សម្រាប់ខួបកំណើតគម្រប់ ៧០ ឆ្នាំរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំបានហោះពីប្រទេសកម្ពុជាទៅកាន់ Bar Harbor រដ្ឋ Maine ដើម្បីជួបមិត្តជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ Gail Gutrudt ជាលើកចុងក្រោយដែលខ្ញុំដឹងថានឹងមាន។ នាងកំពុងស្លាប់ដោយសារជំងឺមហារីក ហើយមន្ទីរពេទ្យបានទូរស័ព្ទមកប្រាប់ថា នាងមិននៅយូរទេ។ ដូច្នេះខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលនៅពេលដែលខ្ញុំទៅដល់ផ្ទះរបស់នាងដើម្បីរកនាងឈរនៅមាត់ទ្វារ រង់ចាំស្វាគមន៍ខ្ញុំ។ នាងបានចេញពីមន្ទីរពេទ្យដោយខ្លួនឯងដើម្បីរៀបចំពិធីជប់លៀងខួបកំណើតរបស់ខ្ញុំ។

នាងបានលំបាកក្នុងការឡើងជណ្តើរទៅបន្ទប់គេងរបស់នាងនៅយប់ដំបូង ហើយខ្ញុំមិនប្រាកដថា ៥ ថ្ងៃបន្ទាប់នឹងទៅជាយ៉ាងណា។ ប៉ុន្តែនៅព្រឹកបន្ទាប់ ខ្ញុំបានភ្ញាក់ឡើងដោយមានក្លិនបេកុង និងកាហ្វេ។ នាងមើលទៅល្អជាងមុន ហើយនិយាយថា នាងមានអារម្មណ៍ល្អគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបង្ហាញខ្ញុំជុំវិញទីក្រុង។ ក្នុងរយៈពេលពីរបីថ្ងៃបន្ទាប់ យើងបានជួបមិត្តភក្តិរបស់នាងនៅភោជនីយដ្ឋាន និងផ្សារទំនើបក្នុងស្រុក។ យើងថែមទាំងបានជួបគ្រូពេទ្យរបស់នាង ដែលមានការភ្ញាក់ផ្អើលដែលឃើញនាងមិនត្រឹមតែដើរបានប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបើកឡានឱ្យខ្ញុំជុំវិញទៀតផង។

នៅថ្ងៃទីបួន និងថ្ងៃចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំនៅ Maine នាង Gail បានបើកឡានឱ្យខ្ញុំឆ្លងកាត់ឧទ្យានជាតិ Acadia ហើយបានបង្ហាញខ្ញុំកន្លែងដែលនាងចង់ឱ្យផេះរបស់នាងត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយ។ នាងបានចតឡាន ហើយអង្គុយស្ងៀម ហត់នឿយ និងជាប់គាំងក្នុងគំនិត។ ខ្ញុំបានចេញទៅក្រៅ ហើយដើរតែម្នាក់ឯងពីរបីនាទី ដោយទុកពេលឱ្យនាង - ហើយប្រហែលជាឱ្យខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់។

ត្រលប់មកផ្ទះវិញ នាងបានធ្វើនំសាំងវិចឱ្យខ្ញុំ ហើយបន្ទាប់មកបានដេកនៅលើសាឡុង។ ខ្ញុំអង្គុយទល់មុខនាង រកអ្វីដែលអត្ថន័យដើម្បីនិយាយ ប៉ុន្តែគ្មានពាក្យណាចេញមកទេ។

Gail បានចាក់ចម្រៀងដែលនាងចូលចិត្តមួយបទគឺបទ “Dance Me to the End of Love” របស់ Leonard Cohen។ ខ្ញុំគិតថា ប្រសិនជានាងមានកម្លាំង នាងប្រហែលជាបានស្នើសុំឱ្យខ្ញុំរាំ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងបានលង់លក់មុនពេលបទចម្រៀងចប់. 

នៅពេលដែលបន្ទប់ពោរពេញដោយភាពស្ងៀមស្ងាត់ ពាក្យពីបទ Who Am I បានចូលមកក្នុងគំនិតខ្ញុំ - ហើយពាក្យទាំងនោះនៅតែស្ថិតក្នុងចិត្តខ្ញុំតាំងពីពេលនោះមក ជាការរំលឹកពីយប់ចុងក្រោយរបស់យើងជាមួយគ្នា។