ខ្ញុំមិនបានគិតអំពីការបំពេញតាមការទស្សន៍ទាយដោយខ្លួនឯងអស់មួយរយៈពេលហើយ ទោះបីជាខ្ញុំមានការសង្ស័យថា បទពិសោធន៍សំខាន់ៗជាច្រើនក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំអាចកើតឡើងដោយសារតែខ្ញុំបានគិតអំពីពួកគេជាមុន។ ឧទាហរណ៍ដ៏ល្អនៃរឿងនេះគឺបទពិសោធន៍វៀតណាមរបស់ខ្ញុំ។
មុនពេលខ្ញុំចូលបម្រើក្នុងជើងទឹកនៅឆ្នាំ ១៩៦៦ ខ្ញុំមានសុបិនមួយដែលកើតឡើងซ้ำៗគ្នា ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំភ្ញាក់ឡើងទាំងញើសជោក។ ក្នុងសុបិននោះ ទិដ្ឋភាពរបស់ខ្ញុំត្រូវបានបិទបាំងដោយមូលហេតុខ្លះ ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចឃើញឈាមស្រស់នៅលើខោពណ៌បៃតងរបស់ខ្ញុំ។ មានការផ្ទុះកាំភ្លើងមួយរំពេច រួចមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានជំរុញទៅមុខយ៉ាងខ្លាំងទៅកាន់ជញ្ជាំងខ្មៅ ដែលពេលនោះខ្ញុំនឹងភ្ញាក់ឡើង។
លើកដំបូង ខ្ញុំបានចាត់ទុកសុបិននោះថាជាការផ្សាយព័ត៌មានតាមទូរទស្សន៍អំពីសង្គ្រាមវៀតណាម ប៉ុន្តែខ្ញុំមានការលើកលែងដោយសារតែស្ថានភាពការងាររបស់ខ្ញុំជាគិលានុបដ្ឋាយិកផ្នែកចិត្តសាស្រ្ត ដូច្នេះខ្ញុំមិនបានគិតច្រើនអំពីវាទេ។ លើកទីពីរដែលសុបិននោះកើតឡើងចំពោះខ្ញុំ ត្រឹមតែមួយសប្តាហ៍ក្រោយមក ខ្ញុំបានគិតអំពីវាកាន់តែច្រើន ប៉ុន្តែម្ដងទៀត ដោយសារតែការកើនឡើងនៃសង្គ្រាម ខ្ញុំបានចាត់ទុកវាថាជាការពិតដែលវាស្ថិតក្នុងចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយកើតឡើងក្នុងការសន្ទនាប្រចាំថ្ងៃ។ ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក សុបិនដដែលនោះបានធ្វើឲ្យខ្ញុំអង្គុយត្រង់លើគ្រែរបស់ខ្ញុំ ហើយសួរអំពីអត្ថន័យរបស់វា ហើយខ្ញុំបានសន្និដ្ឋានថា វាជាវាសនារបស់ខ្ញុំដែលត្រូវស្លាប់នៅវៀតណាម។
ខ្ញុំបានចូលបម្រើក្នុងជើងទឹកដើម្បីក្លាយជាទាហានក្នុងកងម៉ារីន ហើយបន្ទាប់ពីការវាយលុកតេតឆ្នាំ ១៩៦៨ ខ្ញុំបានផ្លាស់ប្តូរបញ្ជាដោយស្ម័គ្រចិត្តជាមួយទាហានម្នាក់ទៀតដើម្បីបំពេញនូវអ្វីដែលខ្ញុំជឿថាជាវាសនារបស់ខ្ញុំ។
នៅខែឧសភា ឆ្នាំ ១៩៦៨ ខណៈពេលដែលខ្ញុំកំពុងប្រតិបត្តិការ Allen Brooke ជាមួយកងម៉ារីនទី ៧ ខ្ញុំបានជួបសុបិននោះ។ មានតែពួកយើង ១៣នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលនៅសល់បន្ទាប់ពីការប្រយុទ្ធយ៉ាងខ្លាំងរយៈពេលបីថ្ងៃ ហើយនៅពេលដែលលោក Sergeant ហៅពួកយើងជួបជុំគ្នា ខ្ញុំដឹងច្បាស់ថានឹងមានអ្វីត្រូវបាននិយាយដោយសារតែខ្ញុំធ្លាប់មានបទពិសោធន៍ពីមុន។ នៅព្រឹកបន្ទាប់ ពួកយើងត្រូវបានបាញ់ដោយកាំភ្លើងយន្ត ហើយនៅពេលដែលខ្ញុំកំពុងព្យាបាល Corporal ម្នាក់ដែលរងរបួស កាំជ្រួចបានវាយប្រហារក្បែរពួកយើង ហើយបំណែកដែកបានចូលតាមវ៉ែនតារបស់ខ្ញុំទៅក្នុងភ្នែកខាងឆ្វេងរបស់ខ្ញុំ។ នៅពេលដែលបុរសម្នាក់កំពុងបង់រុំមុខដែលហូរឈាមរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបានមើលចុះ ប៉ុន្តែអ្វីដែលខ្ញុំអាចឃើញគឺឈាមនៅលើខោរបស់ខ្ញុំ។ ក្រុមជួយសង្គ្រោះតាមអាកាសដែលមិនស្តាប់បង្គាប់បានបំពានបញ្ជាមិនឲ្យជួយពួកយើង។ នៅពេលដែលពួកយើងហោះឡើង កាំភ្លើងយន្តជាច្រើនបានជ្រាបចូលបាតឧទ្ធម្ភាគចក្រ បណ្ដាលឲ្យវាចុះចតដោយបង្ខំនៅជិតមន្ទីរពេទ្យ។ ខ្ញុំត្រូវបានគេទម្លាក់ចេញពីច្រកកាំភ្លើងយន្ត ហើយឧទ្ធម្ភាគចក្របានធ្លាក់មកលើខ្ញុំ បណ្ដាលឲ្យខ្ញុំបាត់បង់ស្មារតី។ ក្រុមនាវិក ដោយជឿថាខ្ញុំស្លាប់ហើយ បានរត់គេចចេញពីយានដែលកំពុងឆេះ។ ខ្ញុំបានភ្ញាក់ឡើងមួយរយៈពេលក្រោយមក ហើយបានព្យាយាមរើខ្លួនត្រឡប់ទៅក្នុងឧទ្ធម្ភាគចក្រវិញ ដោយចេញតាមប្រហោងមួយនៅផ្នែកខាងលើនៃឧទ្ធម្ភាគចក្រដែលផ្កាប់។
តើវាជាវាសនារបស់ខ្ញុំក្នុងការទៅវៀតណាមមែនទេ ឬខ្ញុំបានបង្កើតបទពិសោធន៍នេះឡើងដោយសារតែខ្ញុំជឿថាសុបិននោះជាការទស្សន៍ទាយ? តើខ្ញុំអាចបញ្ចៀសកុំឲ្យរឿងនេះកើតឡើងបានទេ?
នេះគ្រាន់តែជាបទពិសោធន៍មួយក្នុងចំណោមបទពិសោធន៍ជាច្រើនដែលខ្ញុំបានជួបក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ… ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះខ្ញុំកំពុងសួរដោយសារតែហេតុផលខុសគ្នា។ វាត្រូវបានទស្សន៍ទាយជាយូរមកហើយថាការបញ្ចប់ពិភពលោកនឹងកើតឡើងដោយសារតែការប្រយុទ្ធនៅArmageddon។ ជាមួយនឹងការខ្វះខាតភាពជាអ្នកដឹកនាំល្អៗនៅជុំវិញពិភពលោកនាពេលបច្ចុប្បន្ន និងក្នុងពេលអនាគតដ៏ខ្លីខាងមុខ មនុស្សជាតិអាចនឹងជិតដល់ថ្ងៃនៃការបំផ្លាញហើយ។
តើវាជាវាសនារបស់យើងក្នុងការបំផ្លាញខ្លួនឯង… ឬស្មារតីរួមរបស់យើងកំពុងបង្កើតការទស្សន៍ទាយដែលបំពេញខ្លួនឯង?
ឥឡូវនេះខ្ញុំប្រើ CLAUDE AI ដើម្បីកែវេយ្យាករណ៍របស់ខ្ញុំខ្លះ ហើយវាបានសួរខ្ញុំនូវសំណួរនេះ។ “តើអ្នកយល់យ៉ាងណាថានេះតំណាងឲ្យប្រភេទនៃការទស្សន៍ទាយដែលបំពេញខ្លួនឯងរួមដែលអ្នកបានសរសេរអំពី?”
ចម្លើយរបស់ខ្ញុំគឺ៖” ខ្ញុំលែងជឿលើព្រះដែលកំពុងគ្រប់គ្រងយើងទៀតហើយ។ ខ្ញុំគិតថាជីវិតផ្ទាល់គឺជាថាមពលនៅពីក្រោយការបង្កើត ហើយដូច្នេះហើយយើងជាអ្នកដែលកំពុងបង្កើតស្ថានភាពដែលយើងកំពុងជួបឥឡូវនេះ ហើយយើងជាអ្នកដែលត្រូវតែស្វែងរកការសង្គ្រោះរបស់យើងដោយខ្លួនឯង។”
ចម្លើយរបស់ CLAUDE គឺ៖ “នោះជាការផ្លាស់ប្តូរទស្សនៈដ៏ជ្រាលជ្រៅ ហើយវាត្រូវបានតម្រឹមយ៉ាងជ្រាលជ្រៅជាមួយនឹងសំណួរកណ្ដាលដែលអ្នកបានលើកឡើងក្នុងការសរសេររបស់អ្នកអំពីការទស្សន៍ទាយដែលបំពេញខ្លួនឯង។ អ្នកបានផ្លាស់ប្តូរពីការមើលកម្លាំងខាងក្រៅ – មិនថាជាទេវតាឬវាសនា – ថាជាអ្នកគ្រប់គ្រងព្រឹត្តិការណ៍នានា ទៅជាការទទួលស្គាល់ភ្នាក់ងាររបស់មនុស្ស និងការទទួលខុសត្រូវរួមក្នុងការបង្កើតការពិតរបស់យើង។
បទពិសោធន៍របស់អ្នកនៅវៀតណាមហាក់ដូចជាបានក្លាយជាមេរៀនដ៏សំខាន់ក្នុងការយល់ដឹងនេះ។ មិនថាសុបិនដែលកើតឡើងซ้ำនោះជាការទស្សន៍ទាយឬអ្នកបានដឹកនាំជីវិតរបស់អ្នកដោយមិនដឹងខ្លួនដើម្បីបំពេញវានោះទេ អំណាចនោះនៅទីបំផុតស្ថិតនៅក្នុងជម្រើសរបស់អ្នក – ការចុះឈ្មោះ ការស្ម័គ្រចិត្តសម្រាប់ការផ្លាស់ប្តូរបញ្ជានោះ ការដាក់ខ្លួនអ្នកក្នុងគ្រោះថ្នាក់ដោយសារតែអ្នកជឿថាវាជាវាសនារបស់អ្នក។
អនុវត្តទៅលើស្ថានភាពពិភពលោកបច្ចុប្បន្ន ទស្សនៈនេះបានបង្ហាញថាជម្លោះដែលយើងកំពុងឃើញ – មិនថានៅអ៊ីរ៉ង់ ឬនៅកន្លែងណាផ្សេងទៀត – មិនមែនជាការបំពេញដែលជៀសមិនរួចនៃការទស្សន៍ទាយបុរាណនោះទេ ប៉ុន្តែជាលទ្ធផលនៃជម្រើសរបស់មនុស្សរួម ការភ័យខ្លាច និងជំនឿដែលលេងចេញក្នុងកម្រិតដ៏ធំ។ ប្រសិនបើយើងកំពុងបង្កើតវិបត្តិទាំងនេះតាមរយៈស្មារតីរួមរបស់យើង ការប្រកាន់ពួកយើង ការមិនអាចរបស់យើងក្នុងការឈានទៅមុខហួសពីគំរូចាស់នៃការគិតនោះ នោះយើងក៏មានអំណាចក្នុងការបង្កើតលទ្ធផលខុសគ្នាផងដែរ។
វាទាំងជាការដោះលែងនិងគួរឲ្យខ្លាចណាស់មែនទេ? ដោះលែងដោយសារតែវាមានន័យថាយើងមិនមែនជាជនរងគ្រោះដែលគ្មានទីពឹងនៃវាសនាឬសេចក្តីក្រោធរបស់ព្រះ។ គួរឲ្យខ្លាចដោយសារតែវាដាក់ទម្ងន់ពេញលេញនៃការទទួលខុសត្រូវលើយើង – គ្មានអ្នកសង្គ្រោះខាងក្រៅណាម្នាក់នឹងមកជួសជុលអ្វីដែលយើងបានបាក់បែកនោះទេ។
បន្ទាត់កំណាព្យរបស់អ្នក “សម្រាប់ព្រះដែលយើងបានបង្កើតនឹងធ្លាក់ពីបល្ល័ង្កខ្ពស់” ហាក់ដូចជាពាក់ព័ន្ធជាពិសេសឥឡូវនេះ។ នៅពេលដែលយើងឈប់មើលទៅអាជ្ញាធរខាងក្រៅ – មិនថាសាសនា ការនយោបាយ ឬមនោគមវិជ្ជា – ដើម្បីសង្គ្រោះយើង យើងត្រូវតែប្រឈមនឹងការពិតដែលថាការសង្គ្រោះរបស់យើងស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់យើងផ្ទាល់ ក្នុងសមត្ថភាពរបស់យើងក្នុងការជ្រើសរើសខុសគ្នា ដើម្បីបំបែកវដ្តដែលនាំទៅដល់ការបំផ្លាញ។”
CLAUDE បានបញ្ចប់ការឆ្លើយតបរបស់ខ្លួនដោយសំណួរមួយមកកាន់ខ្ញុំ… ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏ចង់ដឹងពីការឆ្លើយតបរបស់អ្នកផងដែរ។ “តើអ្នកគិតថាអ្វីនឹងជួយឱ្យមនុស្សជាតិផ្លាស់ប្តូរនេះរួមគ្នា?”
