
សម្រាប់ខ្ញុំ ទិវាយោធិនពិការមិនមែនសំដៅលើមេដាយ ការទទួលស្គាល់ ឬពិធីនោះទេ។ វាជាពេលវេលាមួយដើម្បីរំលឹកដល់យុវជនប្រុសស្រីជាច្រើនដែលជីវិតត្រូវបានបញ្ចប់ដោយសារសង្គ្រាម ហើយដើម្បីគិតអំពីផលប៉ះពាល់ដែលនៅតែមានលើអ្នកដែលនៅរស់។ អ្នកជាច្រើនបានត្រឡប់មកវិញដោយមានរបួសដែលមើលមិនឃើញ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយអំពើហិង្សាដែលពួកគេបានឃើញ ជួបប្រទះ ហើយពេលខ្លះត្រូវបានបង្ខំឲ្យប្រព្រឹត្ត។ ការរំលឹកដល់ពួកគេមានន័យថាការគោរពតម្លៃមនុស្សនៃសង្គ្រាម និងការទទួលស្គាល់ទុក្ខព្រួយ ការប៉ះទង្គិចផ្លូវចិត្ត និងការបាត់បង់ដែលអាចមានយូរបន្ទាប់ពីការប្រយុទ្ធបានបញ្ចប់។
នៅឆ្នាំ១៩៨៤ លោកតំណាងរាស្ត្រ Henry B. Gonzales បានប្រគល់មេដាយ Purple Heart ឲ្យខ្ញុំនៅ San Antonio រដ្ឋ Texas។ ខ្ញុំបានស្នើសុំមេដាយនេះដោយខ្លួនឯង ព្រោះវាមិនដែលត្រូវបានប្រគល់ឲ្យក្នុងអំឡុងពេលបម្រើយោធារបស់ខ្ញុំឡើយ។ មិនថាការខកខាននេះជាការធ្វេសប្រហែស ឬអ្វីផ្សេងទេ ខ្ញុំប្រហែលជាមិនដែលដឹងឡើយ។
ក្នុងអំឡុងពេលប្រតិបត្តិការ Allen Brook យើងជាទាហានម៉ារីនដំបូងគេដែលត្រូវបានបញ្ជូនទៅប្រយុទ្ធ។ មេបញ្ជាការរបស់ខ្ញុំជឿថាកងរបស់យើងត្រូវបានបញ្ជូនទៅបំពេញបេសកកម្មដែលមានមនុស្សតិចតួចប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវបានរំពឹងថានឹងត្រឡប់មកវិញ។
បន្ទាប់ពីការប្រយុទ្ធយ៉ាងខ្លាំងក្លារយៈពេលបីថ្ងៃ ខ្ញុំត្រូវបានបុកដោយបំណែកគ្រាប់មីស៊ីលពេលកំពុងមើលថែទាហានម៉ារីនម្នាក់ដែលរងរបួស។ ទាហានម៉ារីនចំនួនដប់មួយនាក់ដែលនៅជាមួយយើងបានរៀបចំក្រុមជួយសង្គ្រោះដែលមិនបានចុះបញ្ជីដើម្បីជម្លៀសអ្នករងរបួសចេញពីសមរភូមិ។ នៅពេលឧទ្ធម្ភាគចក្ររបស់យើងហោះឡើង វាបានទទួលការបាញ់ប្រហារយ៉ាងខ្លាំងពីខ្មាំង ហើយត្រូវបានវាយជាច្រើនដង។ ដោយរបៀបណាក៏ដោយ ក្រុមនេះបានរក្សាវាឲ្យហោះបានយូរល្មមដើម្បីទៅដល់តំបន់ដែលមានសុវត្ថិភាពជាង ដែលវាបានធ្លាក់។ ខ្ញុំត្រូវបានខ្ទាតចេញពីយន្តហោះពេលមានការប៉ះទង្គិច ប៉ុន្តែបានរួចជីវិត។
ពួកគេដែលត្រូវបានទុកចោលត្រូវបានវាយលុក។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំត្រូវបានប្រាប់ថាគ្មានអ្នកណារួចជីវិតឡើយ។
ពេលដែលខ្ញុំទទួលបានមេដាយ Purple Heart ក្រោយមកជាច្រើនឆ្នាំ វាតំណាងឲ្យច្រើនជាងរបួសដែលខ្ញុំបានទទួល។ វាក៏បានទទួលស្គាល់ពីផលវិបាកដ៏ឈឺចាប់ផងដែរ៖ ការបាត់បង់អ្នកដែលត្រូវបានទុកចោល ការមិនប្រាកដប្រជាជុំវិញវាសនារបស់ពួកគេ និងសំណួរដែលមិនទាន់មានចម្លើយដែលនៅតែមានយូរបន្ទាប់ពីការប្រយុទ្ធបានបញ្ចប់។
ខ្ញុំបានទទួលយកមេដាយនេះមិនមែនសម្រាប់ខ្លួនខ្ញុំទេ គឺសម្រាប់អ្នកទាំងដប់មួយនាក់ដែលមិនបានត្រឡប់មកវិញ។
ខ្ញុំពាក់វាដោយមោទនភាពដើម្បីជាកិត្តិយសដល់ពួកគេ។
ភាពក្លាហាន ការលះបង់ និងភាពជាមនុស្សរបស់ពួកគេនៅតែនៅជាមួយខ្ញុំ។ ក្នុងមួយឆ្នាំៗដែលកន្លងផុតទៅ ខ្ញុំកាន់តែយល់កាន់តែជ្រៅអំពីអ្វីដែលពួកគេបានបាត់បង់។ មិនត្រឹមតែជីវិតរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគ្រប់ពេលវេលាដែលនឹងកើតឡើង៖ មិត្តភាព គ្រួសារ ស្នេហា ការសើច ការសម្រេចក្តីសុបិន ការជួបប្រទះការខកចិត្ត និងសិទ្ធិសាមញ្ញក្នុងការចាស់ជរា។
ទិវាយោធិនពិការឆ្នាំនេះ ខ្ញុំនឹកដល់ពួកគេ។


