ពួកយើងភាគច្រើននៅចាំបានពីការច្រៀងបទ ឱ កូនតូចអើយ ចូរប្រយ័ត្ននូវអ្វីដែលអ្នកធ្វើ កាលពីកុមារភាព។ ប្រហែលជាវាជាថ្នាក់រៀនថ្ងៃអាទិត្យ ឬប្រហែលជាថ្នាក់មត្តេយ្យ។ ប្រសិនបើអ្នកដូចខ្ញុំ អ្នកប្រហែលជានៅចាំចលនាមือភាគច្រើនបាន។ កាលនោះខ្ញុំមិនបានដឹងទេ ប៉ុន្តែបទចម្រៀងដ៏សាមញ្ញនោះនឹងលេចឡើងក្នុងចិត្តខ្ញុំនៅពេលដែលការល្បួងលេចឡើង។ ខ្ញុំមិនបានស្តាប់ជានិច្ចទេ — ហើយខ្ញុំបានរៀនតាមវិធីដ៏លំបាកថា ការធ្វេសប្រហែសនាំមកនូវផលវិបាក។
ការណែនាំរបស់ខ្ញុំទៅកាន់សង្គមត្រូវបានធ្វើឲ្យខូចនៅថ្ងៃដំបូងនៃសាលា។ កាលពីយប់មុនមានភ្លៀងធ្លាក់ ហើយមានភក់ល្បាប់ដក់ពេញផ្លូវ។ ការលោតមួយដងខុសគំនរបានធ្វើឲ្យទឹកខ្ទាតឡើងលើខោរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានអង្វរបងស្រីរបស់ខ្ញុំឲ្យនាំខ្ញុំទៅផ្ទះដើម្បីឲ្យខ្ញុំប្តូរខោ ប៉ុន្តែយើងយឺតពេលហើយ។ ក្មេងៗបានកត់សម្គាល់ភ្លាមៗ។ ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំត្រូវបានគេចំអក — មិនមែនម្តងទេ មិនមែនមួយភ្លែតទេ ប៉ុន្តែซ้ำហើយซ้ำទៀត — ពីព្រោះតែ«នោមខោ»។
ជាធម្មតាខ្ញុំជាគោលដៅ ប៉ុន្តែនៅថ្នាក់ទីប្រាំពីរ ខ្ញុំបានរៀនពីរបៀបរស់រានមានជីវិត។ ខ្ញុំបានរកឃើញមិត្តភក្តិខ្លះ ហើយវិទ្យាល័យបាននាំមកនូវក្មេងថ្មីៗដើម្បីរំខានពួកអ្នកបៀតបៀន។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេគឺដេវី។
ដេវីមានទម្ងន់លើសពីធម្មតា និងមិនចេះប្រព្រឹត្ត ហើយគាត់លេចធ្លោដូចក្មេងដែលងាយរងគ្រោះតែងតែធ្វើ។ យើងមិនមែនជាមិត្តជិតស្និទ្ធទេ ប៉ុន្តែយើងយល់ចិត្តគ្នា។ ដូចខ្ញុំដែរ គាត់បានរៀនពីរបៀបសើចតាមនៅពេលដែលត្រូវបានទាមទារឲ្យសើច។
នៅព្រឹកមួយក្នុងអំឡុងពេលសម្រាក ក្រុមក្មេងប្រុសចាប់ផ្តើមចំអកគាត់។ ខ្ញុំចង់ជាកម្មសិទ្ធិ។ ខ្ញុំចង់បានការយល់ព្រម។ ហើយដូច្នេះខ្ញុំបានចូលរួម។
«អាធាត់ អាធាត់ ពីរគុណបួន
ចូលបន្ទប់ទឹកមិនរួចទេ!»
ពួកក្មេងប្រុសសើច។ ដេវីក៏សើចដែរ។ ឪកាសរោទ៍ ហើយយើងត្រឡប់ទៅថ្នាក់វិញ។
គ្មាននរណាកត់សម្គាល់ថា ដេវីមិនបានត្រឡប់មកជាមួយយើងទេ — រហូតដល់សំឡេងរថយន្តសង្គ្រោះបន្លឺឡើងពេញភូមិភាគ ហើយការយំរបស់ម្តាយគាត់ដែលកំពុងសោកសៅក៏លេចឡើង។
ឱ អណ្តាតតូចអើយ ចូរប្រយ័ត្ននូវអ្វីដែលអ្នកនិយាយ…
មេរៀនខ្លះមកយឺតពេល — ប៉ុន្តែពួកវានៅតែទាមទារឲ្យរៀន។
