ក្នុងនាមជាអ្នកនិពន្ធ ខ្ញុំតែងតែឆ្ងល់ថាតួអង្គលេចឡើងដោយរបៀបណា។ ដំបូងឡើយ ពួកគេគ្រាន់តែជាឈ្មោះនៅលើទំព័រមួយប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលរឿងរ៉ាវលាតត្រដាង ពួកគេក៏លូតលាស់ទៅជាសត្វដែលមានបុគ្គលិកលក្ខណៈ ប្លែកៗ និងវាសនា។ នៅពេលដែលជំពូកចុងក្រោយត្រូវបានសរសេរ ពួកគេក៏មិនអាចបំបែកចេញពីរឿងទាំងមូលបានឡើយ។ ក្នុងការបង្កើតពួកគេ ខ្ញុំបានរកឃើញទស្សនៈថ្មីៗអំពីជីវិត ពីព្រោះពួកគេបានក្លាយទៅជា - ចម្លែកគ្រប់គ្រាន់ - ជាផ្នែកមួយនៃអត្ថិភាពរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់។
ប្រសិនបើតួអង្គបែបនេះអាចកើតមានឡើងពិតប្រាកដ ពួកគេនឹងភ្ញាក់ឡើងតែនៅពេលដែលពួកគេលេចមុខជាលើកដំបូង។ ពួកគេនឹងមិនដឹងពីតួនាទីរបស់ពួកគេក្នុងរឿងរហូតដល់ពួកគេឈានដល់ទីបញ្ចប់ — លុះត្រាតែជាការពិត ពួកគេបានជំពប់ដួលទៅមុខដោយចៃដន្យ ឬត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមើលជំពូកចុងក្រោយ។
កាលពីនៅក្មេង ខ្ញុំត្រូវបានបង្រៀនថាព្រះជាម្ចាស់ដឹងអ្វីៗទាំងអស់៖ អតីតកាល បច្ចុប្បន្ន និងអនាគត។ នៅពេលនោះ រឿងនេះបានធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រួយបារម្ភ។ ប្រសិនបើលទ្ធផលនៃជីវិតខ្ញុំត្រូវបានគេដឹងរួចហើយ តើខ្ញុំមានសេរីភាពអ្វីខ្លះ? តើមានគោលបំណងអ្វីខ្លះក្នុងការរស់នៅ? ប៉ុន្តែនៅពេលដែលខ្ញុំកាន់តែចាស់ទៅ ខ្ញុំបានជួបប្រទះនូវពេលនៃការយល់ច្រឡំ និងសុបិនដែលក្រោយមកបានក្លាយជាការពិត។ បទពិសោធន៍ទាំងនេះបាននាំឱ្យខ្ញុំពិចារណាថាតើអតីតកាល បច្ចុប្បន្ន និងអនាគតអាចមានរួមគ្នាដោយរបៀបដែលយើងស្ទើរតែមិនយល់ — ថាតើពេលវេលាខ្លួនវាអាចមានលក្ខណៈមិនមែនជាបន្ទាត់ត្រង់ដូចដែលយើងស្រមៃ។
ប្រហែលជាយើងទាំងអស់គ្នាគឺជាតួអង្គនៅក្នុងរឿងមួយដែលបានបញ្ចប់រួចហើយ ដោយសម្តែងតាមបន្ទាត់របស់យើងនៅលើទំព័របច្ចុប្បន្ន។ ការមើលឃើញអនាគតភ្លាមៗអាចគ្រាន់តែជាការបើកទំព័រច្រើនជាងមួយដោយចៃដន្យ។ អារម្មណ៍នៃភាពធ្លាប់ស្គាល់អាចជាសញ្ញាសម្គាល់ដែលដាក់ខុសកន្លែង ដែលនាំយើងត្រឡប់ទៅកាន់កថាខណ្ឌមួយដែលយើងបានអានរួចហើយ។
ខ្ញុំបើកចំហរចំពោះលទ្ធភាពដែលថា ជាយូរមកហើយមុនពេលដែលពេលវេលាចាប់ផ្តើម តួអង្គរបស់យើងត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយអ្នកនិពន្ធរឿង ដែលជាអ្នកនិពន្ធសៀវភៅជីវិត។ ហើយប្រសិនបើនោះជាការពិត នោះពួកយើងម្នាក់ៗ — គ្រប់ព្រលឹងដែលលេចមុខក្នុងរឿងរបស់ទ្រង់ — កាន់កាប់កន្លែងមួយដែលមានសារៈសំខាន់យ៉ាងជ្រាលជ្រៅនៅក្នុងអត្ថិភាពរបស់ទ្រង់។
