ការ​រំពឹង​គិត​អំពី​ទិវា​យោធិន

សម្រាប់​ខ្ញុំ​ ទិវា​យោធិន​ពិការ​មិន​មែន​សំដៅ​លើ​មេដាយ​ ការ​ទទួល​ស្គាល់​ ឬ​ពិធី​នោះ​ទេ​។ វា​ជា​ពេល​វេលា​មួយ​ដើម្បី​រំលឹក​ដល់​យុវជន​ប្រុស​ស្រី​ជា​ច្រើន​ដែល​ជីវិត​ត្រូវ​បាន​បញ្ចប់​ដោយ​សារ​សង្គ្រាម​ ហើយ​ដើម្បី​គិត​អំពី​ផល​ប៉ះពាល់​ដែល​នៅ​តែ​មាន​លើ​អ្នក​ដែល​នៅ​រស់​។ អ្នក​ជា​ច្រើន​បាន​ត្រឡប់​មក​វិញ​ដោយ​មាន​របួស​ដែល​មើល​មិន​ឃើញ​ ដែល​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ដោយ​អំពើ​ហិង្សា​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ឃើញ​ ជួប​ប្រទះ​ ហើយ​ពេល​ខ្លះ​ត្រូវ​បាន​បង្ខំ​ឲ្យ​ប្រព្រឹត្ត​។ ការ​រំលឹក​ដល់​ពួក​គេ​មាន​ន័យ​ថា​ការ​គោរព​តម្លៃ​មនុស្ស​នៃ​សង្គ្រាម​ និង​ការ​ទទួល​ស្គាល់​ទុក្ខ​ព្រួយ​ ការ​ប៉ះទង្គិច​ផ្លូវ​ចិត្ត​ និង​ការ​បាត់បង់​ដែល​អាច​មាន​យូរ​បន្ទាប់​ពី​ការ​ប្រយុទ្ធ​បាន​បញ្ចប់​។

នៅ​ឆ្នាំ​១៩៨៤ លោក​តំណាង​រាស្ត្រ​ Henry B. Gonzales បាន​ប្រគល់​មេដាយ​ Purple Heart ឲ្យ​ខ្ញុំ​នៅ​ San Antonio រដ្ឋ Texas។ ខ្ញុំ​បាន​ស្នើ​សុំ​មេដាយ​នេះ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ ព្រោះ​វា​មិន​ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រគល់​ឲ្យ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​បម្រើ​យោធា​របស់​ខ្ញុំ​ឡើយ​។ មិន​ថា​ការ​ខកខាន​នេះ​ជា​ការ​ធ្វេសប្រហែស​ ឬ​អ្វី​ផ្សេង​ទេ​ ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​មិន​ដែល​ដឹង​ឡើយ​។

ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ប្រតិបត្តិការ​ Allen Brook យើង​ជា​ទាហាន​ម៉ារីន​ដំបូង​គេ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​។ មេ​បញ្ជាការ​របស់​ខ្ញុំ​ជឿ​ថា​កង​របស់​យើង​ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​ទៅ​បំពេញ​បេសកកម្ម​ដែល​មាន​មនុស្ស​តិច​តួច​ប៉ុណ្ណោះ​ដែល​ត្រូវ​បាន​រំពឹង​ថា​នឹង​ត្រឡប់​មក​វិញ​។

បន្ទាប់​ពី​ការ​ប្រយុទ្ធ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ក្លា​រយៈពេល​បី​ថ្ងៃ​ ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​បុក​ដោយ​បំណែក​គ្រាប់​មីស៊ីល​ពេល​កំពុង​មើល​ថែ​ទាហាន​ម៉ារីន​ម្នាក់​ដែល​រង​របួស​។ ទាហាន​ម៉ារីន​ចំនួន​ដប់​មួយ​នាក់​ដែល​នៅ​ជាមួយ​យើង​បាន​រៀបចំ​ក្រុម​ជួយ​សង្គ្រោះ​ដែល​មិន​បាន​ចុះ​បញ្ជី​ដើម្បី​ជម្លៀស​អ្នក​រង​របួស​ចេញ​ពី​សមរភូមិ​។ នៅ​ពេល​ឧទ្ធម្ភាគចក្រ​របស់​យើង​ហោះ​ឡើង​ វា​បាន​ទទួល​ការ​បាញ់​ប្រហារ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ពី​ខ្មាំង​ ហើយ​ត្រូវ​បាន​វាយ​ជា​ច្រើន​ដង​។ ដោយ​របៀប​ណា​ក៏ដោយ​ ក្រុម​នេះ​បាន​រក្សា​វា​ឲ្យ​ហោះ​បាន​យូរ​ល្មម​ដើម្បី​ទៅ​ដល់​តំបន់​ដែល​មាន​សុវត្ថិភាព​ជាង​ ដែល​វា​បាន​ធ្លាក់​។ ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​ខ្ទាត​ចេញ​ពី​យន្តហោះ​ពេល​មាន​ការ​ប៉ះទង្គិច​ ប៉ុន្តែ​បាន​រួច​ជីវិត​។

ពួក​គេ​ដែល​ត្រូវ​បាន​ទុកចោល​ត្រូវ​បាន​វាយ​លុក​។ នៅ​ពេល​នោះ​ ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​ប្រាប់​ថា​គ្មាន​អ្នក​ណា​រួច​ជីវិត​ឡើយ​។

ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ទទួល​បាន​មេដាយ​ Purple Heart ក្រោយ​មក​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​ វា​តំណាង​ឲ្យ​ច្រើន​ជាង​របួស​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​។ វា​ក៏​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ពី​ផល​វិបាក​ដ៏​ឈឺចាប់​ផង​ដែរ​៖ ការ​បាត់បង់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​ទុកចោល​ ការ​មិន​ប្រាកដ​ប្រជា​ជុំវិញ​វាសនា​របស់​ពួក​គេ​ និង​សំណួរ​ដែល​មិន​ទាន់​មាន​ចម្លើយ​ដែល​នៅ​តែ​មាន​យូរ​បន្ទាប់​ពី​ការ​ប្រយុទ្ធ​បាន​បញ្ចប់​។

ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​យក​មេដាយ​នេះ​មិន​មែន​សម្រាប់​ខ្លួន​ខ្ញុំ​ទេ​ គឺ​សម្រាប់​អ្នក​ទាំង​ដប់​មួយ​នាក់​ដែល​មិន​បាន​ត្រឡប់​មក​វិញ​។

ខ្ញុំ​ពាក់​វា​ដោយ​មោទនភាព​ដើម្បី​ជា​កិត្តិយស​ដល់​ពួក​គេ​។

ភាព​ក្លាហាន​ ការ​លះបង់​ និង​ភាព​ជា​មនុស្ស​របស់​ពួក​គេ​នៅ​តែ​នៅ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​។ ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ​ៗ​ដែល​កន្លង​ផុត​ទៅ​ ខ្ញុំ​កាន់តែ​យល់​កាន់តែ​ជ្រៅ​អំពី​អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​បាន​បាត់បង់​។ មិន​ត្រឹម​តែ​ជីវិត​របស់​ពួក​គេ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​ ប៉ុន្តែ​គ្រប់​ពេល​វេលា​ដែល​នឹង​កើត​ឡើង​៖ មិត្តភាព​ គ្រួសារ​ ស្នេហា​ ការ​សើច​ ការ​សម្រេច​ក្តី​សុបិន​ ការ​ជួប​ប្រទះ​ការ​ខកចិត្ត​ និង​សិទ្ធិ​សាមញ្ញ​ក្នុង​ការ​ចាស់​ជរា​។

ទិវា​យោធិន​ពិការ​ឆ្នាំ​នេះ​ ខ្ញុំ​នឹក​ដល់​ពួក​គេ​។

ទុក​មតិយោបល់