រៅរយៈពេលពីរថ្ងៃទៀតផង។

ទីក្រុងឈីកាហ្គោគឺជាទឹកដីដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់។ ខ្ញុំធ្លាប់ទៅទីនោះតែម្តងគត់ គឺជិះរថយន្តបើកដំបូលរបស់មិត្តភក្តិវិទ្យាល័យឈ្មោះ Jerry ដែលទើបតែទិញថ្មី។ យើងបានទៅលេងបងប្រុសរបស់គាត់នៅសាកលវិទ្យាល័យ ប៉ុន្តែអ្វីដែលនៅតែស្ថិតក្នុងការចងចាំរបស់ខ្ញុំ មិនមែនជាបរិវេណសាលាទេ គឺជារូបភាពដ៏អស្ចារ្យនៃស្ត្រីវ័យក្មេងស្លៀកពាក់ខើចៗ ដែលព្យួរនៅក្នុងបង្អួចហាង។

លើកនេះ ខ្ញុំមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងការត្រលប់ទៅផ្លូវនោះវិញទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំបានទៅ USO ជាកន្លែងដែលខ្ញុំបានដឹងថាខ្ញុំអាចទទួលបានសំបុត្រឥតគិតថ្លៃសម្រាប់កម្មវិធីក្នុងស្រុក។ តន្ត្រីបុរាណតែងតែជាចំណង់ចំណូលចិត្តដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់ខ្ញុំ ដូច្នេះនៅពេលដែលខ្ញុំបានឮថា Chicago Symphony កំពុងសម្តែងនៅយប់នោះ ដោយមាន Van Cliburn ជាអ្នកប្រគុំព្យ៉ាណូទទួលភ្ញៀវ ខ្ញុំបានឆ្លៀតឱកាសនោះ។ Mike ជាមិត្តរួមការងារដែលស្គាល់ទីក្រុងនេះច្បាស់ជាងខ្ញុំ បានចូលរួមជាមួយខ្ញុំ។

យើងបានទៅដល់ក្នុងឈុតខៀវសម្រាប់ស្លៀកពេលផ្លូវការ ប៉ុន្តែបានដឹងថាអ្នកទស្សនាផ្សេងទៀតស្លៀកពាក់យ៉ាងសមរម្យ។ ពីកៅអីលើយ៉ររបស់យើង យើងបានព្យាយាមលាយឡំ ដោយធ្វើត្រាប់តាមកាយវិការរបស់អ្នកនៅជុំវិញយើង ដូចជាអ្នកទើបមកថ្មីនៅក្នុងពិធីបុណ្យ Pentecostal។ នៅពេលដែលអ្នកដឹកនាំបានណែនាំ Van Cliburn បន្ទប់ប្រគុំតន្ត្រីបានផ្ទុះឡើងដោយការទះដៃ។ ការសម្តែងគឺគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ — ពេលល្ងាចមួយដែលធ្វើឱ្យមានអារម្មណ៍ថាខុសប្លែកពីភាពរដុបនៃការហ្វឹកហាត់កងទ័ពជើងទឹក។

នៅពេលដែលម្រាមដៃរបស់ Cliburn រាំនៅលើគ្រាប់ចុច ខ្ញុំបានគិតអំពីផ្លូវដ៏ចម្លែកដែលបាននាំខ្ញុំមកទីនេះ៖ សុបិនអំពីសង្គ្រាម ចំបើងបន្ទប់ទឹក និងឥឡូវនេះកៅអីលើយ៉រនៅក្នុងព្រះវិហារតន្ត្រីរបស់ទីក្រុងឈីកាហ្គោ។ ការលេងរបស់គាត់មានទាំងជ័យជំនះ និងភាពងាយរងគ្រោះ ដែលរំលឹកខ្ញុំថា ការបម្រើ — មិនថាដោយសិល្បៈ ឬអាវុធ — តែងតែជាការចរចាររវាងកាតព្វកិច្ច និងវាសនា។

បន្ទាប់ពីនោះ យើងបានទៅសណ្ឋាគារដែលបានណែនាំដោយ USO ទល់មុខអគារ Wrigley Building ដោយសារការបញ្ចុះតម្លៃយោធា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅខាងក្នុង វាច្បាស់ណាស់៖ ក្មេងប្រុសដែលធ្វើពុតជាមនុស្សពេញវ័យ។ មាននរណាម្នាក់បានលួចយកដបវ៉ូដកាចូលមក ប៉ុន្តែសណ្ឋាគារមិនមានម៉ាស៊ីនទឹកកកទេ។ ពែងក្រដាសត្រូវបានចែកចាយ។ ខ្ញុំបានផឹកមួយកែវ ក្អួត ហើយក៏រអិលទៅតាមច្រករបៀង រកវិធីលួចលាក់ដើម្បីចាក់វាចេញ។ នៅលើសាឡុងក្បែរនោះ ម្នាក់ក្នុងចំណោមក្មេងជំរុំត្រូវបានរុំព័ទ្ធដោយស្ត្រីម្នាក់ដែលតុបតែងមុខយ៉ាងក្រាស់។ ខ្ញុំឆ្ងល់ថាតើនាងអាចជាម្នាក់ក្នុងចំណោមស្រីៗដែលលោតពីមុនមកដែរឬទេ។

ម៉ៃ និង ខ្ញុំ បាន រក ឃើញ កន្លែង ស្ងាត់ មួយ ដើម្បី ដេក ។ នៅ ពេល ព្រឹក ព្រលឹម យើង បាន លាង ខ្លួន នៅ បន្ទប់ ទឹក ហើយ ចេញ ទៅ រក អាហារ ពេល ព្រឹក ។ ម៉ៃ បាន ណែនាំ ភោជនីយដ្ឋាន មួយ ប៉ុន្តែ នៅ ពេល ដែល តាក់ស៊ី ទម្លាក់ យើង ចុះ វា បាន បាត់ ទៅ ហើយ ។ ឈរ នៅ មុំ ផ្លូវ ដោយ មិន ច្បាស់លាស់ យើង បាន កត់សម្គាល់ បុរស ខ្មៅ ស្លៀកពាក់ យ៉ាង ល្អ ប្រណីត បី នាក់ កំពុង ដើរ មក ។ ការ ដើរ របស់ ពួកគេ មិនធម្មតា — ជឿជាក់ ស្ទើរតែ ជា ការសម្ដែង ។

“ អរុណ សួស្តី លោក អ្នកប្រុស ” មេដឹកនាំ បាន និយាយ ដោយ ដាក់ ដៃ ។ “ តើ ថ្ងៃ របស់ អ្នក យ៉ាង ម៉េច ដែរ?”

“ ល្អ បង្កើត លោក ” យើង បាន ឆ្លើយ ។

“ ខ្ញុំ ចង់ ឲ្យ អ្នក ដឹង ថា ខ្ញុំ គោរព អ្នក ចំពោះ ការ បម្រើ ប្រទេសជាតិ របស់ យើង ។ ដោយសារ ហេតុផល សាសនា ខ្ញុំ មិន អាច ចូលរួម ជាមួយ កងទ័ព បាន ទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ ដឹងគុណ អ្នក ដែល ធ្វើដូច្នេះ ។ សូម ឲ្យ ថ្ងៃ របស់ អ្នក ល្អ លោក អ្នកប្រុស ។ ”

យើង បាន ឈរ និយាយ អ្វី មិនចេញ ខណៈ ដែល ពួកគេ បាន ដើរ ចេញ ។ ម៉ៃ បាន ប្រែ ទៅ រក ខ្ញុំ ដោយ សំឡេង ទាប ប៉ុន្តែ ពោរពេញ ដោយ ការ កោតសរសើរ ។

“ តើ អ្នក ដឹង ទេ ថា អ្នក នោះ គឺ អ្នក ណា?”

ខ្ញុំ បាន ងក់ក្បាល ។

ម៉ៃ បាន ញញឹម ។ “ អ្នក នោះ គឺ Cassius Clay ។ ”

យប់ នោះ នៅ ទីក្រុង ឈីកាហ្គោ ខ្ញុំ បាន ដឹង ថា ជីវិត គឺ ជា ការ ប្រគុំ តន្ត្រី នៃ ការ ជួបជុំ — ខ្លះ ត្រូវ បាន កត់សម្គាល់ ដោយ តន្ត្រី ខ្លះ ដោយ ការ จับมือ ទាំងអស់ នាំ យើង ចុះ តាម ផ្លូវ ដែល យើង មិនដែល រំពឹង នឹង ដើរ ។”