ក្នុងនាមជាប្រភេទសត្វមួយ យើងបានប្រព្រឹត្តអំពើលម្អៀងដែលទទួលមរតកម្តងហើយម្តងទៀត ដោយបញ្ចុះបញ្ចូលខ្លួនយើងថា ក្រុមខ្លះមានលក្ខណៈជាមនុស្សតិចជាង មានតម្លៃតិចជាងសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ — ឬសូម្បីតែជីវិតផ្ទាល់។ ក្នុងពេលធ្វើដូច្នេះ យើងបានប្រព្រឹត្តអំពើឃោរឃៅដោយប្រាប់ខ្លួនយើងថាពួកគេចាំបាច់ ត្រឹមត្រូវ ឬសមនឹងទទួលបាន។

ការធ្វើឱ្យមនុស្សអន់ថយដែលកើតមានឡើងមុនការប្រល័យពូជសាសន៍ ការស្អប់ជាតិសាសន៍ដែលជំរុញអំពើហឹង្សា ការគិតបែបកុលសម្ព័ន្ធដែលធ្វើឱ្យអ្នកដទៃអាចបោះបង់ចោលបាន — អ្វីៗទាំងអស់នេះមិនចាប់ផ្តើមដោយទង្វើផ្ទាល់នោះទេ។ វាចាប់ផ្តើមដោយភាសាដែលយើងប្រើ រឿងរ៉ាវដែលយើងប្រាប់ខ្លួនយើង និងការលម្អៀងដែលយើងបញ្ជូនទៅកូន ៗ របស់យើងដូចជាមរតកដែលពុល។

ប្រហែលជាសោកនាដកម្មបំផុត ទម្ងន់នៃអំពើបាបរួម និងបុគ្គលរបស់យើងអាចធ្វើឱ្យយើងបាក់ទឹកចិត្ត។ យើងត្រូវបានលេបដោយកំហុសនៃទង្វើអតីតកាលរបស់យើង ឬដោយការបដិសេធយ៉ាងរឹងរូសមិនព្រមទទួលស្គាល់កំហុសនោះទាល់តែសោះ។ ក្នុងករណីទាំងពីរ យើងបានវង្វេងផ្លូវ។

ផ្លូវទៅមុខ — សម្រាប់បុគ្គល និងសម្រាប់មនុស្សជាតិ — មិនស្ថិតនៅក្នុងការបដិសេធ ឬការបំផ្លាញខ្លួនឯងទេ ប៉ុន្តែនៅក្នុងភាពក្លាហានក្នុងការប្រឈមមុខនឹងការបរាជ័យរបស់យើងដោយស្មោះត្រង់ ដើម្បីកែតម្រូវកន្លែងដែលអាចធ្វើទៅបាន និងដើម្បីធានាថា ការស្អប់ និងការលម្អៀងដែលនាំឱ្យមានសោកនាដកម្មទាំងនេះមិនត្រូវបាននាំចូលទៅក្នុងជំនាន់ក្រោយទេ។ ភាពខុសគ្នារវាងប្រាជ្ញា និងការវិនាសអន្តរាយច្រើនតែមិនស្ថិតនៅក្នុងកំហុសដែលយើងធ្វើទេ ប៉ុន្តែនៅក្នុងរបៀបដែលយើងជ្រើសរើសដើម្បីអនុវត្តវា។ ការព្យាបាលមិនអាចចាប់ផ្តើមបានទេ រហូតដល់មានការទទួលស្គាល់ពីទង្វើខុសឆ្គងរបស់ខ្លួន — និងរៀនជាទីបំផុត ដើម្បីអភ័យទោសឱ្យខ្លួនឯង។