“មានស្រាមួយដែលហូរចេញពីចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់ព្រះអម្ចាស់
ផ្អែមរបស់វាត្រូវបានរក្សាទុកក្នុងកុលាបដីឥដ្ឋ។ តម្លៃរបស់វាគ្មានអ្នកណាអាចទិញបាន។
ហើយមនុស្សឆ្លាតនិយាយថាអ្នកណាដែលភ្លក់រសជាតិផ្អែមរបស់វានៅលើអណ្ដាតរបស់គាត់
នឹងយល់ពីគំនិតរបស់ព្រះហើយយកឈ្នះអំពើអាក្រក់។”
ដោយភ្នែកពោរពេញដោយទឹកភ្នែកឪពុកដែលជិតស្លាប់បានប្រគល់ពាក្យទាំងនេះទៅកូនប្រុសរបស់គាត់…បន្ទាប់មកគាត់ក៏បិទភ្នែកដោយសន្តិភាពហើយប្រគល់វិញ្ញាណរបស់គាត់។
ប្រពន្ធរបស់គាត់បានស្លាប់ពេលសម្រាលកូន។ ដូច្នេះគាត់ក៏ចិញ្ចឹមកូនប្រុសតែម្នាក់ឯង។ គាត់ជាឪពុកល្អនិងជាមនុស្សសប្បុរស។ ប៉ុន្តែដោយសារពិការភាពខាងរាងកាយគាត់បានរស់នៅយ៉ាងលំបាកហើយមិនដែលអាចផ្ដល់អ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលគាត់សង្ឃឹមថានឹងផ្ដល់ឱ្យកូនប្រុសរបស់គាត់បានឡើយ។
ប៉ុន្មានឆ្នាំកន្លងទៅហើយកូនប្រុសបានព្យាយាមបង្កើតឈ្មោះរបស់គាត់នៅលើពិភពលោក។ ប៉ុន្តែរាល់ពេលដែលគាត់បានលើកខ្លួនគាត់ទៅកាន់តំណែងមួយគាត់ក៏នឹកឃើញពាក្យរបស់ឪពុកគាត់…ហើយគាត់ក៏នឹកឃើញពីរបៀបដែលឪពុកគាត់បានតស៊ូក្នុងពិភពលោកដែលមិនទទួលគាត់ជាមនុស្សទាំងមូល។
វាមិនមែនជាការសម្រេចចិត្តរហ័សទេ—វាជាការទាញដ៏ទន់ភ្លន់—ដែលធ្វើឱ្យគាត់ចាកចេញពីសង្គមហើយចាប់ផ្តើមដំណើររបស់គាត់ដើម្បីស្វែងរកស្រាដែលឪពុកគាត់បាននិយាយអំពី។ គាត់ជឿថាប្រសិនបើគាត់អាចរកស្រានេះឃើញគាត់នឹងអាចប្រើចំណេះដឹងដែលវាបានផ្ដល់ឱ្យដើម្បីព្យាបាលរបួសរបស់ពិភពលោកហើយធ្វើឱ្យវាក្លាយជាកន្លែងល្អជាងសម្រាប់មនុស្សជាតិទាំងអស់។
ដំណើររបស់គាត់បាននាំគាត់ទៅជិតនិងឆ្ងាយទៅកន្លែងដែលមនុស្សភាគច្រើនមិនស្គាល់។ ពីគ្រីស្តាល់ល្អបំផុតគាត់បានផឹកស្រារបស់ស្តេចនិងអ្នកគ្រប់គ្រង។ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាអាចផ្ដល់ឱ្យគាត់នូវចំណេះដឹងដែលគាត់កំពុងស្វែងរកបានឡើយ។ ហើយនៅពេលដែលទីបំផុតទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់អស់គាត់បានត្រឡប់មកពីកន្លែងដែលគាត់មកហើយផឹកស្រារបស់អ្នកក្រ។ ប៉ុន្តែគាត់នៅតែមិនបានប្រាជ្ញាណាមួយដែលអាចជួយគាត់ផ្លាស់ប្ដូរភាពឃោរឃៅដែលគាត់បានឃើញឡើយ។
គាត់បានចំណាយឆ្នាំចុងក្រោយរបស់គាត់មើលថែកុមារដែលត្រូវបានគេបោះបង់ចោលនិងក្មេងកំព្រានៅផ្ទះដែលគាត់បានកើត។ ហើយនៅពេលដែលគាត់មិនអាចធ្វើដំណើរបានទៀតគាត់បានរៀបចំខ្លួនគាត់ដើម្បីស្លាប់។ ទឹកភ្នែកបានហូរចូលភ្នែកគាត់ពេលគាត់នឹកឃើញឪពុកគាត់និងការលំបាកដែលគាត់បានជួប។ គាត់សង្ឃឹមថាក្នុងជីវិតរបស់គាត់គាត់អាចសងសគុណឪពុកគាត់ដោយការរកស្រាដែលគាត់បាននិយាយអំពី—ប៉ុន្តែឥឡូវដំណើររបស់គាត់បានចប់ហើយ—ហើយគាត់បានបរាជ័យ។
ពេលកុមារបានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅជុំវិញគ្រែរបស់គាត់គាត់បានសម្លឹងមើលទៅក្នុងភ្នែកដែលពោរពេញដោយទឹកភ្នែករបស់ពួកគេហើយដឹងថាគាត់បានបរាជ័យពួកគេផងដែរ។ ពីព្រោះគាត់គ្មានអ្វីដែលត្រូវផ្ដល់ទៀតទេហើយពួកគេនឹងនៅតែឯកាម្តងទៀត។ ទឹកភ្នែកនៃក្តីអាណិតបានហូរចុះមកលើថ្ពាល់ស្គមស្គាំងរបស់គាត់ហើយធ្លាក់លើបបូរមាត់ស្ងួតប្រេះរបស់គាត់។ ដោយអណ្ដាតស្ងួតគាត់បានលិទ្ធវាចេញ—ហើយដោយធ្វើដូច្នេះគាត់មានអារម្មណ៍ថារាងកាយគាត់បានធូរស្រាល។ សន្តិភាពដែលគាត់មិនដែលស្គាល់បានហូរចូលក្នុងគ្រប់សរីរាង្គរបស់គាត់…ពីព្រោះគាត់ដឹងថាទឹកភ្នែករបស់គាត់បានបាត់បង់ជាតិប្រៃរបស់ពួកគេហើយទីបំផុតគាត់ក៏អាចភ្លក់ស្រាបាន។
ខ្ញុំតែងតែឆ្ងល់ថាតើគោលបំណងពិតប្រាកដនៃជីវិតខ្ញុំហើយប្រហែលជារបស់មនុស្សជាតិទាំងមូលគឺគ្រាន់តែស្វែងរកស្រានៃសេចក្ដីមេត្តានេះ។ ដើម្បីបន្ធូរការក្តាប់របស់យើងលើការព្រួយបារម្ភពីខ្លួនឯងហើយបែរចិត្តយើងទៅរកតម្រូវការរបស់អ្នកដទៃ។ ពេលខ្លះវាហាក់ដូចជាស្រាបានជូរក្នុងពិភពលោករបស់យើងហើយប៉ុន្តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាស្រាថ្មីមួយកំពុងតែមានជាតិ។ ហើយនៅពេលដែលវារួចរាល់ព្រះយេស៊ូនឹងយាងមកវិញដូចជា Mohammad, Buddha, និងអ្នកដទៃទៀត។ ពួកគេនឹងយាងមកវិញតាមការសន្យាមិនមែនក្នុងសាច់និងទម្រង់ទេ... ប៉ុន្តែជាស្រាផ្អែមនៃសេចក្ដីមេត្តា... ចាក់ម្តងទៀតចូលទៅក្នុងចិត្តរបស់ពាងដីដែលមានឆន្ទៈ។
“មានស្រាមួយដែលហូរចេញពីចម្ការទំពាំងបាយជូររបស់ព្រះអម្ចាស់
ផ្អែមរបស់វាត្រូវបានរក្សាទុកក្នុងកុលាបដីឥដ្ឋ។ តម្លៃរបស់វាគ្មានអ្នកណាអាចទិញបាន។
ហើយមនុស្សឆ្លាតនិយាយថាអ្នកណាដែលភ្លក់រសជាតិផ្អែមរបស់វានៅលើអណ្ដាតរបស់គាត់
នឹងយល់ពីគំនិតរបស់ព្រះហើយយកឈ្នះអំពើអាក្រក់។”
