ខ្ញុំបានសរសេរកំណាព្យនេះ ខណៈពេលដែលជាសះស្បើយពីរបួសនៅមន្ទីរពេទ្យកងទ័ពជើងទឹក Bethesda ក្នុងឆ្នាំ ១៩៦៩។ ខ្ញុំជាមនុស្សចុងក្រោយដែលចាកចេញពីសមរភូមិទាំងរស់។ នាវិកម៉ារីនទាំងដប់មួយនាក់ដែលបានទម្លាក់ខ្ញុំនៅលើឧទ្ធម្ភាគចក្រពេទ្យសុទ្ធតែស្លាប់ បន្ទាប់ពីយើងហោះឡើងបានប៉ុន្មាននាទី។ រឿងពេញលេញអាចរកបាននៅក្នុងជំពូកទីពីរនៃ LETTING GO.