អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ខ្ញុំបានលះបង់អស់ពីចិត្តទៅនឹងការងារដើម្បីសន្តិភាព — មិនមែនជាសុបិនដ៏ឆ្ងាយទេ ប៉ុន្តែជាការអនុវត្តប្រចាំថ្ងៃ ជាការប្តេជ្ញាចិត្តដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ដែលបានធ្វើឡើង និងធ្វើឡើងវិញក្នុងមួយរដូវកាលកន្លងទៅ។ ហើយទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងរយៈពេលភាគច្រើននៃពេលនោះ វាមានអារម្មណ៍ដូចជាស្រែកទៅកាន់ខ្យល់ដែលគ្រាន់តែបក់ពាក្យរបស់ខ្ញុំទៅឆ្ងាយ។ ការរីកចម្រើន ប្រសិនបើមានវាក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមើលមិនឃើញដែរ។

ថ្ងៃនេះ ពិភពលោកហាក់ដូចជាគ្មានមេត្តាជាពិសេសនៅក្នុងសំឡេងរបស់វា។ ខ្ញុំភ្ញាក់ពីដំណេកនៅពេលព្រឹក ហើយមុនពេលដែលខ្ញុំអាចប្រមូលអារម្មណ៍បាន ទូរទស្សន៍ក៏បានចាក់ផ្សាយនូវពិធីសាសនានៃជម្លោះ និងវិបត្តិដែលធ្លាប់ស្គាល់។ ខ្ញុំបិទវាចោល។ ខ្ញុំចេញទៅខាងក្រៅ។ ប៉ុន្តែទម្ងន់របស់វាក៏រកខ្ញុំឃើញដែរ — រសាត់តាមការសន្ទនាដែលខ្ញុំមិនដែលជ្រើសរើស ផុសឡើងនៅក្នុងភ្នែកដែលព្រួយបារម្ភរបស់មនុស្សចម្លែក ធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់រវាងពាក្យ។ វាជាប្រភេទនៃភាពធ្ងន់ដែលធ្វើឱ្យអ្នកចុះខ្សោយបន្តិចម្តងៗ ដូចជាទឹកបង្កើតបានជាថ្ម។

ប៉ុន្តែមានអ្វីមួយបានផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងខ្ញុំនៅថ្ងៃនេះ។

វាមិនបានមកដូចការបើកសម្តែងទេ — គ្មានពន្លឺភ្លឺច្បាស់ គ្មានភាពច្បាស់លាស់ភ្លាមៗ។ វាស្ងប់ស្ងាត់ជាងនោះ។ កាន់តែដូចជាការចុះចាញ់ដោយទន់ភ្លន់ ការបន្ធូរបន្ថយការក្តាប់ដែលខ្ញុំបានកាន់លើការភ័យខ្លាចរបស់ខ្ញុំ។ ហើយនៅក្នុងការបន្ទន់នោះ មានអ្វីដែលមិនបានរំពឹងទុកបានជ្រាបចូល៖ សេចក្តីសង្ឃឹម។

ពីព្រោះនេះជាអ្វីដែលខ្ញុំបានចាប់ផ្តើមជឿ — ថាភាពខ្លាំងនៃភាពងងឹតនេះ មិនមែនជាសញ្ញានៃការបរាជ័យទេ ប៉ុន្តែជាច្រកទ្វារ។ ពេញប្រវត្តិសាស្ត្រ ពេលដែលនៅពីមុខការផ្លាស់ប្តូរ ជារឿយៗមើលទៅ ពីខាងក្នុង ដូចជាការដួលរលំ។ ភាពវឹកវរដែលយើងកំពុងរស់នៅអាចមិនមែនជាទីបញ្ចប់នៃអ្វីដែលល្អទេ ប៉ុន្តែជាការឈឺចាប់នៃការសម្រាលកូននៃអ្វីដែលយើងមិនទាន់មានពាក្យសម្រាប់វា។

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាឥឡូវនេះដោយភាពប្រាកដប្រជាដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ យើងកំពុងឈានទៅរកការភ្ញាក់រលឹក។ មិនមែនជាសន្តិភាពដែលយើងបានទាមទារ ឬចេញច្បាប់ ឬប្រយុទ្ធគ្នាទេ ប៉ុន្តែជាសន្តិភាពដែលយើងតែងតែមាននៅក្នុងខ្លួនយើង — រង់ចាំ អត់ធ្មត់ និងត្រៀមខ្លួនជាស្រេចដើម្បីត្រូវបានគេចងចាំ។