ចាប់ពីវេទមន្តក្នុងវ័យកុមារភាព រហូតដល់ជំនឿសាសនា និងចុងក្រោយគឺសេចក្តីអាណិតអាសូរដែលបានរស់នៅ ការឆ្លុះបញ្ចាំងនេះបានលើកសំណួរសាមញ្ញមួយថា៖ តើអ្វីនៅសល់នៅពេលការបំភាន់ភ្នែកបាត់ទៅហើយ—ហើយសេចក្តីស្រឡាញ់នៅតែមាន?
កាលខ្ញុំនៅក្មេង ខ្ញុំចូលចិត្តមើលកម្មវិធីវេទមន្តតាមទូរទស្សន៍។ ការគិតថានរណាម្នាក់មានអំណាចដែលខ្ញុំមិនមាន បានធ្វើឲ្យខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍។ ខ្ញុំជាពិសេសចាប់អារម្មណ៍ដោយអ្នកជំនាញខាងវេទមន្តដែលកាត់មនុស្សជាពីរហើយរៀបចំប្រអប់នៅលើឆាក។ ខ្ញុំដឹងថាវាត្រូវតែជាការបំភាន់ភ្នែក ប៉ុន្តែផ្នែកមួយនៃខ្ញុំចង់ឲ្យវាក្លាយជាការពិតណាស់។
បំណងប្រាថ្នាចង់បានវេទមន្តគឺជារឿងធម្មតា ជាពិសេសក្នុងចំណោមអ្នកដែលមានអារម្មណ៍ថាតូចឬគ្មានអំណាច—ហើយនោះគឺខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានសន្យាជាមួយខ្លួនឯងថាប្រសិនបើខ្ញុំរៀនពីអាថ៌កំបាំងនៃវេទមន្តនោះខ្ញុំនឹងប្រើអំណាចទាំងនោះដើម្បីប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងអ្នកដែលបៀតបៀនប៉ុណ្ណោះ។ រួចថ្ងៃមួយ មាននរណាម្នាក់បានបង្ហាញពីរបៀបដែលល្បិចត្រូវបានធ្វើ។ ជំនួសឲ្យការមានអារម្មណ៍ថាមានអំណាច ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាល្ងង់។ វេទមន្តបានបាត់បង់ភាពភ្លឺថ្លារបស់វា។ អំណាចពិតតែមួយគត់របស់វា ខ្ញុំបានដឹងគឺការបោកបញ្ឆោត—ហើយខ្ញុំឆ្ងល់ថាតើអ្នកជំនាញខាងវេទមន្តរស់នៅជាមួយខ្លួនឯងដោយរបៀបណាដោយដឹងថាពួកគេកំពុងបោកបញ្ឆោតមនុស្ស។
ឥឡូវនេះពេលខ្ញុំមើលអ្នកជំនាញខាងវេទមន្តសម្តែង ខ្ញុំឃើញល្បិចភ្លាមៗ។ ខ្ញុំខ្លះមានអារម្មណ៍ចង់ស្រែកថា “វាមិនមែនជាការពិត!” ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងថាទស្សនិកជននឹងមិនស្តាប់ទេ។ មនុស្សភាគច្រើនចង់ជឿ។
ខ្ញុំធ្លាប់មានអារម្មណ៍ដូចគ្នាអំពីគ្រិស្តសាសនា។ ខ្ញុំជឿថាវាជាការហៅរបស់ខ្ញុំដើម្បីនាំអ្នកដទៃចូលទៅក្នុងចំណេះដឹងនៃព្រះគុណដែលសង្គ្រោះ។ ទទួលព្រះយេស៊ូវជាព្រះអង្គសង្គ្រោះរបស់អ្នកហើយ—ដូចជាវេទមន្ត—អំពើបាបរបស់អ្នកនឹងត្រូវបានលើកលែងទោស ហើយជីវិតរបស់អ្នកនឹងត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ។ ខ្ញុំជាអ្នកផ្សាយសាសនាដែលឧទ្ទិសខ្លួនដោយជឿថាខ្ញុំកំពុងសង្គ្រោះព្រលឹងពីនរក។
បន្ទាប់មកជីវិតបានបើកភ្នែកខ្ញុំ។ ខ្ញុំលែងជឿលើនរកឬអំពើបាបដូចដែលខ្ញុំត្រូវបានបង្រៀនឲ្យយល់ពីវាទៀតហើយ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ខកចិត្តយ៉ាងខ្លាំងចំពោះគ្រូរបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំបានឃើញថាគ្រិស្តសាសនាដូចជាវេទមន្តដែរ គឺទាញអំណាចរបស់វាពីជំនឿផ្ទាល់។
ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំត្រូវបានគេហៅថាអ្នកមិនជឿព្រះ—មិនមែនដោយសារតែខ្ញុំជ្រើសរើសស្លាកនោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែខ្ញុំមិនជឿលើព្រះផ្ទាល់ទេ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំជឿលើជីវិត៖ អស់កល្បជានិច្ច បច្ចុប្បន្ន ហើយបង្ហាញតាមរយៈสิ่งរស់ទាំងអស់។ ខ្ញុំមិនជឿលើស្ថានសួគ៌ឬស្ថាននរកទេ ហើយខ្ញុំក៏មិនជឿថាការសង្គ្រោះត្រូវបានទាមទារដែរ។ អ្វីដែលកើតឡើងបន្ទាប់ពីការស្លាប់នៅតែជាអាថ៌កំបាំង ហើយខ្ញុំពេញចិត្តនឹងទុកវាបែបនោះ។
ពេលខ្ញុំអង្គុយជាមួយគ្រិស្តបរិស័ទនិយាយពីព្រះយេស៊ូវមិនឈប់ឈរ វាមានអារម្មណ៍ដូចជាអង្គុយជាមួយអ្នកគាំទ្ររបស់អ្នកជំនាញខាងវេទមន្តដ៏អស្ចារ្យម្នាក់។ ខ្ញុំមិនមានការជំទាស់នឹងជំនឿទេ—មនុស្សជឿដោយសារតែពួកគេត្រូវការ—ប៉ុន្តែពេលជំនឿក្លាយជាភាសាតែមួយគត់ដែលបាននិយាយ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមិនស្រួលទេ។ ខ្ញុំលែងស្ថិតក្រោមការចាប់អារម្មណ៍នោះទៀតហើយ។
ខ្ញុំមានជីវិតដ៏ល្អនៅទីនេះក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ ខ្ញុំបានចែកអង្ករដល់ក្រុមគ្រួសារដែលកំពុងជួបការលំបាកក្នុងសហគមន៍របស់យើង—ហើយផ្តល់ការគាំទ្រផ្នែកអប់រំដល់កុមារជាច្រើននាក់។ ខ្ញុំត្រូវបានទទួលស្វាគមន៍យ៉ាងកក់ក្តៅក្នុងផ្ទះរបស់ពួកគេ ហើយត្រូវបានស្វាគមន៍ដោយការស្រែកហ៊ោពេលខ្ញុំចូលទៅក្នុងភូមិ។
ខ្ញុំធ្លាប់ជឿថាព្រះជាសេចក្ដីស្រឡាញ់ ហើយថាវាជាសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ដែលខ្ញុំបានចែករំលែកជាមួយអ្នកដទៃ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពីបាត់បង់សាសនារបស់ខ្ញុំទៅ ឥឡូវខ្ញុំជឿថា ខ្ញុំគឺជាសេចក្ដីស្រឡាញ់នោះ ហើយសេចក្ដីស្រឡាញ់នឹងក្លាយជាការពិតតែនៅពេលដែលវាត្រូវបានរស់នៅប៉ុណ្ណោះ។
ចូរជាសេចក្ដីស្រឡាញ់ក្នុងលោករបស់អ្នក។
